นานแล้วที่ผมไม่ได้พร่ำรำพันบทกวี ทั้ง ๆ ที่ชื่นชอบเป็นชีวิตจิตใจ  และนานแล้วที่ผมเองหลงลืมการจารจดหยดฝันจากความรู้สึกที่แน่นลึกอยู่ท่วมท้นให้ออกมาเป็นตัวอักษร  ด้วยความรู้สึกลึก ๆ ในวันนี้ ผมจึงขอปล่อยอารมณ์ล่อง ท่องไปตามสวนพฤกษาแห่งความรู้สึกของผม เกี่ยวเก็บเป็น "ลำนำ" ไร้ซึ่งท่วงทำนอง ไม่มีแม้จังหวะจะโคนที่สวยงาม 

 

ปล่อยฝันไปตามฟ้า

เที่ยวท่องล่องนภา

ฟ้าสีครามโอบรอบเอว

..................................................

 

ใช่สินะ ก็เพราะความรัก ที่ทำให้ชีวิตของคนเราทุกคนก้าวเดิน ความรักเป็นพลังให้ไขว่คว้าในทุก ๆ สิ่ง ความรักทำให้คนเราเกิดความทะยานอยาก และความรักก็เป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเราทุกคน  พลานุภาพของความรักไร้ซึ่งมาตรวัดใด ๆ ในจักรวาลอันกว้างใหญ่นี้จะสามารถมาประเมินค่า  เราทุกคนล้วนต้องการความรัก แต่ความรักของแต่ละคนนั้น "ไม่เหมือนกัน"

 

ในนามของความรัก

คือ

อิสระและเสรี

..............................................

 

นักกวีหลาย ๆ ท่านได้กล่าวไว้ว่า  "แม้ตัวเรากับคนรักจะอยู่ห่างกันสุดขอบโลก แต่อย่าลืมว่าอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน"  นั่นคือความจริงที่สุด และจริงที่สุดสำหรับฉันและเธอที่ความหมายนั้นแตกต่างออกไป ในรอยต่อของช่วงระยะเวลากลางวันและกลางคืน นั่นคือเสี้ยวหนึ่งที่เราจะได้พบกัน

 

หากท้องฟ้าวันนี้มืดสนิท

ระหว่างเธอกับฉัน

คงเหมือนกับกลางวันและกลางคืน

............................................

 

ในนามของความรัก

หากฉันคือพลังที่หล่อเลี้ยงสรรพชีวิตที่มีอยู่บนโลก

เธอคือลมหายใจของสรรพสิ่ง

......................................

ในนามของความรัก

ในห้องหัวใจของฉัน

มีเจ้าของคือเธอ

................................................

 

ในเส้นทางเดินของแต่ละชีวิต ล้วนมีหน้าที่ที่แฝงอยู่และฝังลึกจนทำให้ตัวเราเองมองไม่เห็น คือหน้าที่ของความเป็นมนุษย์ เราถูกบดบัง ปิดกันด้วยหน้ากากทางสังคม และเป็นมายาภาพที่ยากยิ่งต่อการที่จะเอาชนะ มีเพียงอาวุธชนิดเดียวเท่านั่นที่สามารถทำลายคราบเปลือกแห่งสังคมนี้ได้คือ "ความรัก"

 

ระหว่างความรักและความคิดถึง

ความหมายอาจแตกต่างกัน .. สำหรับฉัน

เพราะรัก จึงเติมต่อด้วย ความคิดถึง

..........

 

มีดวงดาวอยู่บนท้องฟ้านับล้านล้านดวง

แต่มีอยู่ดวงเดียวเท่านั้น

ที่เราพยายามเอื้อมมือคว้า

.........

 

เธอที่รักของฉัน

เธอเห็นสายลมนั้นไหม

ไร้ตัวตน แต่รู้ว่ามี

..........

 

ในความงดงามของความรัก

หากว่าฉันมีโอกาสได้กุมมือเธออีกสักครั้ง

ฉันจะไม่ยอมปล่อยมือเธอ นิรันดร์

..........

 

จากเพื่อจบ

เจ็บเพื่อจำ

ซ้ำเพื่อลืม

........................................................................

 

อักษรสุนทรีย์