อาจารย์เจ้าของวิชาที่สอนน้องนะจะให้คำตอบ...ก็เขาก็อำลาไป

รู้สึกว่าหลุดลอย..?  ดูเหมือนหมู่เมฆที่ล่องลอยไปไกลจนลับสายตานะนี่...

ยามเช้าดวงตะวันขึ้นเหนือยอดเขาคอหงส์ส่องหน้าแจ่มมากต่ำลงมาเป็นหมอกที่ยังปกคลุมทั่วเทือกเขาอันยาวเลี้ยวลดคดไปมาเหมือนพญามังกรนอนหลับใหล  มอ. หาดใหญ่นี้เหมือนอยู่เป็นท้องของมังกรนะ

  นึกถึงเมื่อวานหลังเที่ยงไปแล้วยูมิทำหน้าที่คุมสอบมีหน้าที่ไปจนถึงบ่ายสี่โมงเย็นเศษละ  ช่วงที่กำลังจะไปคุมสอบได้รับรู้หลายเรื่องราวเช่นกรณีผู้เข้าสอบวางกระเป๋าของมีค่า ( มือถือ ) ไว้ข้างนอกห้องก็หายไปมากกว่าสองเครื่อง 

 ก๊อก ๆ ๆ ผมหันไปมองต้นเสียง  เขาแต่งตัวยับยู่ยี่ผมยาวไร้ระเบียบดวงตาเศร้า ๆ เดินเข้ามาท่าทางไม่มั่นใจเดินมาแบบสั่น ๆ ก้นหัวลงนิด ๆ อะไรหรือครับ...คือผมมาขอสอบวิชาช่วงเช้า...

ใจเย็น ๆ ไอ้น้องชาย...เป็นยังไงนี่...ผมชวนคุยไปพักหนึ่งให้เขาสบายใจนะ ก็นี่มันจะบ่ายแล้วละ...น้องต้องตามหาอาจารย์เจ้าของวิชาให้เจอและบอกเหตผลของตน  จะสอบได้หรือไม่ 

 อาจารย์เจ้าของวิชาที่สอนน้องนะจะให้คำตอบ...ก็เขาก็อำลาไป  มาอีกแล้วสองคนเลยทีนี้...มีจดหมายให้หัวหน้าภาคเซนต์เลยให้วางไว้ก่อน...ได้ยินเสียงโว๊กเว๊กด้านนอกไกล..ว่า..โอย...เซ็งเป็ดเลยนิ..ฮิ ฮิ ฮิ...

ผมมองเขาทั้งสามคนรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่หลุดลอยไปนะเช่น...ไร้ความหวัง...หมดกำลังใจ...เรียนไม่ทันเพื่อน...แม้แต่การสอบก็ยังเอาไม่ทันคือไม่สอบเหมือนเพื่อน ๆ นะหวังว่าพวกเขาคงมีสิ่งดีในชีวิตนะ  เออ...แม้โหวย...พิเลอคะละ...ฮิ ฮิ ฮิ...