ตอนผมเป็นเด็ก เมื่อได้ยิน “ฮอ” (เฮลิคอปเตอร์) บินผ่านบ้าน  เป็นอันต้องวิ่งออกนอกตัวบ้าน แม้ว่าจะนั่งทานข้าวอยู่ก็ตาม วิ่งออกไปลานโล่งเพื่อตะโกนทักทาย พร้อมโบกไม้โบกมือ ไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่อยู่บนฮอเขาจะเห็นเราหรือเปล่า?

รู้สึกตื่นเต้นจังเลยครับ นกยักษ์ตัวใหญ่ๆแผดเสียงคำราม บินฉวัดเฉวียนบนหลังคาบ้าน เสร็จแล้วก็หายไปกับขอบฟ้า ในความคิดของเด็กชายทโมนตัวน้อยๆ คิดไม่ออกว่ามันบินได้อย่างไร นอกจากปีกที่พัดวนและเสียงดังคำราม ... หากเรามีโอกาสได้นั่งฮอคงจะบินได้เหมือนนกแน่ๆเทียว

ความฝันของเด็กชายทโมน...หยุดอยู่ตรงแค่ฝัน และก็ไม่รู้ว่าจะมีวันใดได้มีโอกาสได้ขี่ฮอบ้าง...ฝันแบบเด็กๆ หลับแล้วตื่นก็ลืม และฝันอีกครั้ง เรื่อยๆ

นั่นคือความรู้สึกในวัยเด็กครับ แต่มาถึงตอนโตก็อดไม่ได้ เมื่อได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ ก็ชอบยืนมองและคิดถึงความรู้สึกเก่าๆของตนเองเมื่อครั้งเยาว์วัย  ผมยังอยากขึ้นนั่งฮออยู่นะครับ...!!!

และไม่คาดฝัน เมื่อครั้งทำงานที่บนดอยสูงที่แม่ฮ่องสอน จำได้ดีว่าตอนช่วงบ่ายวันหนึ่ง  มี "ฮอ" ทหารโฉบมาจอดใกล้ๆที่ทำงาน เป็นปกติที่ผมต้องเดินออกไปเมียงมอง ความรู้สึกตอนเด็กกลับมาอีกแล้ว ช่างน่าอิจฉาคนที่ได้ขับเจ้านกเหล็กนี่เสียจริง...

สวรรค์เป็นใจ  เมื่อผมมีธุระด่วนมากที่ต้องเดินทางไปเชียงใหม่ โดยต้องไปขึ้นรถที่ตัวอำเภออีกอำเภอหนึ่ง หากเดินทางด้วยรถยนต์ก็คงใช้เวลาร่วมห้าชั่วโมง  พี่ทหารใจดี ได้ชวนให้ขึ้น “ฮอ” ผมรีบเก็บเสื้อผ้าอย่างตื่นเต้น วิ่งตามพี่ทหารขึ้นฮอ...ที่กำลังจะยกอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้....อา...ฝันที่เป็นจริง ผมโบกมือให้ชาวบ้าน และเด็กๆที่มาดูฮอ ผมบินได้จริงๆด้วยครับ..รู้สึกตัวเองโก้จังเลย

เป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่ผมประสบมาด้วยตนเองเมื่อวัยทำงานใหม่ๆ และประสบการณ์ครั้งใหม่ครั้งนี้ ผมก็ได้มีโอกาสขึ้นฮออีกครั้ง เมื่อต้องไปปฏิบัติภารกิจสำคัญที่ชายแดนใต้ และการเดินทางที่รีบเร่ง จำเป็นต้องเดินทางด้วย "ฮอ" จากค่ายทหารแถวๆยะลา ไปยังสนามบินหาดใหญ่เพื่อไป เช็คอินเครื่องบินไปกรุงเทพฯให้ทัน ด้วยเรามีเวลาจำกัด ภาระกิจที่เร่งด่วนเช่นนี้จำเป็นอย่างยิ่งต้องใช้การเดินทางที่ประหยัดเวลา ผมเดินทางด้วย "ฮอ" จากยะลา จนถึงสนามบินหาดใหญ่ใช้เวลาประมาณ เกือบสามสิบนาที และลงยังสนามบินสามารถเดินเข้าไป เช็คอินได้ทันท่วงที...

การขึ้นฮอครั้งที่สองก็ตื่นเต้นไม่แพ้ครั้งที่ ๑ ครับ ครั้งนี้นั่งด้านนอกสุด ดูหวาดเสียวนิดหน่อยแต่ก็คาดเข็มขัดนิรภัยแน่นหนา โอกาสที่นั่งด้านนอกจึงสามารถถ่ายรูปได้ บันทึกเหตุการณ์สำคัญของตนเอง เพื่อไว้ดูว่า ความฝันในวัยเด็กผมเป็นจริงแล้ว

พี่อัง(อังคณา นีละไพจิตร) ผู้ร่วมเดินทาง แซวผมว่า "เอกดูตื่นเต้นมากเกินไปหรือเปล่าจ๊ะ?? "    

ฮาๆๆๆ :))) ก็ตื่นเต้นจริงๆนี่ครับพี่อังครับ ...กระผม เก็บอาการลิงโลดไว้ไม่อยู่

และผมชวนมาชมความฝันนั้นกับผมนะครับ

เตรียมพร้อมยก...ที่สนามบิน ค่ายสิรินธร    ยะลา   ปัตตานี

บินแล้ว...บินแล้ว เย้...  เห็นลิบๆ ค่ายสิรินธร

เครื่องกำลังหมุน วน  ...นักบิน คนที่ ๑ คนที่ ๒ และมีผู้โดยสารหนุ่มใจเต้นตุ๊บๆอยู่ข้างหลัง

Dscf4871

"ล็อคดีๆนะครับ..."   พี่ทหารบอกผม ...

Dscf4872

เก็บรายละเอียดทุกจุด...

Dscf4874

บินเหนือน่านฟ้า ยะลา ...ว้าว  ฝันที่เป็นจริง...

แอบโคลสอัพหน้าปัทม์...ในระหว่างการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

มือนิ่งๆถ่ายนิ่งๆ ไม่น่าเชื่อว่าเครื่องสั่นสะเทือนขนาดนั้น ยังสามารถถ่ายได้ชัดๆ โอ้...เด็ด (ชมตัวเอง)

ทุ่งนาเขียวขจี..."หากฉันบินๆไป เช่นดังนก ฉันจะบินๆไปในนภา..."

ตื่นเต้นยังไม่คลายนะครับ ถ่ายรูปนี้ผ่านกระจกฮอ ...แต่ก็พอใช้ครับ

Dscf4886

สนามบินหาดใหญ่
...อยู่ข้างหน้าเรา  เรากำลังจะเเลนดิ้ง... "prepare for landing"

Dscf4889

ข้างหน้าผม คือ สนามบินนานาชาติหาดใหญ่...

ถึงที่หมายโดยปลอดภัย...ทราบแล้วเปลี่ยน  ผมยังสนุกไม่หายเลย..

Dscf4893

ถึงที่หมาย...โดยปลอดภัย และใจเต้นตุ๊บๆ

พวกเรารีบวิ่งไปเช็คอินเครื่องบิน เพื่อเตรียมตัวบินไปกรุงเทพฯ กันต่อ...

----------------------

ฝันที่เป็นจริง...