Dscf5603

ภาพนี้แอบถ่ายหน้ารถโดยสาร สายกาญจนบุรี - ด่านช้าง

 รถออก ๑๑ โมง..

ป้ายเล็กๆ ที่ขนส่งสายเหนือ (หมอชิต) ถึงแม้ว่าเป็นวันหยุดแต่คนที่หมอชิตไม่พลุกพล่านมากนัก  อาจเป็นเพราะ ปลายสงกรานต์ผู้คนส่วนใหญ่กลับไปเยอะ

 

วันนี้ผมตั้งใจเดินทางไปที่กาญจนบุรีครับ  ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ เท่าที่ ค้นหาข้อมูลจากอินเทอร์เนต มีจุดขึ้นรถสองสามจุด จุดแรกที่ อนุสาวรีย์ชัยฯ หน้าโรงพยาบาลราชวิถี อีกสองจุดคือ ขนส่งหมอชิต และ ขนส่งสายใต้

ผมตัดสินใจไปที่หมอชิต สัมผัสบรรยากาศคนเดินทางที่สถานีต้นทางไม่ได้ไปสัมผัสมานานแล้ว

 

ตรงดิ่งไป ช่องขายตั๋วไปเมืองกาญจน์ ก็เห็นป้ายบอกเวลา ๑๑ น. รถจะออก ยกนาฬิกาดูก็ เหลืออีก ๒๐ นาที เอาละวะ ซื้อตั๋วเลยก็แล้วกัน

 

สนนราคาตั๋ว ๙๕ บาท กรุงเทพ  - เมืองกาญจน์  ไม่แพง แต่รถคันนี้ขับช้าๆ ผ่านทางนนทบุรี ทะลุไปทาง ถนนบรมราชชนนี เข้านครปฐม รถแอร์แต่ไม่ค่อยเย็น J

 

บรรยากาศในรถ ก็สบายๆครับ ผมชอบกระจกกว้าง และที่นั่งสบายๆ ฟังเพลงคัดเลือก MP 3 ผ่อนคลาย ดูชีวิตสองข้างทาง  แดดร้อนได้ใจเสียจริง แสงแดดขาวโพลน ท่าทางจะร้อนมาก ...ประเพณีสงกรานต์ยังไม้ร้างเลิก ตามชนบทยังมีการสาดน้ำกันอยู่ เด็กชายเล็กๆกลุ่มใหญ่ กับปืนฉีดน้ำ ไม่กลัวแดด ไม่กลัวร้อน ความสนุกไม่เข้าใครออกใคร วัยนี้ร้อนไม่เป็น  แต่คนวัยขนาดที่นั่งอยู่บนรถ กลัวร้อน ได้แต่นั่งสังเกตการณ์เงียบๆบนรถ

 

ที่เมืองกาญจน์ สงกรานต์ยังดูสนุกสนานสำหรับหนุ่มสาวชาวต่างจังหวัด เสียงเพลง (ฝรั่ง) ทำนองหนักๆ โจ๊ะๆ ชวนให้โยกย้ายส่ายสะโพก เปิดให้จังหวะกัน ดังทั่วถนน หนุ่มสาว เริงร่า มีแอลกอฮอล์เพื่อเสริมความมันส์ รถที่ผมโดยสารจอดนิ่งไฟแดงนานพอที่จะสังเกตชีวิตข้างถนน...

 

เด็กหญิงวัยไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม คะเนอายุไม่น่าจะเกิด ๑๕ ปี  น่าจะเรียนระดับชั้นประถม เต้นตามเสียงเพลง เย้ายวน เลียนแบบโคโยตี้ ในขณะที่พี่สาวทั้งหลายที่เต้นข้างๆ รินน้ำสีอำพัน ผสมโซดา น้ำแข็ง กรึบๆ ...

 

เป็นบรรยากาศสงกรานต์ที่เน้นการสาดน้ำ (ซึ่งน่าจะเรียกประเพณีสาดน้ำ)  ความว่างและกลวงของประเพณีสำคัญที่ถูกประยุกต์เรื่อยๆ ตามสมัยนิยม หากย้อนถามเด็กๆ พวกเขาจะรู้ไหมว่า สงกรานต์คืออะไร และ สงกรานต์สำคัญอย่างไร มีกิจกรรมอะไรที่สำคัญบ้างในวันสงกรานต์ พวกเขาจะตอบได้ไหมหนอ..

คำตอบน่าจะได้รับ คำตอบคงประมาณว่า สงกรานต์คือ ประเพณีสาดน้ำ กินเหล้า และ ปะแป้งสาว  ที่สวมเสื้อ ตัวนี้เปียกแล้วเอกซ์

 

สิ่งที่เราเห็นไม่ใช่เฉพาะที่เมืองกาญจน์ แต่เป็นกันทั่วประเทศ  ส่วนหนึ่งของเยาวชนของเราที่จะเป็นกำลังสำคัญของชาติ กำลังของสังคม ส่วนหนึ่งเป็นแบบนี้ แล้วอนาคตเราจะออกแบบสังคมกันอย่างไร?

 

นั่งรถไปคิดไป ประสาคนชอบคิด แต่อดเป็นห่วงคุณภาพของเยาวชนไทย ของเราไม่ได้

 

ผมนั่งรถถึง สถานีรถโดยสารที่เมืองกาญจน์ ช่วงเที่ยงพอดี ร้อนแทบละลายเชียวครับ จากคำบอกเล่าของเพื่อน ต้องขึ้นรถ กาญจน์ ด่านช้าง เพื่อจะได้ตรงไป อ.บ่อพลอย ห่างจาก อ.เมืองประมาณ ๕๐ กม. รถด่านช้าง จอดรอพอดี ผมรีบขึ้นรถไม่รีรอ...

 

รถโดยสารพัดลมพัดลมร้อนๆ ยามอากาศอบอ้าวช่วงกลางวัน ทำใจหน่อยครับ  แต่ก็ได้รสชาติการเดินทางแบบลูกทุ่งได้ดี  จะบอกว่าชีวิตการเดินทางบนรถโดยสารนี่ก็มีเสน่ห์มากทีเดียวเชียวครับ นึกย้อนคราไปเยือนวังเวียง ที่ลาว ขึ้นรถโดยสารท้องถิ่น ได้บรรยากาศตรึงใจไม่เคยลืม

คุณลุงคนนั่งข้าง คงได้ยินผมบอก คนขายตั๋วบนรถว่า ผมจะลงที่ ....(สถานที่)  คุณลุงเลยถือโอกาสสัมภาษณ์ ผมเสียละเอียด เข้าใจว่า อยากรู้จัก อยากคุยด้วย  (เป็นใคร มาทำอะไร เป็นคนที่ไหน )  คุณลุงเห็นว่าผมเป็นคนแปลกถิ่น เลยเล่าเรื่องเมืองกาญจน์ให้ฟังไปด้วย พร้อมทั้งบอกว่า จุดที่ผมจะลงนั้น ไกลจากจุดที่ลุงลง ๒ กม.  ...

 

คุณลุงลงแล้ว...แต่แกยังตะโกนกำชับ คนขับรถว่า ไอ่หนุ่มคนนี้ (ชี้มาที่ผม) จะลงที่ .....บอกเค้าด้วยนะ เค้าไม่รู้ แหม...ลุงตะโกนเสียลั่นรถเลย  ผมแอบเขินเล็กน้อย

 

พร้อมทั้งให้ผมขยับมานั่งด้านหน้า  คุณป้าข้างๆชวนคุย  ว่ามาเที่ยวหรือ เพื่อนอยู่ที่นี่หรือ หากลงตรงนี้ มีโทรศัพท์ให้เรียกเพื่อนมารับใช่ไหม ...(ท่าทางป้าเป็นห่วงผม)  

 

 

รถจอดสนิทตรงจุดลงของผม  คุณป้าอีกคนตะโกนตามหลัง ว่า เที่ยวให้สนุกนะ   

 

ที่ผมเล่าละเอียด...สำหรับบรรยากาศการเดินทางครั้งนี้ เพราะประทับใจ อัธยาศัยไมตรีคนบ้านนอกของเราครับ ไปที่ไหนก็อบอุ่นเสมอ แม้ไม่รู้จักกัน แต่เราเป็นคนไทยด้วยกัน  ความรักและเอื้ออาทรก็เจือในสายเลือดไทย

 

รักกันไว้เถิดครับ...ภาคภูมิใจกันเถอะครับ ที่เราได้เกิดมาบนผืนแผ่นดินไทย

รักและสามัคคีกัน เกิดมาในดินแดน ต้องทดแทนคุณแผ่นดิน ครับ 

 

 

 

 

 

 จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

๑๘ เมย.๕๒