ช่วงตอนเย็นหลังจากที่ข้าพเจ้า ได้เสร็จสิ้นภาระกิจส่วนตัว.. ก็กลับเข้าห้องเพื่อนั่งดูงานที่ยังคั่งค้างไปเรื่อย ๆ ได้ไปเจองานที่ส่งมาจากเภสัชกรท่านหนึ่งที่สนใจทำงานทางด้านพัฒนาจิตวิญญาณในหัวใจคนทำงานในวิชาชีพเภสัชกร... แนวทางที่นำมาใช้เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ฝึกฝนด้วยการน้อมนำย้อนกลับมามองภายในตนเองด้วยใจที่ใคร่ครวญ...พร้อมบอกเล่าแลกเปลี่ยนสู่กันฟัง...

ข้าพเจ้า...ได้ตั้งใจรับฟังเรื่องเล่านี้ผ่านอักษรทุกอักษร และพร้อมใจน้อมลงฟังถึงสิ่งที่เภสัชกรท่านนี้พยายามสื่อออกมาผ่านเรื่องเล่าที่บอกกล่าวต่อพวกเราในวง...

--------------------------------------

“อาจเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อย..แต่เปี่ยมล้นคุณค่าทางจิตวิญญาณ”

 

 ฤดูหนาวมาเยือนอีกครั้งแล้วสินะ.. ยามเช้าแดดทอแสงอ่อนๆ ที่นี่หนาวกว่าจังหวัดที่เคยอาศัยอยู่ ..หวนคิดถึงความหลังเมื่อครั้งก่อนหน้านี้ประมาณสองปีเศษๆที่ได้พำนักอาศัยที่จังหวัดสุรินทร์ ถิ่นข้าวหอมมะลิ และมั่งมีผ้าไหมงาม อบอวลกลิ่นอายวัฒนธรรมอีสานใต้อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ดินแดนสุรินทร์ถิ่นคิดถึง...

วันนี้เหมือนกับทุกวันที่เคยชิน กับการทำงานตามปกติวิสัย..แอบคิดเล็กๆในใจที่ละวางจากการสงบนิ่งชั่วขณะ ถึงภาระหน้าที่ที่รอคอยอยู่เบื้องหน้าอันใกล้นี้ …

เธอนั่งก้มหน้า เบือนหน้าหนีจากคนที่นั่งอยู่ข้างๆเล็กน้อย หวังจะซ่อนน้ำตาที่กำลังไหลริน ท่ามกลางความเงียบสงัดชั่วครู่ มือทั้งสองปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มไปมาอย่างรวดเร็ว ปราถนาจะให้น้ำตาที่ไหลรินเหือดแห้งโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้  ...เธอบอกเล่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา กระท่อนกระแท่น ขณะพยายามที่จะสะกดกลั้นอารมณ์เศร้าหมองที่ซ้อนเร้นอยู่ภายใน ..ว่า.

“คุณหมอ ฉันคงจะทำอย่างที่คุณหมอแนะนำไม่ได้หรอกจ้า”  

เป็นคำพูดที่เธอบอกกับฉันเมื่อประมาณ 15 นาทีที่ผ่านมา หลังจากที่เธอเดินเข้ามาในห้อง และเราได้เริ่มสนทนาทักทายกันสักครู่แล้ว ฉันจึงถามเธอเพื่อที่จะทำข้อมูลผังเครือญาติของเธอไว้ สำหรับเป็นข้อมูลประกอบการให้คำปรึกษาแนะนำด้านยาในครั้งต่อๆไปข้างหน้า

“ลั่นทม..ทำอาชีพอะไรจ๊ะ..บอกเภสัชได้มั้ย”

“ฉันก็รับจ้างทั่วไปล่ะจ้ะ..เดินหางานรับจ้างไปเรื่อยๆ..บางวันก็ได้งานตามร้านก๋วยเตี๋ยว บางวันก็ได้งานอื่น ไม่แน่นอน”

ลูกชายวัยเก้าเดือนของลั่นทม ได้ฝากคนเลี้ยงไว้ในที่แห่งหนึ่ง..ในขณะที่กลางวัน ลั่นทมจะออกเดินหางานรับจ้างทำ พอได้ค่าข้าวและกับข้าวเป็นมื้อๆ พอประทังชีวิตไปวันๆ

“ให้คนที่อยู่ด้วยกันฉีดยาให้ก็ได้ แต่ต้องพาเขามาด้วยนะ เภสัชจะได้สอนให้เขาฉีดให้พร้อมๆกันเลย..ที่บ้าน..ลั่นทมอยู่กับใครบ้าง.. สามีอยู่ด้วยมั้ยล่ะจ้ะ” เมื่อถามถึงประโยคนี้ขึ้นมา เธอก็นั่งก้มหน้า..น้ำตาที่เสมือนอัดอั้นอยู่ภายในไว้เนิ่นนาน ได้ลดละ หมดสิ้นความอดทน อดกลั้นอีกต่อไป น้ำใสๆเริ่มไหลรินอาบแก้ม ท่ามกลางบรรยากาศเงียบนิ่งอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

“ทำใจดีๆนะจ้ะ..มันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดหรอกจ้า...ง่ายนิดเดียวเอง พ่อเฒ่า แม่เฒ่าที่เป็นเบาหวานมาเป็นสิบๆปี ก็ใช้ได้ บางคนก็ฉีดเองแล้วก็บอกเภสัชว่าฉีดง่ายจะตายไป..แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ..เภสัชจะให้ไปคุยกับหมออีกรอบเอามั้ยจ้ะ.”

นาฬิกาเดินหน้าต่อไป ไม่ยอมหยุดยั้งซึ่งตรงกันข้ามกับบรรยากาศเงียบสงบนิ่งปานจะหยุดเวลาไว้ ณ ขณะนั้น และบัดนี้เวลาผ่านไปราว 5 นาทีน้ำตาค่อยๆเหือดแห้งไปบ้างแล้ว..เธอเงยหน้าขึ้นสบตา สีหน้า แววตาของเธอดูดีขึ้น คล้ายกับว่าได้ปลดปล่อยความทุกข์ที่เก็บไว้ในใจออกไปบ้างแล้ว ผ่านน้ำตาใสบริสุทธิ์ของเธอเอง

“ไม่เป็นไร ฉันจะลองฉีดเองก็ได้จ้ะ..”

“ไม่เป็นอะไรแน่นะจ้ะ..” เธอพยักหน้าตอบรับ แทนคำพูด “เอาล่ะ..ถ้าอย่างนั้น เภสัชจะแนะนำวิธีการใช้ยาฉีดให้นะจ้ะ....”

เธอตั้งใจฟังคำแนะนำจากฉันอย่างตั้งอกตั้งใจ และฝึดทดลองปฏิบัติใช้ยาฉีดจนมีความมั่นใจพอสมควรแล้ว..ฉันจึงแนะนำให้เธอไปรับยาที่ห้องยาต่อไป ก่อนเธอจะออกจากห้องไปฉันบอกเธอว่า

“ไม่ต้องกลัวนะจ้ะ..ถ้ามีปัญหาการใช้ยาสามารถมาสอบถามได้ตลอดเวลาเลยนะจ้ะ..ติดต่อตรงประชาสัมพันธ์ก็ได้..เดี๋ยวเขาจะบอกเองว่าให้ไปติดต่อตรงจุดไหน..หรือจะมาที่ห้องยาเลยก็ได้จ้ะ”

เธอพนมมือไหว้ ก้มศีรษะลงเล็กน้อย และกล่าวคำขอบคุณอย่างนอบน้อม ฉันเองก็รับไหว้เธอและยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร..เช่นกัน

 

หมายเหตุ: ลั่นทม (ใช้นามสมมุติ)

 

 

                                               เรื่องเล่าจาก.. เภสัชกรหัวใจงาม 

 

 สิ่งที่ข้าพเจ้าได้เรียนรู้ผ่านเรื่องเล่านี้ ทำให้ข้าพเจ้าน้อมกลับมาฟังเสียงภายในตนเอง เสียงที่คุยกับตัวข้าพเจ้าเองว่า..."ข้าพเจ้าได้เห็นความตั้งใจและความพยายามอันเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดีงามที่มีในจิตใจของคนหน้างาน ที่แม้ว่าจะไม่มีใครได้มองเห็น หรือรับรู้แต่คนหน้างานที่มีจิตใจอันงดงามเปี่ยมด้วยความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น ปรารถนาที่อยากจะให้ผู้อื่นมีความสุข และเผชิญต่อความทุกข์ต่างๆ อย่างเบาบางลงในใจ

คำพูด ท่าที แม้แสดงออกไม่มาก แต่สื่อสารความยิ่งใหญ่...ต่อบุคคลที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างมากมายนัก

เรานั้นมักละเลย บุคคลที่เราสัมพันธ์ด้วย ใส่ใจน้อยลง มองเห็นคุณค่าหรือให้คุณค่าในความเป็นบุคคลน้อยเกินกว่าที่เราจะใส่ใจ..."

ตัวอย่างเรื่องเล่าของเภสัชกรท่านนี้ ได้มองเห็นความตั้งใจอันงดงามที่ใส่ใจลงไปในเรื่องราวของผู้รับบริการมากขึ้น ปฏิบัติต่อบุคคลที่เราสัมพันธ์ด้วยอย่างที่เขาเป็น "มนุษย์" ... พยายามทำความเข้าใจและรู้จักซึ้งลงไปในจิตใจของผู้คน...

ข้าพเจ้ารู้สึกดีใจที่ได้รับความไว้วางใจ...

ที่ผู้ร่วมในแวดวงการทำงานได้ส่งเรื่องราวอันเป็นเรื่องเล่าที่แม้ว่า...อันเล็กน้อยในบางคน แต่สำหรับข้าพเจ้านั้น กลับรู้สึกว่าช่างเป็นเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่...

สักวันหนึ่ง "เมล็ดพันธุ์ที่ดีงาม" นี้...จะเจริญเติบโต เป็นต้นไม้แห่งความงามที่ยิ่งใหญ่ในจิตใจดวงนี้และพร้อมขยายแพร่พันธุ์ไปทุกๆ ย่อมแห่งการงานที่เธอ...คลุกอยู่อย่างประจำ

----------------------------------