รปภ: รักและปรารถนาให้ทุกคนปลอดภัย..

วันนี้มากับเรื่องลาบานูน...อิอิ..

สวัสดีค่ะ..พี่ๆ น้องๆ GTK ทุกท่านที่ไม่ไปงานลอยกระทง หรือยังไม่ไปตอนนี้.. อิอิ..มาฟังพอลล่าเล่าเรื่องรปภ.ดีกว่าค่ะ ตอนนี้ยังอยู่ที่อุบลราชธานี เมืองนักปราชญ์ เส้นทางแห่งภูมิปัญญาภาคอีสาน .... เมื่อเย็นวานนี้พอลล่านัดกับพี่ๆ ที่รพ.สรรพสิทธิ์ และรพ. 50 พรรษา จะไปทานส้มตำกัน พี่ท่านหนึ่งจะขับรถมารับ พี่ที่อยู่รพ.สรรพสิทธิประสงค์ค่ะ นัดกันหกโมงเย็น จะไปรับที่หน้าตึกซึ่งมีอนุสาวรีย์กรมหลวงสรรพสิทธิ์ ประดิษฐานอยู่ค่ะ พี่ขับรถมาจอดหน้าอาคาร ก็เยี่ยมๆ มองๆ เพราะทราบว่าเป็นที่ห้ามจอด และมีรปภ. ดูแลรักษาความปลอดภัยอย่างเหนียวแน่น อิอิ...เราเห็นแล้วละ มีรปภ.อยู่สองคน แต่เอ๊ะ !!!!... (ที่ไม่ใช่คนพลัดถิ่น ป๊าด...) เขาไม่เห็นเรารึว่าพี่รปภ.เขาใจดีให้เราจอดตรงนี้ได้..ฮ่าๆๆๆ คิดในใจบอกพี่ไปว่า ถ้าเขาไม่มาไล่... เราก็จะไม่ขยับ ..หรือไม่ก็บอกว่ามารอพี่.... รู้จักไหม ฮ่าๆๆๆ พี่เขาก็เป็นที่รู้จักพอสมควร เราก็จอดอยู่สักพักหนึ่งค่ะ... และแล้ว...ก็มีรปภ.คนหนึ่งเดินมาค่ะ ตรงมาที่รถเรา....พอลล่าใช้ประสบการณ์เดิมๆ ที่เคยทราบเคยเห็นมาว่า นั่นๆๆๆเดินมาแล้ว..รปภ. ต้องเดินมาไล่เราแน่ๆ เลย ทำไงดี..เปิดกระจกบอกว่าขอจอดอีกแป๊บดีไหมคะ พี่.. เมื่อเราเปิดกระจกลง รปภ.ได้เอ่ยคำออกมาที่ทำให้พอลล่าประทับใจมาบันทึกไว้...ว่า... ขออภัยครับ ท่าน....กระผมไม่ทันเห็นครับ กำลังทานข้าวอยู่ครับ (อ๋อ...ที่หันหลังให้เราเขาพักทานข้าวนั่นเอง... ) ขออภัยที่ไม่ได้มาอำนวยความสะดวกและมาซักถามครับ...จอดรอได้ครับ ตอนนี้ไม่มีรถมาขอรับ .. พอลล่าเลยบอกพี่รปภ.ไปว่า ขอบคุณมากค่ะ ขอรอแป๊บเดียวค่ะ ห้านาที... นึกในใจว่า นับจากนี้ไปห้านาที (ที่รอมาแล้วไม่นับ) ฮ่าๆๆๆ อายมากๆเลยเรา...

พอลล่าได้เรียนรู้จากรปภ.ว่า...คนและสถานการณ์ นั้นไม่เหมือนกัน...อย่าตัดสินคนด้วยประสบการณ์เดิมของเรา.. รปภ.ไม่ได้ทำหน้าที่ไล่ไม่ให้จอดรถเสมอไปเหมือนบางแห่งที่เราคุ้นชิน ที่ไหน..นะ.. แต่รปภ.ที่นี่เขารักและปรารถนาดีต่อเรามากๆเลยค่ะ ...อายๆๆๆ ขออภัยที่คิดไม่ดีค่ะ

ก่อนออกจากที่จอดเขาได้โบกทางให้และไหว้อย่างนอบน้อม... พอลล่าลืมถามชื่อไปค่ะ ขอชื่นชมท่านรปภ.ของรพ.สรรพสิทธิประสงค์ท่านนี้ด้วยค่ะ เป็นบทเรียนให้พอลล่าได้เป็นอย่างดีค่ะ ขอบคุณสิ่งดีงามที่มีอยู่ในตัวเขาทำให้เราได้เรียนรู้...ต่อไปเราจะไม่ตัดสิน รปภ.อีกแล้วค่ะ อิอิ