บุหรี่..ทำร้ายเราไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว

ไม่ค่อยได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับ "พ่อ"มากนัก อาจเป็นเพราะสนิทกับแม่มากกว่า เมื่อก่อนเวลาโทรศัพท์กลับบ้านทีไร ถ้าพ่อรับพ่อก็จะถามว่าคุยกับแม่ไหม ไม่งั้นก็เรียกแม่มารับ  แต่พักหลังๆ พ่อจะคุยด้วยนานๆ โดยเฉพาะเมื่อชวนคุยเรื่องสุขภาพ...

ปีสองปีมานี้พ่อไม่สบายบ่อยครั้ง ทั้งเวียนศีรษะ ปวดเข่า น้ำหนักลด และไอ  หลังๆไอหนักเข้าต้องไปหาหมอที่โรงพยาบาลจนต้องใช้ยาพ่น  โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงต้นปี พ่อไอจนคุยโทรศัพท์ไม่ค่อยรู้เรื่อง จะพูดก็ไอตลอดเวลา และต้องเป็นขาประจำโรงพยาบาลเหมือนกับแม่ ซึ่งเป็นขาประจำโรงพยาบาลด้วยโรคเบาหวาน

โรคที่เป็นปัจจุบันของพ่อมาจากการ "สูบบุหรี่" สูบมาตั้งแต่วัยรุ่น จนอายุมาก แม้ว่าปัจจุบันเลิกแล้วแต่ก็ใช่ว่าจะทำให้อะไรดีขึ้นมา เพราะสารพิษจากบุหรี่สะสมมานาน...

ตอนนี้พ่อเข้าโครงการกับคุณหมอที่โรงพยาบาลมหาราช(สวนดอก)  พ่อเล่าว่า...คนที่ผ่านเข้าโครงการได้ต้องไม่มีโรคอื่น ... วันแรกที่พ่อเข้านอนโรงพยาบาล คือ เมื่อวันพุธที่แล้ว แต่ก่อนจะเข้านอนโรงพยาบาลพ่อต้องเช็คร่างกายอย่างถ้วนถี่ แล้วต้องติดสายไฟระโยงระยางทั้งตัวจนแม่บอกว่า พ่อเป็นมนุษย์ไฟฟ้าเพื่อตรวจเช็คเกี่ยวกับหัวใจอะไรประมาณนั้น  วันแรกพ่อนอนโรงพยาบาลพ่อบอกว่านอนไม่หลับ สงสัยแปลกที่  แถมมีคุณหมอ (พยาบาล) หมอใหญ่ (หมอจริง ๆ ) เข้าออกห้องบ่อยครั้ง  วันต่อมาพ่อบอกว่าเกิดอาการท้องเสียเมื่อบอกหมอ ก็ได้รับการดูแลอย่างดี ดูเหมือนพ่อจะพึงพอใจกับการเข้ารับโครงการนี้ในช่วงต้นนี้

พ่อยังคงต้องไปอีก6-7 ครั้ง แต่ละครั้งไปนอน 2 คืน พ่อบอกว่าเขาตรวจเช็คอย่างเดิมๆซ้ำไปซ้ำมาแล้วก็บันทึกๆๆๆ พ่อไม่รู้ว่าหมายความว่าไง แต่คงเป็นเรื่องเกี่ยวกับยาพ่นที่พ่อใช้... ครั้งต่่อไปหมอนัดพ่อวันพุธนี้ ต้องไปนอนอีก 2 คืน...

นี่แหละหนอคุณพ่อของฉัน...ชีวิตหลังเกษียณของคนสูบบุหรี่