สวัสดีครับ...

เมื่อหลายวันก่อนได้ข่าวว่ามีเพื่อนหมอ  ท่านหนึ่ง เป็นเพื่อนร่วมรุ่นเดียวกัน

เราจบมาทำงานที่จังหวัดเดียวกัน  แต่อยู่คนละอำเภอ....

เพื่อท่านนี้เป็นหมอที่ดี  และเสียสละมากครับ  ผลงานท่านนั้นดดดเด่น ตลอด 5 ปีที่ทำงานราชการ

ท่านทุ่มเทและตั้งใจทำงานเป็นอย่างมาก

เพราะสิ่งที่เห็นคือ  ประชาชนในอำเภอนั้นได้รับการดูแลที่ดี ท่านได้ 2 ขั้นทุกปี(เงินเดือนต่างจากผม3,000)

ทุกครั้งที่เราพบกัน  นานๆครั้ง  ผมก็ให้กำลังใจ  และบอกว่า เราอยู่เป็นเพื่อนกันนะ

นายอย่าลาออกไปไหนนะ  เราเหลือกัน 2 คนนะในรุ่นนนี้....คนอื่นๆอีก6 คนเขาไป หมดแล้ว

 

และเมื่อวันก่อนก็ได้ยินข่าวไม่ดี  เขาต้องเลือกทางที่ดีที่สุดของตนเอง

 เหตุผลนั้นเป็นที่รู้กันดี  ในหมู่เพื่อน  พี่ น้องแพทย์  ไม่มีใครมองในแง่ลบ

เพราะสิ่งที่เขาทำมานั้น  ดีเกินกว่าที่หมอคนหนึ่งจะทำได้แล้ว...

   โชคดีนะครับเพื่อน....ขอบคุณแทนพี่น้องที่ด้อยโอกาส  คนที่ขาดเเคลน

   โรงพยาบาลที่มีหมอ 4 คน แต่เหมือนมีหนึ่งคนครึ่ง....

   และปัญหาในระบบราชการ  ภาระงานที่เราต้องรับผิดชอบแบบเกินมนุษย์....

 

 เกี่ยวกับหมอที่ลาออก  เป็นประสบการณ์ตรงที่เรารับรู้

 รุ่นเดียวกันเท่าที่ทราบ  เอาที่ไกล้ๆครับ

เพื่อคนหนึ่งออกไปหลังทำงานได้  2 ปี 

  อีกคนหลังทำงานได้ 3 ปี

  ทั้งสองคนนั้นเป็นคนที่ดี  เป็นหมอที่ดีมากๆครับ  ทุกคนจบออกมาใช้ทุน  แม้เขาจะเรียนเก่ง และมีโอกาสต่อยอดไป  แต่ก็เลือกที่จะทำงานในชนบท

  แต่ทำไม...ระบบนั้นผลักดันให้คนต้องหนีออกไป

 

  ประสบการณ์ที่รู้สึกเสียดายคือ...

 พี่หมอท่านหนึ่งที่ทำงานด้วยกัน  เป็นครู  เป็นต้นแบบของหมอที่ดี

 เมื่อท่านกลับไปทำงานใกล้บ้าน

 ด้วยงานที่หนัก  คนไข้มาก รพใหญ่ขึ้น

 และต้องรับผิดชอบงานคุณภาพ.. HA

 กลับปรากฏว่าพี่ต้องทำงานทั้สองอย่าง  ทำอย่างหนัก.....

 

  จนข่าวร้ายเกิดขึ้นคือ พี่หมอท่านนี้ต้องเป็น วัณโรค  ต้องลาหยุดทำงาน

 ช่วงนี้เองเป็นห้วงเวลาของการทบทวนชีวิต.......

 สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการลาออก...

 เหตุผลที่สำคัญคือ...คนที่ลาออกไม่ใช่คนที่ไม่ดี  แต่มักจะเป็นคนที่ทุ่มเท  และเป็นคนที่ทำงานหนักกว่าคนอื่นๆ....  อาจจะทุ่มเท  และคาดหวัง...มากเกิน?

 นั่นอาจจะเป็นเพราะถึงขีดหนึ่งของความคิดที่จะอดทนอยู่ต่อไปในระบบ.....

 

 หลายคนที่ยังอยู่ไม่ใช่ไม่อยากออกไป  ไม่อยากหนีระบบที่มันหนักเกินไป..ระบบองค์กรที่มันวุ่นวาย สับสน....

 แต่เป็นเพราะเขามีเหตุผลหลายอย่างในตัวเอง..........

 

หมอในโรงพยาบาลชุมชน 2 ประเภท...

     1.กลุ่มที่อยู่ไปเรื่อยๆ  ทำงานสบายๆ  ทำงานในขอบเขตตนเอง  ไม่วุ่นวาย  หรือทำงานน้อยๆเท่าที่ตนเองอยากจะทำ  อยู่แบบขอไปที  เพราะไม่มีใครว่า  ไม่มีใครตรวจสอบ ไม่มีใครประเมิน

       มีพี่ท่านหนึ่งในองค์กร...กล่าวว่า  ถ้าพี่มาทำงานแบบนี้อาจจะโดนไล่ออกไปแล้ว...

       การไม่รู้สึกผิดเมื่อไม่คิดว่าทำผิด  ไม่รับผิดชอบ

 

   2. กลุ่มที่ทำงานประจำที่มากกว่างานประจำ  กลุ่มที่ทำงานเพื่อการพัฒนา  มองหาโอกาศที่จะเปลี่ยนแปลงปรับปรุงทุกๆอย่างให้ดีขึ้น  มดงาน....

     มดงานที่มีพลังต้นทุนภายในสูง  ก็จะอยู่ต่อไปและทำงานสำเร็จ

    มดงานที่มุ่งมั่น แต่เปราะบาง  ก็จะเป็นเหมือนที่กล่าวข้างต้น  คือท้ายที่สุดก็ต้องไป........

 

 แต่สำหรับผม...คงอยู่ต่อไปอีกนานเหมือนกันครับ  เพราะพ่อแม่ ...เพราะพ่อหลวง

 อย่างมากก็เปลี่ยนที่ครับ......