"เราเร่งรีบกันไปมั้ย ถ้าใช้ชีวิตให้ช้าลงสักนิดจะดีมั้ย"

   ในโลกการสื่อสารไร้พรหมแดน  หากมีไครใช้เขียนจดหมายติดต่อกัน   นับเป็นเรื่องแปลกหรือไม่ก็แยกพวกให้ไปอยู่กับสัตว์ไดโนเสาเสียเลย ผู้เขียนยอมรับว่าปัจจุบันวันนี้ก็ยัง พิศมัยการเขียนจดหมายให้เกลอ ผู้รู้ใจกันมากกว่าการใช้  โทรศัพท์   และเพื่อนเกลอก็ตอบรับเป็นจดหมายให้ได้อ่านกันอยู่  มันเป็นอะไรที่จรรโลงใจในอรรถรส   แสนสุนทรียทางภาษา ทำให้ผู้เขียนมองว่า "เราเร่งรีบกันไปมั้ย ถ้าใช้ชีวิตให้ช้าลงสักนิดจะดีมั้ย"  มองดูคนไกล้ตัวเอื้ออทรห่วงหาให้ความใส่ใจในความเป็นอยู่ดีมั้ย  แล้วเผื่อแผ่ความห่วงใยไปถึงเพื่อนเกลอและคนรอบข้าง

ลองมาอ่านจดหมายจากเกลอที่อำเภอโกสุมพิสัย  มหาสารคามเป็นเพื่อนสมัยเรียน  มสธ.25ปีล่วงมา  ยังเขียนจดหมายติดต่อกัน

"ไม่ลืมเกลอ"

.>อนุรุทร์ลืมรักร้างนางอุษา   อีเหนาลืมบุษบายอดยาหยี

.>สมุทรโฆษลืมสิ้นพินทุมวดี   พระจักรีลืมสีดาวิลาวัณย์

.>พระรถลืมเมรีสิณีนาฎ         สุธนราชลืมโนราห์สุดาสวรรค์

.>พรายแก้วลืมวันทองหมองใจกัน     คนธรรพ์ลืมกากีที่เคยครอง

.>พระลอลืมเพื่อนแพงแหนงหน่ายจิต   รสสิทธิ์ลืมอนงค์นางสิบสอง

.>เวสสันดรลืมมัทรีที่หมายปอง         สังข์ทองลืมรจนายอดนารี

.>พระคาวีลืมมิ่งขวัญจันทร์สุดา       กามนิตลืมขณิษฐษวาสิฐี

.>ต่อให้ใครลืมใครในวรรณคดี      เกลอคนนี้ไม่ลืมเพื่อนชาวใต้นายบังหีม"เราเร่งรีบกันไปมั้ย

กลับมาอ่านทีไรก็ปลื้มในมิตรภาพครับพี่น้อง