การให้ --> เรียนรู้ได้จากชีวิตการทำงาน


นานแล้วที่เราไม่ได้เขียนเรื่องราวประทับใจ --->
จากการทำงานนานมากจนเกือบลืมว่า ตัวเอง
มีคุณค่าในหน้าที่นักวิชาการสาธารณสุข ยังไง
นานจนบางทีที่เราเกือบลืมไปว่าเปื้อนแก้มของผู้ให้

แต่ยังดีที่มี ... ที่มีเรื่องราว วันที่ทำให้ พบกับความรู้สึกดี ดี
เหล่านั้นอีกครั้ง

(วันพฤหัสบดี ที่ 21 สิงหาคม 2551)

เริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วย บรรยากาศการทำงานที่ เป็นเหมือนทุกวัน
ปฏิบัติงานตามหน้าที่ ความรับผิดชอบของตน นั่งอยู่ ในห้อง
สี่เหลี่ยม บนโต๊ะ สี่เหลี่ยม จ้องมองจอ สี่เหลี่ยม และ ปล่อย
ให้เข็มของนาฬิกา เดินผ่านไป แต่แตกต่างกว่าทุกวันตรงที่

เช้าวันนี้อยู่ๆ มีเจ้าหน้าที่จาก ทางที่ว่าการอำเภอ วิ่งมา สอบถาม
เกี่ยวกับเงินสงเคราะห์ ผู้พิการ ซึ่งยอมรับว่าทางเราไม่ทราบเรื่อง
สักพักมียาย (อายุราว 75+ ปี ได้มั้ง) ไม่ใช่ชราอย่างเดียว
แต่ ตาข้างขวาของแกมีต้อ จนทำให้แกไม่สามารถ มองเห็นได้
แกเดินมากับลูกสาว (อายุราว 55+ปี) ซึ่ง ลักษณะการพูด คุย
จะดูไม่ พร้อม เท่าไหร่นัก(ไม่สมประกอบ) งืม ...

ครั้งแรกที่เป็น เจ้าหน้าที่จากอำเภอมา เราอาจปฏิเสธไปนะ ว่า
ไม่ได้ เกี่ยวข้องกับงานในส่วนนี้ น่าจะเป็น พมจ. ให้ลองประสานดู
แต่นี่ เป็นยายแก่ๆ สองคน เดินทางมาเอง ด้วยความยากลำบาก

เราเลยรับเรื่องและประสานให้ ++ ไม่เกินความสามารถอะไร
แค่กดโทรสับ ประสานงาน ถามนู้นนี้ ประมาณ 4-5 หน่วยงาน
แล้วจัดทำเอกสาร เล็กน้อย ใช้เวลา ประมาณ ครึ่งชั่วโมง ^^

แต่มันกลับสร้าง ความภูมิใจให้กับเรา มาจนถึงตอนนี้ และเชื่อ
เหลือเกินว่า มันก็คงสร้างความประทับใจให้ยาย ทั้งสองคน เช่นกัน
เรารู้สึกว่า เวลาที่เรา "ให้" เขาไป แลกกลับมาด้วยรอยยิ้ม คุ้มค่าจริงๆ

จบเรื่องราวของภาคเช้าไป ช่วงบ่าย ก็ มียายอีกคนนึง เดินกางร่ม
ในมือถือถุงพลาสติก สีขาวใบใหญ่มา มองจากข้างในสำนักงาน
คงคิดว่า ยายมาขายอะไร หรือไม่ก็มาติดต่อเหมือนเมื่อเช้าอีก..

ไม่น่าเชื่อ สิ่งที่เรา เห็น มันทำให้ เรา รู้สึก เห้ยยย.. ในชีวิต เราเคย
คิดที่จะทำอะไรให้ใครแบบนี้มั้ย ยายคนนี้ สอน สิ่งหนึ่งให้กับเราโดย
ที่แกไม่ต้องพูดอะไรเลย สอนให้เรารู้จักว่า การให้ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
คือการให้ โดยที่เรา สุขใจ ที่จะให้

ยายเข้ามาถามเราว่า ไอ ที่เปิดปลากระป๋อง หรือกระป๋องน้ำอัดลม
นี่เค้าบริจาคที่ไหน พร้อมยื่นถุงใบนั้นให้กับเรา แล้วแกก็พูดว่า ..
"แกเคยได้ยินว่า ไอนี่มันเอาไปทำขาเทียมได้ แกเลยเก็บให้เยอะๆ
ไม่รู้ว่าจะเอาไปทำได้สักขามั้ย?? แกอยากช่วย คนพิการ ^___^

ไม่มีเงินทองทำบุญ แกเลยเก็บที่เค้าทิ้งๆมา ชาติหน้าจะได้เกิดมา
ไม่พิการ" นาทีนั้น เรานิ่งไปเลยทีเดียว

อันที่จริงเราเองก็ไม่รู้ว่า เค้าต้องเอาไปบริจาคที่ไหนหร้อก แต่คิดว่า
มันก็คงไม่เกินความสามารถที่จะโทรไปประสานให้ ดีกว่า ปฏิเสธ ความ
ตั้งใจ อันยิ่งใหญ่ ของผู้ที่ไม่พร้อมทางวัตถุ แต่มีความพร้อมทางจิตใจ
ที่จะให้ ด้วยความเต็มเปี่ยม พร้อมกับกล่าวขอบคุณยาย ที่นำของมีค่า
มาบริจาคให้คนพิการทางร่างกาย และ ช่วยประโลม จิตใจ นักวิชาการ
ไร้_ไร้ คนนี้ไปได้ อีกนานแสนนาน ---> รู้จักที่จะ "ให้" เรื่องง่าย_ง่าย
ที่ทำให้ ชีวิตเรามีคุณค่า ..