ในกลางปีที่ผ่านมาวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี จังหวัดนนทบุรี ได้เกิดชุมชนนักปฏิบัติขึ้นอีก 1 ชุมชนคือ ชุมชนนักปฏิบัติการพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมในนักศึกษาพยาบาล มีอาจารย์สำรวม สุทธิสาครเป็นผู้นำและมีนักศึกษาปี 1 ห้อง A และ ห้อง B เป็นสมาชิกกลุ่ม โดยประเด็นการประชุมกลุ่มครั้งแรกนี้อยู่ที่การพัฒนาด้านความอดทน ในวันที่ 8 กรกฎาคม 2551 ผู้ที่เล่าเรื่องคือนางสาวเกศรา ดีชัย สิ่งที่ทำให้นักศึกษาต้องอดทน คือ สิ่งยั่วยุ เช่น ความสนุก การเที่ยวกลางคืน คำพูดที่ประชดประชัน และการกระทำ เช่น เพื่อนไม่นั่งด้วย ไม่คบด้วย มองด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร นักศึกษาได้เล่าถึงการใช้อดทนเพื่อเอาชนะอุปสรรคนั้น สรุปเป็นความรู้ได้ ดังนี้
1. เมื่อรู้สึกท้อแท้ ท้อถอย ต้องปรึกษากับกัลยาณมิตร เช่น พี่สาว พ่อแม่
2. เมื่อยังรู้สึกท้อแท้อยู่ ต้องให้กำลังใจตนเอง มองในแง่บวก เช่น “เรายังมีโอกาสมากกว่าคนอื่น” “ไม่อยากให้พ่อแม่เป็นทุกข์ไปเพราะเรา คิดว่าทำให้พ่อแม่สบายใจดีกว่า” และคิดถึงอนาคตตนเอง ว่า “เพื่อนไม่ใช่คนที่ให้ทุกอย่างแก่เรา”
3. รับเอาคำพูดของกัลยาณมิตรมาคิด พิจารณาว่าสิ่งไหนดี ไม่ดี สิ่งไหนควรทำ ไม่ควรทำ เช่น พี่สาว บอกว่า “ต้องคิดว่าจะเดินทางไหนระหว่างความสนุกกับอาชีพการงานในอนาคต ความสนุกอยู่กับเราตลอดไปไหม” แม่บอกว่า “จะย้ายโรงเรียนเพื่อหนีปัญหา ที่เพื่อนพูดและทำไม่ดีกับเรานั้น ถึงจะย้ายไปไหนก็เจอคนแบบนี้อยู่ดี หนูต้องอดทน”
4. เอาประสบการณ์ความทุกข์เดิมของตนเองมาเป็นบทเรียน เป็นเครื่องเตือนใจว่าเราจะไม่กลับไปเป็นทุกข์แบบนั้นอีก
5. เอาประสบการณ์ของคนอื่นมาสอนตนเอง เช่น เห็นเพื่อนหมดอนาคตเพราะติดสารเสพติด และตั้งครรภ์ เปิดโอกาสให้ตนเองได้เรียนรู้จากประสบการณ์ของเพื่อน โดยรับฟังเพื่อนระบายทุกข์ เอามาคิดและเป็นแนวทางให้เราอดทนต่อไป เพราะเห็นแล้วว่าเพื่อนทุกข์กว่าเรามาก
6. รับฟัง คำพูด การกระทำที่ไม่ดีของคนอื่นที่มีต่อเราโดยไม่ปรุงแต่งเพราะจะทำให้เรากังวลใจและไม่สบายใจ เช่น ไม่เก็บมาคิดมีสติอยู่กับตนเอง จดจ่อกับตนเอง ใช้ปัญญา เช่น คิดว่ามนุษย์ทุกคนมีความแตกต่างกัน เขาไม่พอใจเราก็เป็นสิทธิ์ของเขา เขาจึงทำต่างจากที่เราคิด เราต้องยอมรับความแตกต่างนั้น
นอกจากนั้นนักศึกษายังได้สรุปทิ้งท้ายไว้น่าสนใจมากว่า “ ประสบการณ์ทุกประสบการณ์ที่ผ่านมาเหมือนกระแสน้ำที่พัดพาสิ่งไม่ดี แต่ในความไม่ดีมันก็จะมีสิ่งที่ดีตามมาแต่มันมักจะสอนคนให้ได้เรียนรู้และแก้ไขกับปัญหาเสมอ”