ขอบคุณท้องฟ้า ขุนเขา ลมหนาว รอยยิ้ม น้ำใจ และทุกคน

ผ่านไปร่วม 2 เดือนกับกิจกรรมจิตอาสาgotoknow  สมาชิกผู้ร่วมก่อการทุกท่านได้ทยอยเล่าบรรยากาศกันทันทีที่มีโอกาส  ในขณะที่ฉันเก็บงำไว้เงียบๆ คนเดียวเป็นเวลาย่างเข้าเดือนที่สาม...

 

การเดินทางครั้งนี้มีคนใจดีร่วมเดินทางด้วยมากมาย มาจากหลายแหล่งหลายที่
บ้างรู้จักกันมาก่อน บ้างเพิ่งรู้จักกัน บ้างรู้จักกันผ่านตัวหนังสือ และดีใจนักที่ได้เจอตัวจริง 
บรรยากาศชื่นมื่น เรียกรอยยิ้มได้ตลอดการเดินทาง

 

ด้วยความเศร้าที่เกาะกุมใจฉันก่อนวันเดินทางเพียงไม่กี่วัน  อาจทำให้ฉันให้รอยยิ้มและความร่าเริงกัเพื่อนร่วมทางได้ไม่เต็มร้อย  ขอสารภาพด้วยใจจริงว่าตั้งใจไปปันรอยยิ้มจากการเดินทางมาเติมเต็มหัวใจที่ห่อเหี่ยวไปเสียมากกว่า
หากเป็นฉันในภาวะปกติที่ไม่ใช่ช่วงเยียวยาหัวใจตัวเอง ฉันคงร่าเริงกว่านี้และรับประกันอีกอย่างว่ากล้องทุกตัวที่ทุกท่านมีต้องมีรูปฉันมากโขทีเดียว...

 

ฉันมองเห็นบางสิ่งที่เกิดขึ้นบนการเดินทางครั้งนั้น  ด้วยคณะเดินทางใหญ่โตเหลือเกินงานที่มีอาจน้อยกว่าคนที่ไป  แต่กระนั้นก็ตามฉันมองเห็น “การแบ่งงานกันทำ” ตามความถนัดได้อย่างลงตัว

 

เริ่มต้นจากผู้จัดการทริปที่มีรอยยิ้มเปื้อนแก้มตลอดเวลา

 

 

 

นอกจากเป็นผู้จัดการใหญ่แล้วยังควบตำแหน่งพิธีกรไปด้วย
(คาดว่าหากมีเสียงเพลงประกอบคงควบตำแหน่งนักร้องนำไปอีกหนึ่งแน่นอนนะพี่เรา)

 

การสร้างฝายแม้วตามสายน้ำ  ไม่ทุกคนที่เหมาะกับงาน 
ดังนั้นจึงมีการแบ่งงานกันทำตามธรรมชาติ
ใครมีแรงมากออกแรงมาก ใครมีแรงน้อยออกแรงน้อย 

 ใครมีแรงน้อยที่สุดก็เป็นกำลังใจกันไป...
มีอีกกำลังใจที่ฉันเจ็บใจตัวเองว่าภาพที่ถ่ายมาหายไปไหน 
นอกจากทีมให้กำลังใจแล้วยังมีทีมสร้างเสียงเพลงด้วยการแบกกีตาร์พร้อมบรรเลงเพลงให้ผ่อนคลายกันครื้นเครงทั้งสายน้ำเลยทีเดียว

 มาถึงบทถนัดของฉันบ้างแล้ว 
เด็กน้อยตาดำๆ นั่งรอกิจกรรมยามดึก  ว่างจัง หนาวด้วย มาสร้างรอยยิ้มกันดีกว่า 
ผีนันทนาการค่ายอาสาเข้าสิงฉับพลัน เริ่มจากผลุที่อาจารย์แม็คพกมาจากเชียงใหม่ด้วย 
พอคว้าไมค์ได้พร้อมอาจารย์น้ำฝนร่วมอุดมการณ์ และน้องๆ จากสถาบันพระปกเกล้า และมศว.
การเต้นแรงเต้นกาสร้างรอยยิ้มก็เริ่มขึ้นทันที...

 

 

ทีมหมอพยาบาลก็ทำหน้าที่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม  เสียดายที่สองฉันไม่ได้ถ่ายรูปเพราะขึ้นมาถึงหมู่บ้านทีมตรวจสุขภาพก็เสร็จสิ้นภาระกิจแล้ว (แต่เชื่อว่ามีภาพทีมนี้มากมายในบันทึกของผู้ก่อการท่านอื่นๆ)

 

สุดท้าย...ช่างภาพประจำทริป...ฉันพยายามถ่ายรูปท่านหลายครั้ง
แต่ไม่ค่อยจะทันเท่าไร ท่านเคลื่อนไหวเร็ว เล็งปุ๊บ กดปั๊บ ยกปุ๊บ ดูปั๊บ
แต่ก็ยังพอมีภาพถ่ายเบื้องหลังภาพสวยของตากล้องมือเอกมาฝากคะ

  

กลับจากการเดินทางครั้งนี้ หัวใจฉันพองโตขึ้นมาเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่ได้รับมา...
รับมาเพื่อต่อสู้และเดินทางต่อไป...

ขอบคุณท้องฟ้า

ขอบคุณขุนเขา

ขอบคุณลมหนาว

ขอบคุณรอยยิ้ม

ขอบคุณน้ำใจ

และขอบคุณทุกคนที่ร่วมเดินทาง

---^.^---