ภาพอีกชุดหนึ่งที่ถ่ายไว้ในเฮฮาศาสตร์ 5 หรือการอบรมกระบวนกรสไตล์เฮฮาศาสตร์ ได้ให้บทเรียนแก่คนชอบวิ่งอีกเหมือนกัน ก็เลยอยากเอามาเล่า เป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน อิอิ
ภาพนี้นายเอกของเราเป็นพระเอกนะครับ นายเอกเป็นคนแนะนำเรื่องการเขียนบล็อก หรือบันทึกใน G2K ให้ ดร. เยาวดี สุวรรณนาคะ ผู้อำนวยการวิทยาลัยพยาบาลราชชนนีสุรินทร์ ก็เป็นอีกกิจกรรมหนึ่งที่สะกิดใจคนชอบวิ่ง
ที่สวนป่าทำไมมีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันได้ง่าย ทุกคนเปิดใจ ยอมรับความแตกต่างของกันและกัน ยอมรับว่าความรู้ ความชำนาญ ประสบการณ์ของแต่ละคนสามารถแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันได้อย่างสนิทใจ โดยไม่สนใจวัยวุฒิ คุณวุฒิ สถานะตำแหน่งหน้าที่การงาน ตำแหน่งในสังคม แต่ทำไมในที่ทำงาน เราไม่ค่อยยอมรับกันและกัน ไม่ยอมเรียนรู้อะไรจากคนอื่น คล้ายๆกับมีอะไรบางๆขวางกั้นเราอยู่หรือ ? เราจะทำลายกำแพงหรือแผ่นบางๆนี้ได้อย่างไร ?
ชาวเฮฮาศาสตร์ด้วยกัน ทำไมเปิดใจยอมรับกันได้สนิทใจ แต่บางครั้งกับเพื่อนร่วมงาน หรือคนไทยด้วยกัน ( หรือเพื่อนร่วมโลกของเรา ) เราถึงทำใจลำบากที่จะยอมเราเขา เพื่อนบล็อกเกอร์ของเราทำอะไร เราทนได้ อิอิ แต่คนอื่น ทำไมเราถึงรู้สึกจี๊ดๆ ไม่สบอารมณ์
บางคนเล่าความรู้สึกให้ฟังว่า เวลาอบรม เวลาทำกิจกรรม รู้สึกว่ามีความสุข เวลาที่อยู่สวนป่า มหาชีวาลัยอีสานรู้สึกว่ามีความสุข
คนชอบวิ่งก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า แล้วทำไมอยู่ที่บ้าน อยู่ที่ทำงาน หรือว่าอยู่ที่ไหนๆก็ตาม ทำไมจึงรู้สึกว่าไม่มีความสุข เราไปตั้งเงื่อนไขเองรึเปล่าว่า คนนั้นต้องเป็นอย่างนั้น คนนี้ต้องเป็นอย่างนี้ เราถึงมีความสุข การที่เราจะมีความสุขได้ ขึ้นอยู่กับคนอื่นหรือ ? ต้องมีทรัพย์สิน มีตำแหน่งหน้าที่การงาน ฯ ตามที่เราต้องการเราถึงมีความสุขหรือ ใครเป็นคนตั้งเงื่อนไขเหล่านี้ ?
หลายๆคนได้เรียนรู้อะไรบางอย่างจากการอบรมครั้งนี้ ผ่านกิจกรรมที่ อ. มนตรี และ อ. ประสาท ได้จัดให้
คนชอบวิ่งเอง ถึงไม่ได้เป็นผู้รับการอบรม แต่ก็ซึมซับ ได้รับสิ่งดีๆ ความรู้สึกดีๆ ความรู้ ฯ มากมายจากการอบรมครั้งนี้
อ. ประสาท ( เทพมือกีต้าร์ปากกามาร ) ท่านก็ได้รับคำแนะนำในการเขียนบันทึกใน G2K จากผู้เข้ารับการอบรม ต้องใช้หลายคนหน่อยเพราะอาจารย์มีปัญหาการ Login ไม่แน่ใจว่าลืม username หรือ password อิอิ
Keyword : อะไรขวางกั้นเรา จากการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับผู้อื่น
อะไรขวางกั้นเรา ไม่ยอมให้เราเปิดใจให้กับคนอื่นหรือต่อมวลมนุษยชาติ
อะไรขวางกั้นเรา ไม่ให้เรามีความสุขในที่ทำงาน หรือแม้แต่ที่บ้าน
คล้ายๆกับมีอะไรบางๆขวางกั้นเราอยู่หรือ ? เราจะทำลายกำแพงหรือแผ่นบางๆนี้ได้อย่างไร ?
ถามว่าทำไม ..เพราะเขาทำงานโดยหน้าที่
..แต่เรา ทำงานโดยใจสั่งมา
ผมก็เรียนรู้จากภาพถ่าย เมี๊ยนกัน อิ อิ ..
เข้ามาแอบดูบรรยากาศของเฮฮาศาสตร์
ภาพท้าย แคนดิด ได้สวยเลยครับ อิๆๆๆ
ขอบคุณมากครับที่มาช่วยต่อยอด อิอิ
รูปนี้เป็นที่มาของภาพต่อไปนี้ แอบถ่ายสาวสวยน่ะครับ อิอิ
เวลาจะถ่ายรูป ชอบแอกชั่น เลยลองแอบถ่ายดู อิอิ น่ารักไปอีกแบบนึง
สวัสดีครับ
ทำไมอยู่ที่บ้าน อยู่ที่ทำงาน หรือว่าอยู่ที่ไหนๆก็ตาม ทำไมจึงรู้สึกว่าไม่มีความสุข เราไปตั้งเงื่อนไขเองรึเปล่าว่า คนนั้นต้องเป็นอย่างนั้น คนนี้ต้องเป็นอย่างนี้ เราถึงมีความสุข การที่เราจะมีความสุขได้ ขึ้นอยู่กับคนอื่นหรือ ? ต้องมีทรัพย์สิน มีตำแหน่งหน้าที่การงาน ฯ ตามที่เราต้องการเราถึงมีความสุขหรือ ใครเป็นคนตั้งเงื่อนไขเหล่านี้ ?
โดน
555555 ที่ชอบแอบถ่ายน่ะเยอะครับ แต่ที่เปิดเผยเห็นจะมีท่านบางทรายกับคนชอบวิ่ง อิอิ
ไปเกาะเฮ มีคนเอาภาพแอบถ่ายมาให้ดูเพียบเลย ก๊ากส์ๆๆๆๆๆๆ
โดน ๆๆๆๆๆๆๆ โดนเข้าไปได้ไง ? อิอิ
รูปสวยจังเลยค่ะ...
*บางคนเล่าความรู้สึกให้ฟังว่า เวลาอบรม เวลาทำกิจกรรม รู้สึกว่ามีความสุข เวลาที่อยู่สวนป่า มหาชีวาลัยอีสานรู้สึกว่ามีความสุข
*คนชอบวิ่งก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า แล้วทำไมอยู่ที่บ้าน อยู่ที่ทำงาน หรือว่าอยู่ที่ไหนๆก็ตาม ทำไมจึงรู้สึกว่าไม่มีความสุข เราไปตั้งเงื่อนไขเองรึเปล่าว่า คนนั้นต้องเป็นอย่างนั้น คนนี้ต้องเป็นอย่างนี้ เราถึงมีความสุข การที่เราจะมีความสุขได้ ขึ้นอยู่กับคนอื่นหรือ ? ต้องมีทรัพย์สิน มีตำแหน่งหน้าที่การงาน ฯ ตามที่เราต้องการเราถึงมีความสุขหรือ ใครเป็นคนตั้งเงื่อนไขเหล่านี้ ?
เห็นด้วยอย่างยิ่ง คร๊าบบบ ผม
ชมว่ารูปสวย นึกว่าจะชมว่าเขียนดี อิอิ
ล้อเล่นน่ะครับ
กะปุ๋มชอบ..ถ่ายภาพทีเผลอค่ะ...
ได้ความรู้สึกและมีเสน่ห์ดีค่ะ...
(^__^)
รายนี้แค่เห็นด้วย อิอิ
นึกว่าโดนด้วย
กระปุ๋มก็อย่าเผลอก็แล้วกันนะครับ
ไม่งั้นจะมีรูปกระปุ๋มที่มีเสน่ห์และให้ความรู้สึกลงใน G2K แน่ๆ อิอิ
สวัสดีครับ
ที่ มช. ก็รู้ใจเค้าหลายคน แต่ไม่รู้เค้ารู้ใจเรารึเปล่า อิอิ
ครูป่านแวะมาเยี่ยมแล้ว แวะไปเยี่ยมครูป่านมาแล้วด้วยหละ
เดี๋ยวจะชวนมานั่งคุยกันในวงส้มตำด้วย อิอิ
ป่วนแล้วชิ่ง อิอิ