เป็นความงดงามของมิตรภาพที่ไหลหลากมาอย่างไร้พรมแดน

ผม พร้อมด้วยทีมงานจากขอนแก่นเดินทางมาถึงเชียงใหม่ในราวเกือบ ๆ จะมืดค่ำ   โดยยึดเอา “ขนส่งอาเขต”  เป็นจุดนัดหมาย 

 

ผมไม่มีเวลาได้เหลือบมองท้องฟ้ายามสนธยาของเมืองเชียงใหม่มากนัก   เพราะทันทีที่ลำแสงสุดท้ายของดวงตะวันกำลังโบกมือลับฟ้าไปนั้น   ดวงไฟหลายดวง  หรือแม้แต่แสงไฟจากรถยนต์จำนวนมากก็ฉายแสงมาบดบังความงามของธรรมชาติไปเกือบสิ้น  แต่ถึงกระนั้น  ผมเองก็จะพลอยได้ชื่นใจอยู่บ้าง  เพราะอย่างน้อยก็ได้เห็นความเป็น “ชีวิต”ของเมืองเชียงใหม่ในยามต้นค่ำ   ซึ่งคลาคล่ำไปด้วย “ชีวิต” ของคนเมืองอันหลากล้นบนท้องถนน

 

คุณเอก (จตุพร)  และกัลยาณมิตรหลายท่านสัญจรมารับเรา ...   จากนั้นรถตู้ทั้งสามคันก็บ่ายหน้ามาสู่จุดหมายแห่งบ้าน “สุขใจ” ของคุณพิมพ์ดีด   พร้อม ๆ กับการนั่งล้อมวงกินข้าวเย็นร่วมกันในแบบ “คนเมือง”   ภายใต้บริบทของ “ขันโตก”  ที่ดูร่วมสมัย ขณะที่อาหารการกินที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็น “พื้นถิ่น”  ที่เรียบงามแต่มากเสน่ห์

 

ผมและคนของความรักทานได้ไม่เยอะนัก   ส่วนหนึ่งคงไม่ใช่เพราะความเขินอายและแปลกถิ่นแปลกรสชาติเสียทีเดียว  แต่คงเป็นเพราะเราต่างอ่อนเพลียกับการเดินทางเสียมากกว่า  จึงทำให้เราต่างกินอะไรได้ไม่มากอย่างที่ควรจะเป็น

 

ผมแอบสนทนากับตัวเองอย่างเงียบ ๆ ...โดยการสรุปกับตัวเองว่า  นี่เป็นบรรยากาศการกินข้าวของกัลยาณมิตรที่สัญจรมาพบกันด้วย “ใจ”  อันเปี่ยมงาม  ซึ่งต่างมีเป้าหมายชัดเจนว่าการมาในครั้งนี้  มาเพื่อ “แบ่งปัน”  ความรักและปรารถนาดีต่อสังคมแบบปราศจากเงื่อนไข   ต่างคนต่างสัญจรมาหลายร้อยพันกิโลเมตร  ราวกับเป็นญาติมิตรที่มีสัญญาทางใจกันอย่างแน่นหนัก  และการมาครั้งนี้ก็มิได้มาด้วยความบังเอิญ  หากแต่เป็นการมาด้วย “ใจ”  อย่างแท้จริง   ดังนั้น  การนั่งล้อมวงกินข้าวมื้อค่ำของวันนี้จึงเป็นเสมือนการรวมญาติของกลุ่ม “จิตอาสา G2K”   เฉกเช่นกับวาทกรรมของคนอีสานที่กล่าวไว้อย่างมีคุณค่าว่า “กินข้าวฮวมพา  กินปลาฮวมปิ้ง” ...

น้องนิสิต จาก มศว .. และอีกภาพ   คุณกาเหว่า กับ อ.ใบบุญ

 

ผมยังไม่มีโอกาสได้เสวนากับมิ่งมิตรจากเมืองเหนืออย่างคุณเอกมากนัก  ว่ากิจกรรมที่จะมีขึ้นนั้นจะต้องทำอะไรกันบ้าง แต่จากที่ได้รับฟังเรื่องเล่าอย่างคร่าว ๆ นั้น  ก็พลอยให้ชื่นใจได้มากโขว่า  กิจกรรมในครั้งนี้  ได้รับความอนุเคราะห์จากหลายภาคฝ่ายล้นหลาม  ..เป็นความงดงามของมิตรภาพที่ไหลหลากมาอย่างไร้พรมแดน  สิ่งของเครื่องใช้ถูกส่งมอบมาอย่างมากมาย  ขณะที่ยอดเงินบริจาคก็ทบทวีขึ้นอย่างมหัศจรรย์ ....

 

ผมเองได้ฟังเช่นนั้นก็อดเป็นปลื้มแทนน้องนักเรียนไม่ได้  สายธารแห่งน้ำใจเหล่านี้คงบอกกับเขาได้บ้างกระมังว่า  “ความดีงดงามเสมอ... และพวกเขาเองก็เป็นส่วนหนึ่งของสังคมอย่างไม่ต้องสงสัย” 

 

ถึงแม้ว่าห้วงชีวิตที่ผ่านมาผมจะคุ้นชินกับงานค่ายอาสาพัฒนามาก่ายกอง  แต่การมาร่วมกิจกรรมในครั้งนี้กลับทำให้ตัวเองรู้สึกใหม่กับกิจกรรมนี้อย่างบอกไม่ถูก  จนพลอยรู้สึกตื่นเต้นไปในตัว  และกระหายที่จะสัมผัสเจอกับบรรยากาศอันแสนงามของกิจกรรมนี้อย่างใจจดใจจ่อ   ทั้งการทำฝาย, การมอบอุปกรณ์การเรียนการสอน, การมอบเครื่องอุปโภคบริโภคแก่เด็กนักเรียนที่ขาดแคลนในเมืองเหนือนี้

 

ผมไม่รู้จะขอบคุณอะไรดีที่นำพาให้ตนเองได้มีโอกาสมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับกิจกรรมอันทรงคุณค่านี้  แต่ที่แน่ชัดแล้วก็คือ  การขอบคุณ G2K  ที่เป็นพื้นที่ที่ทำให้ผมได้มารู้จักคนดี ๆ เรื่องราวดี ๆ และกิจกรรมดี ๆ ที่เกิดจากการ “เทใจ”  ร่วม “สร้างสรรค์”  ด้วยกันอย่างปราศจากเงื่อนไข  รวมถึงการขอบคุณกัลยาณมิตรนักฝันอย่างคุณเอก (จตุพร)  ที่ซึ่งขับเคลื่อนกิจกรรมนี้กับผองเพื่อนอีกหลายท่านที่ไม่สามารถเอ่ยนามได้ครบถ้วนในบันทึกนี้  และรวมความไปถึงทุกคนที่เทใจมา “ร่วมบุญ”  กัน  ทั้งที่มาด้วยตนเองและไม่สามารถเดินทางมาได้

 

 

กิจกรรมในครั้งนี้  คือภาพฟ้องที่ตอกย้ำให้ผมเชื่อและศรัทธาว่า ความงดงามของชีวิตมีอยู่จริง
และผมก็ดีใจที่กำลังจะได้เป็นส่วนหนึ่งกับความงดงามที่ผมเชื่อและศรัทธาว่ามีอยู่จริงนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

 

และเช่นเดียวกัน   ไม่ว่าสายลมหนาว ณ ภูมิภาคใด  ก็ล้วนเหน็บหนาวไม่แพ้กัน... แต่ก็สายลมหนาวนั่นแหละที่กลายมาเป็นเวทีแห่งการชักพาให้เราได้มีโอกาสมาทำในสิ่งที่เราเชื่อและศรัทธา -