ท่ามกลางความร้อนแรงทางการเมือง ยังมีเรื่องดีๆ ที่แฝงอยู่ ขอให้พวกเราที่เฝ้าดู คอยเชิดชูให้คุณค่ากันและกัน

วันที่ 28 สิงหาคม ได้ไปเรียนรู้ที่จะ"ปลูกรัก" และขยายเมล็ดพันธุ์ต้นรักที่มีอยู่แล้ว....อีกทั้งยังเป็นการเตรียมดินให้อุดมไปด้วยแร่ธาตุที่ทำให้ต้นรักเติบโตได้อย่างยั่งยืน...ให้กับแพทย์ พยาบาล และบุคลากรสาธารณสุขของรพ.ในจังหวัดนครราชสีมา ที่โคราชรีสอร์ต....ก่อนสิ้นสุดกิจกรรม ผู้เข้าร่วมเรียนรู้ ได้เขียนเรื่องราวที่ได้เรียนรู้ สิ่งที่อยากจะพูดอยากจะบอก ในช่วงเวลาสั้นๆ ดังตัวอย่างที่ขอนำมา เผยแพร่ต่อ 3 ตัวอย่างค่ะ

สิ่งที่ได้ในวันนี้ นั้น ...เป็นทางด้านจิตใจ ที่เราต้องใส่ใจผู้อื่นมาขึ้น มนุษย์ทุกคนมีคุณค่า ต่างมีบริบทที่แตกต่างกัน ซึ่งเราควรจะทำความเข้าใจ เห็นอกเห็นใจช่วยเขาแก้ปัญหา หรือมีความยืดหยุ่นให้แก่กันไม่ยึดทฤษฎีว่าเป็นแบบนั้น เป็นแบบนี้ ร่วมกันคิดว่า ทำอย่างไรถึงจะดีที่สุดสำหรับเขา ทำอย่างไรเขาถึงจะดูแลตนเองได้จริงปฏิบัติและมีพฤติกรรมที่ดูแลตนเองได้จริงๆ บางครั้งทฤษฎีไม่ได้คำนึงถึงวิถีชีวิตผู้ป่วย เราต้องเอาใจเขามาใส่ใจเรา คนไข้ที่มาส่วนใหญ่มีความทุกข์ใจ ต้องการคำปลอบโยน ต้องการกำลังใจ ความเป็นมิตร ถ้าเราทำได้เขาก็จะสบายใจ คนไข้บางคนมาหาหมอ ถึงแม้จะรักษาไม่หายขาด

แต่ก็ต้องการเพียงความสบายใจ อยากให้ทุกรพ.ให้บริการที่ดีแก่คนไข้ ด้วยหัวใจ

สิ่งที่จะกลับไปทำต่อในรพ.คือ ใส่ใจในจิตใจความรู้สึกของผู้ป่วยและทุกๆคนให้มากขึ้น บริการผู้ป่วยเหมือนที่เราต้องการการบริการจากรพ.อื่นๆที่เราไปใช้บริการ...

   มององค์กรของเราในมุมอื่นๆ มุมที่ดีๆ ในองค์กร หาสิ่งที่ดีๆที่มีอยู่ในองค์กร หน่วยงานเพื่อสร้างกำลังใจ มนุษย์และศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ทุกคนในองค์กร เราต้องเรียนรู้และอยู่ร่วมกันในองค์กรอย่างเปี่ยมรัก ดูแลคนในองค์กร หน่วยงาน บ้านและครอบครัวด้วยความรัก รักและเข้าใจทุกคน ทุกคนมีเหตุผลในการกระทำสิ่งดีๆ ในความรู้สึกของตน เราต้องฟัง ฟัง ฟัง และฟัง เรียนรู้ที่จะฟังและรู้สึกถึงความรู้สึกถึงคนอื่น ... รํกทุกคนในหน่วยงาน และผู้รับบริการเฉกเช่นกับที่เรารักครอบครัวและคนที่เรารู้จัก เราจะทำโดยไม่คิดว่าจะได้อะไร ขอให้สุขใจ ที่เราจะได้ทำในสิ่งที่ดีก็เพียงพอ....

รู้สึกดีใจมากๆ ที่ได้นั่งโต๊ะเดียวกับคุณหมอชัชวาลย์และคุณหมอวิชาญ ทำให้เราได้เรียนรู้ว่ามีหมออีกมากมายที่เป็น”หมอใจ” ถ้ามีหมอแบบนี้มากๆ

ความสุขที่แท้จริงจะเกิดได้

กับทุกคนทั้งหมอและคนไข้...

สิ่งที่ได้เรียนรู้...

ก็คือ ตัวเองต้องหยุดคิด..ทบทวนในหลายๆเรื่อง ที่ตัวเองมองว่าเป็นปัญหา

ยุ่งเหยิง วุ่นวาย สับสนที่แท้จริงแล้ว ยังมีวิธีการ ...

ทำไมถึงคิดได้ในวันนี้ คงเป็นเพราะกิจกรรมในวันนี้ให้เราค่อยๆ ทำช้าๆ

มีการพูดจาภาษาดอกไม้ เพลงเพราะ

กลับไปที่รพ.จะมีไหมหนอ...ต้องไปหาทางให้เกิดขึ้นให้ได้...

บางทีเราคิดจะจัดการกับปัญหาทั้งระบบ แต่อาจจะไม่ใช่วิธีที่สำเร็จและได้ผล

 ถ้าหากเราคิดอีกมุมหนึ่งที่ค่อยๆ ลองปรับเปลี่ยนที่ใจของคน ทีละคน

โดยเริ่มที่ตัวเราก่อน

จะเกิดความสำเร็จมากกว่า ....อย่าใจร้อน

กลับจากวันนี้จะพยายามให้กำลังใจตัวเอง มองสิ่งที่ได้สัมผัสให้สวยงาม

มองให้เห็นคุณค่า ก็จะมีความสุข ซึ่งจะเป็นหนทางที่จะทำให้คิดหาทางที่จะทำให้คนอื่นรอบข้างมีความสุขต่อไปด้วย ชวนน้องๆ ที่หน่วยงาน คุยทีละคน สองคน

ทำความรู้จักกันและกันให้มากขึ้น และให้โอกาสรู้จักกับรัก มากขึ้น

จะทำให้เข้าถึงความสุขและเกิดกำลังใจมากขึ้น....

อย่าเป็นทุกข์ในสิ่งที่เสียไป จงพอใจกับสิ่งที่มีอยู่