ชีวิตคนเรามีหลายสิ่งที่พบเจอ การมองของแต่ละคนอาจเห็นในแสงสว่างในห้องมืดก็เป็นได้นะ นานาจิตตัง ไม่มีใครถูกใครผิด แต่ที่แน่ ๆ

ยามเช้าวันนี้บึ่งรถจากเมืองหาดใหญ่เข้าสู่เมืองสงขลาแบบสบาย ๆ รถไม่ติดอาจจะเป็นเพราะอยู่ในจังหวะดีที่นำรถไปอยู่ข้างหน้าเพื่อน ๆ พอไฟเขียวก็เลยออกไปได้เร็วละ

ช่วงขึ้นตึกไปทำงานนึกว่าถึงชั้นที่ตนเองจะไปก็ออกจากลิฟท์ตามนิสิต 2 คนไปเจออาจารย์ที่รู้จักกันสวัสดีทักทายแล้วคุยกัน  งง...ว่า  ภาควิชาอยู่อีกชั้นนะ  เออ...เราออกก่อนเลยได้เดินออกกำลังกาย  อมยิ้มให้กับตนเอง  เป็นไปได้นะเรานี่  ฮิ ฮิ ฮิ

พอมาถึงก็ไขกุญแจเปิดเข้าไปนั่งทำงานสักพัก  แม่บ้านที่ทำความสะอาดก็เข้ามาทำความสะอาดและมาทักสวัสดีกัน  อาจารย์ทำไมอยู่มืด ๆนะ...เออ...ยิ้มๆ

  เรายังไม่ได้เปิดไฟที  เพราะตรงที่นั่งเป็นกระจกใสเลยเห็นแจ้งอยู่  ผู้เข้าห้องมาใหม่อาจมองเห็นเป็นมืดก็ได้นะนี่...ฮิ ฮิ ฮิ

ชีวิตคนเรามีหลายสิ่งที่พบเจอ  การมองของแต่ละคนอาจเห็นในแสงสว่างในห้องมืดก็เป็นได้นะ  นานาจิตตัง  ไม่มีใครถูกใครผิด  แต่ที่แน่ ๆ

วันนี้เราผิดไปชั้นหนึ่งต้องเดินขึ้นไปอีกทีท่าจะแก่อายุเพิ่มขึ้นทุกวันความหลงลืมเริ่มมาเยือนซะแล้วละ   เออ...ทุกสิ่งล้วนไม่แน่นอนแต่ทุกคนต้องมีเวลานอนแน่ ๆ ฮิ ฮิ ฮิ.