ความอดทนต่อการถูกทอดทิ้ง โดยนางสาว จุฑาลัย ต้นโพธิ์ เป็นประเด็นที่หยิบยกมาพูดคุยกันในชุมชนการพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมในนักศึกษาพยาบาล วันที่ 10 กันยายน 2551
ในช่วงเวลาหนึ่งผู้เล่าได้ถูกเพื่อนสนิทตัดไมตรีและต้องอยู่คนเดียวโดยไม่มีเพื่อนเลย ผู้เล่าได้พยายามใช้ความอดทนที่จะเอาชนะความรู้สึกเจ็บปวดที่ถูกทอดทิ้ง ภายใต้คำขวัญที่ว่า “อดทน ข่มใจ ทำใจ และใช้ปัญญา” จากความอดทนของผู้เล่าทำให้สมาชิกกลุ่มได้เรียนรู้ว่า
1. จากการเรียนรู้จากชีวิตวัยเด็กที่เลี้ยงดูมาให้เป็นคนที่อดทน รวมทั้งกำลังใจและคำสอนของแม่ เช่น “มีคนรักก็ต้องมีคนเกลียด” , “ไม่อยากให้ลูกมาลำบากเหมือนแม่ ขอให้อดทน เพราะแม่ไม่มีโอกาสดีๆ ได้เรียนสูงๆ เหมือนลูก” ทำให้เราเป็นคนที่อดทนได้
2. การหากิจกรรมทำเพื่อคลายเครียด เช่น ร้องเพลง อ่านนิยาย โทรคุยกับแม่ ทำให้เบี่ยงเบนจากความเจ็บปวดได้บ้าง
3. การหาเพื่อนกลุ่มใหม่ และระบายความทุกข์ให้เพื่อนใหม่ฟัง และเพื่อนใหม่ยินดีที่จะรับฟัง พร้อมทั้งให้คำแนะนำมาปรับปรุงตัวเองได้ โดยที่เราต้องฟังด้วยใจที่เปิดกว้าง และนำมาปรับปรุงตัวเอง เป็นสิ่งที่สมควรทำมากกว่าการนั่งจมปลักอยู่กับความทุกข์
4. ต้องให้กำลังใจตัวเองและมองโลกในแง่ดี “อย่างน้อยเราก็มี พ่อ แม่ น้าและเพื่อนกลุ่มใหม่” และคิดว่า “ถ้าไม่มีใครจริง เราก็ต้องอยู่ได้ด้วยตนเอง”
5. คิดใคร่ครวญพิจารณาข้อดี ข้อเสียของการถูกทอดทิ้ง พิจารณาด้วยใจเป็นกลางว่า “ถึงคบกันต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่มีทางที่จะเข้ากันได้ มีแต่จะเสียเวลาเปล่าๆ” จึงทำให้ยอมรับการถูกทอดทิ้งโดยสดุดี
สรุปสิ่งสำคัญคือ ต้องคิดใคร่ครวญพิจารณาข้อดี ข้อเสียและใช้ปัญญาในการเข้าแก้ไขปัญหา
