บันทึกนักศึกษาปริญญาเอกเกี่ยวกับ AAR gotoknow

       กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายหญิงคู่หนึ่ง ได้สร้าง weblog จุดประสงค์ระยะเริ่มแรกเพื่อให้นักศึกษาปริญญาเอกใช้เป็นที่แลกเปลี่ยนเรียนรู้ จนแล้วจนรอดมีนักศึกษาปริญญาเอกเพียงไม่กี่ท่านที่เข้ามาใช้  

 

กาลเวลาผ่านไปจนมีเครือข่ายของบุคคลทั่วไปเข้ามาใช้มากขึ้น  ชายพเนจรคนหนึ่งเข้ามาใช้ พบว่าเกิดเครือข่ายดังรูปภาพ

ชายพเนจรได้กัลยาณมิตร ได้เข้าใจว่าสังคมไทยมีคนดีอยู่มากมาย  ได้ความรัก ความเอื้ออาทร น้ำจิตน้ำใจของสมาชิก ใครพ่ายแพ้ที่แห่งนี้มีกำลังใจให้ ใคร เหงา เศร้า ซึม ที่นี่เป็นที่คลายเหงา  ชายพเนจรผ่านมาได้ทั้งน้ำตาและรอยยิ้ม ตอนนี้มีเครือข่ายและเกิดรูปแบบดังที่ชายพเนจรได้เล่าไว้ในบันทึกนี้

ชายพเนจรไม่ได้หวังอะไรจริงๆๆ ทุกๆๆทุกอย่างที่ gotoknow จัดทำไว้นับเป็นบุญโขแล้ว สิ่งที่อยากเห็นคือ อยากเห็นสมาชิกมีความเคลื่อนไหวในบันทึก มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ มีการช่วยเหลือกัน สิ่งที่เศร้าใจของชายพเนจรคือ ทุกครั้งที่ไปพบบล็อกตาย ไม่มีความเคลื่อนไหว (เป็นความเศร้าใจส่วนตัวของชายพเนจร…ห้ามลอกเลียนแบบ เด็กและสตรีมีครรภ์โปรดพิจารณา)

กาลเวลาผ่านมา ขอขอบคุณทุกๆๆท่าน…ที่ทำให้ gotoknow มีวันนี้   และขอบคุณกาลเวลาและสมาชิกทุกๆๆท่านที่ทำให้ทราบว่า กาลเวลาที่ผ่านมาแม้เพียงมีการแลกเปลี่ยนน้อยนิด ก็ทำให้ทราบว่า กาลเวลาที่ผ่านมาไม่ได้สูญเปล่า …

 

ปล.และแล้วชายพเนจรก็ได้กลับไปแกล้งนิสิตที่มหาวิทยาลัยต่อไป อิอิๆๆ

              โปรดติดตามตอนต่อไป…