Dscf5603

ภาพนี้แอบถ่ายหน้ารถโดยสาร สายกาญจนบุรี - ด่านช้าง

  รถออก ๑๑ โมง..

ป้ายเล็กๆ ที่ขนส่งสายเหนือ (หมอชิต) ถึงแม้ว่าเป็นวันหยุดแต่คนที่หมอชิตไม่พลุกพล่านมากนัก  อาจเป็นเพราะ ปลายสงกรานต์ผู้คนส่วนใหญ่กลับไปเยอะ

 

วันนี้ผมตั้งใจเดินทางไปที่กาญจนบุรีครับ  ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ เท่าที่ ค้นหาข้อมูลจากอินเทอร์เนต มีจุดขึ้นรถสองสามจุด จุดแรกที่ อนุสาวรีย์ชัยฯ หน้าโรงพยาบาลราชวิถี อีกสองจุดคือ ขนส่งหมอชิต และ ขนส่งสายใต้

ผมตัดสินใจไปที่หมอชิต สัมผัสบรรยากาศคนเดินทางที่สถานีต้นทางไม่ได้ไปสัมผัสมานานแล้ว

 

ตรงดิ่งไป ช่องขายตั๋วไปเมืองกาญจน์ ก็เห็นป้ายบอกเวลา ๑๑ น. รถจะออก ยกนาฬิกาดูก็ เหลืออีก ๒๐ นาที เอาละวะ ซื้อตั๋วเลยก็แล้วกัน

 

สนนราคาตั๋ว ๙๕ บาท กรุงเทพ  - เมืองกาญจน์  ไม่แพง แต่รถคันนี้ขับช้าๆ ผ่านทางนนทบุรี ทะลุไปทาง ถนนบรมราชชนนี เข้านครปฐม รถแอร์แต่ไม่ค่อยเย็น J

 

บรรยากาศในรถ ก็สบายๆครับ ผมชอบกระจกกว้าง และที่นั่งสบายๆ ฟังเพลงคัดเลือก MP 3 ผ่อนคลาย ดูชีวิตสองข้างทาง  แดดร้อนได้ใจเสียจริง แสงแดดขาวโพลน ท่าทางจะร้อนมาก ...ประเพณีสงกรานต์ยังไม้ร้างเลิก ตามชนบทยังมีการสาดน้ำกันอยู่ เด็กชายเล็กๆกลุ่มใหญ่ กับปืนฉีดน้ำ ไม่กลัวแดด ไม่กลัวร้อน ความสนุกไม่เข้าใครออกใคร วัยนี้ร้อนไม่เป็น  แต่คนวัยขนาดที่นั่งอยู่บนรถ กลัวร้อน ได้แต่นั่งสังเกตการณ์เงียบๆบนรถ

 

ที่เมืองกาญจน์ สงกรานต์ยังดูสนุกสนานสำหรับหนุ่มสาวชาวต่างจังหวัด เสียงเพลง (ฝรั่ง) ทำนองหนักๆ โจ๊ะๆ ชวนให้โยกย้ายส่ายสะโพก เปิดให้จังหวะกัน ดังทั่วถนน หนุ่มสาว เริงร่า มีแอลกอฮอล์เพื่อเสริมความมันส์ รถที่ผมโดยสารจอดนิ่งไฟแดงนานพอที่จะสังเกตชีวิตข้างถนน...

 

เด็กหญิงวัยไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม คะเนอายุไม่น่าจะเกิด ๑๕ ปี  น่าจะเรียนระดับชั้นประถม เต้นตามเสียงเพลง เย้ายวน เลียนแบบโคโยตี้ ในขณะที่พี่สาวทั้งหลายที่เต้นข้างๆ รินน้ำสีอำพัน ผสมโซดา น้ำแข็ง กรึบๆ ...

 

เป็นบรรยากาศสงกรานต์ที่เน้นการสาดน้ำ (ซึ่งน่าจะเรียกประเพณีสาดน้ำ)  ความว่างและกลวงของประเพณีสำคัญที่ถูกประยุกต์เรื่อยๆ ตามสมัยนิยม หากย้อนถามเด็กๆ พวกเขาจะรู้ไหมว่า สงกรานต์คืออะไร และ สงกรานต์สำคัญอย่างไร มีกิจกรรมอะไรที่สำคัญบ้างในวันสงกรานต์ พวกเขาจะตอบได้ไหมหนอ..

คำตอบน่าจะได้รับ คำตอบคงประมาณว่า สงกรานต์คือ ประเพณีสาดน้ำ กินเหล้า และ ปะแป้งสาว  ที่สวมเสื้อ ตัวนี้เปียกแล้วเอกซ์

 

สิ่งที่เราเห็นไม่ใช่เฉพาะที่เมืองกาญจน์ แต่เป็นกันทั่วประเทศ  ส่วนหนึ่งของเยาวชนของเราที่จะเป็นกำลังสำคัญของชาติ กำลังของสังคม ส่วนหนึ่งเป็นแบบนี้ แล้วอนาคตเราจะออกแบบสังคมกันอย่างไร ?

 

นั่งรถไปคิดไป ประสาคนชอบคิด แต่อดเป็นห่วงคุณภาพของเยาวชนไทย ของเราไม่ได้

 

ผมนั่งรถถึง สถานีรถโดยสารที่เมืองกาญจน์ ช่วงเที่ยงพอดี ร้อนแทบละลายเชียวครับ จากคำบอกเล่าของเพื่อน ต้องขึ้นรถ กาญจน์ ด่านช้าง เพื่อจะได้ตรงไป อ.บ่อพลอย ห่างจาก อ.เมืองประมาณ ๕๐ กม. รถด่านช้าง จอดรอพอดี ผมรีบขึ้นรถไม่รีรอ...

 

รถโดยสารพัดลมพัดลมร้อนๆ ยามอากาศอบอ้าวช่วงกลางวัน ทำใจหน่อยครับ  แต่ก็ได้รสชาติการเดินทางแบบลูกทุ่งได้ดี  จะบอกว่าชีวิตการเดินทางบนรถโดยสารนี่ก็มีเสน่ห์มากทีเดียวเชียวครับ นึกย้อนคราไปเยือนวังเวียง ที่ลาว ขึ้นรถโดยสารท้องถิ่น ได้บรรยากาศตรึงใจไม่เคยลืม

คุณลุงคนนั่งข้าง คงได้ยินผมบอก คนขายตั๋วบนรถว่า ผมจะลงที่ ....(สถานที่)  คุณลุงเลยถือโอกาสสัมภาษณ์ ผมเสียละเอียด เข้าใจว่า อยากรู้จัก อยากคุยด้วย  (เป็นใคร มาทำอะไร เป็นคนที่ไหน )  คุณลุงเห็นว่าผมเป็นคนแปลกถิ่น เลยเล่าเรื่องเมืองกาญจน์ให้ฟังไปด้วย พร้อมทั้งบอกว่า จุดที่ผมจะลงนั้น ไกลจากจุดที่ลุงลง ๒ กม.  ...

 

คุณลุงลงแล้ว...แต่แกยังตะโกนกำชับ คนขับรถว่า ไอ่หนุ่มคนนี้ (ชี้มาที่ผม) จะลงที่ .....บอกเค้าด้วยนะ เค้าไม่รู้ แหม...ลุงตะโกนเสียลั่นรถเลย   ผมแอบเขินเล็กน้อย

 

พร้อมทั้งให้ผมขยับมานั่งด้านหน้า  คุณป้าข้างๆชวนคุย  ว่ามาเที่ยวหรือ เพื่อนอยู่ที่นี่หรือ หากลงตรงนี้ มีโทรศัพท์ให้เรียกเพื่อนมารับใช่ไหม ...(ท่าทางป้าเป็นห่วงผม)  

 

 

รถจอดสนิทตรงจุดลงของผม  คุณป้าอีกคนตะโกนตามหลัง ว่า เที่ยวให้สนุกนะ    

 

ที่ผมเล่าละเอียด...สำหรับบรรยากาศการเดินทางครั้งนี้ เพราะประทับใจ อัธยาศัยไมตรีคนบ้านนอกของเราครับ ไปที่ไหนก็อบอุ่นเสมอ แม้ไม่รู้จักกัน แต่เราเป็นคนไทยด้วยกัน  ความรักและเอื้ออาทรก็เจือในสายเลือดไทย

 

รักกันไว้เถิดครับ...ภาคภูมิใจกันเถอะครับ ที่เราได้เกิดมาบนผืนแผ่นดินไทย

รักและสามัคคีกัน เกิดมาในดินแดน ต้องทดแทนคุณแผ่นดิน ครับ 

 

 

 

 

 

 จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

๑๘ เมย.๕๒