พักนี้ผมกำลังวิ่งวนอยู่กับภารกิจใหม่ ๆ ..  ขณะที่ตัวและหัวใจก็ทำสงครามกับพิษไข้ต่อเนื่องกันอย่างหนักหน่วงมาร่วมสัปดาห์เศษ ๆ   เพิ่งจะมีเสียงผ่านลำคอให้ใคร ๆ ได้ยลยินเพียงไม่ถึงสองวัน

 

 

ปีนี้หน่วยงานของผม  ได้รับมอบหมายให้เป็นแม่งานหลักของการจัดปฐมนิเทศนิสิตที่จะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้และมะรืนนี้   ถึงแม้วันนี้จะไม่มีหัวโขนใด ๆ ให้ได้สวม  แต่งานหลายชิ้นหลายอันก็ดาหน้าผ่านพบมาให้จัดการอย่างมากมายเหมือนเก่าก่อนอย่างไม่ต้องสงสัย

 

ปีนี้, เป็นปีแรกที่เรานำพาศิษย์เก่ากลับมาพบปะพูดคุยกับน้องใหม่   อย่างน้อยก็ให้น้องใหม่ได้รับรู้ว่า  มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็น “เวทีชีวิต”  ที่พร้อมจะบ่มเพาะ “ต้นทุนชีวิต”  ให้กับพวกเขา

 

ผมเสนอให้มหาวิทยาลัยเชิญ “คนของเรา”  ที่ผมคุ้นเคยมาเป็นวิทยากร  อย่างน้อยก็อยู่ในวัยใกล้ ๆ กับนิสิตใหม่   เป็นอดีตผู้นำนิสิตที่เคยรับใช้มหาวิทยาลัยมาอย่างทุ่มเท  ครั้นจบการศึกษาแล้วก็ยังรับใช้มหาวิทยาลัยอยู่หลายปี  ก่อนจะตัดสินใจดุ่มเดินตามความฝันของตนเองอย่างทระนง  ด้วยการใช้ชีวิตเป็นนักเขียนอย่างเต็มตัว .. และปัจจุบันก็เริ่มมีชื่อเสียงอย่างเห็นได้ชัด   ปัจจุบันก็ได้รับเกียรติให้ดำรงตำแหน่งเป็นเลขาธิการสโมสรนักเขียนอีสาน

 

ผมอยากให้นิสิตใหม่ได้คุยกับเขามาก  เพราะอย่างน้อยก็เป็นตัวอย่างที่ดีต่อการเป็นคนที่ให้ความเคารพต่อความฝันของตนเอง   และกล้าที่จะเดินทางในถนนแห่งความฝันของตนเองอย่างมีเหตุและผล ...

นี่คือบทกวีที่เจ้าตัว  (สัญญา  พานิชยเวช)  ได้ส่งเมล์มาให้ในวันนี้  เป็นเสมือนคำทักทายน้อง ๆ นิสิตใหม่ที่กำลังก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งกับ “เรา” ....

 

 

 

 

นักฝันของวันนี้

                                (แด่...น้องใหม่ด้วยความรัก ก้าวแรกก้าวใหม่ ๒๕๕๑)

 

ใช่ไหม...ชีวิตคือการเดินทาง      อาจเปลี่ยวเหงาอยู่บ้างในทางเศร้า

ชีวิตคือความหนักและความเบา      ชีวิตคือแสงและเงาของคู่กัน

ดวงตะวันทำหน้าที่ปลุกเราตื่น     ดวงดาวแห่งค่ำคืนปลุกเราฝัน

เพื่อตามหาหมุดหมายของชีวัน    เพื่อตามหาของขวัญของชีวิต

ใครกันบ้างเดินทางไกลไม่รู้ล้ม  ใครกันที่ทุกข์ระทมตรมดวงจิต

ใครกันเคยหลงทางแรมร้างทิศ      ใครกันหนอมุ่งลิขิตชีวิตตน

เธอใช่ไหม......      ที่จะฝ่าไฟฝันเที่ยวดั้นด้น

ที่จะคว้าดวงดาวจรัสสกล      ที่จะค้นเที่ยวท่องทะยานไกล

ยิ่งเข็ญยิ่งเคี่ยวก็ยิ่งเข้ม        ยิ่งเติมยิ่งเต็มทางฝันใฝ่

ยิ่งเจ็บยิ่งจำหนทางใจ     ไม่พบกับดวงไฟ ไหนรู้ทาง

ขอเพียงเธอมีรักศรัทธา       แม้ใจอาจอ่อนล้าเจ็บปวดบ้าง

อาจร้องไห้บางครั้งหวังเลือนราง    เชื่อเถอะดาวกระจ่างไม่ห่างไกล!

  

 

ส่วนหนึ่งของผลงานผู้เขียน

 

-   ๒๕๔๔   บทกวีเมษาเศร้า   ได้รับรางวัลดีเด่นจากถนนนัก (ขอเขียน)   สำนักพิมพ์ประพันธ์สาสน์

-   ๒๕๔๕   บทกวีความทรงจำเก่าเก่า  ได้รับรางวัลบทกวีดีเด่น  สำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น

-   ๒๕๔๖   บทกวี เพลงเกี่ยวข้าว  ได้รับรางวัลบทกวีดีเด่นจากถนนนัก (ขอเขียน)  สำนักพิมพ์ประพันธ์สาสน์   และรางวัลเรื่องสั้นดีเด่น เรื่อง พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว

-  ๒๕๓๗  รวมบทกวีชุดความทรงจำที่จำไม่ได้  ได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดหนังสือทำมือแห่งประเทศไทย ครั้งที่  ๒  และรางวัลชมเชยพานแว่นฟ้าจากบทกวี “เพลงหม่นบนภาพเก่า”

-  ๒๕๕๐  รางวัลชมเชยประเภทวรรณกรรมเยาวชน “ในทุ่งดอกรัก”   จากหนังสือทำมือแห่งประเทศไทย ครั้งที่  ๔

 

ฯลฯ

 

 

ผลงานรวมเล่ม

 

พระจันทร์ขี้เหงา  (นิทานภาพสำหรับเด็ก)

ความทรงจำที่จำไม่ได้  (รวมบทกวี)

อยากให้หัวใจมีใครสักคน  (นวนิยาย)

กอดหัวใจเราไว้อย่าให้ปลิว  (นวนิยาย)

ดินแต้มดาว   (นวนิยาย)

 

ผลงานรวมเล่ม (ทำมือ)

 

เพลงดอกไม้  (รวมบทกวี)

ในทุ่งดอกรัก  (วรรณกรรมเยาวชน)

การกลับบ้านในเดือนสิงหาคม (รวมเรื่องสั้น)

เรื่องรักธรรมดา   (รวมเรื่องสั้น)

โดยปีกรัก  (รวมบทกวี)

แม่น้ำฤดูร้อน   (รวมบทกวี)

ให้หัวใจเราคุยกัน  (รวมบทกวี)

ริมทางเดินหัวใจ (รวมเรื่องความเรียง)

ชิงช้าสวรรค์   (รวมบทกวี)