หลังจากที่ถูกชักชวนให้ส่งรูปถ่ายเข้าร่วมชิงรางวัล ในหัวข้อ"การรอคอย" ใจก็แล่นลิ่วไปถึงรูปพ่อที่ถ่ายโดยฝีมือฉันเอง ซึ่ง ณ ตอนนั้นอายุยังไม่ถึงเก้าขวบ
ภาพของพ่อยืนอยู่ริมทะเลในยามเช้าที่มีแสงสีม่วงปนหม่นคลี่ปกคลุมผืนฟ้า สายตามองทอดยาวไปข้างหน้า ฉันไม่รู้หรอกว่า ณ ตอนนั้นพ่อกำลังนึกถึงอะไร แต่สิ่งที่ฉันทำก็คือการยกกล้องขึ้นมากดชัตเตอร์เพื่อเก็บภาพนั้นเอาไว้ และนึกขอบคุณตัวเองที่ได้ทำอย่างนั้นในภายหลัง
ไม่รู้เหมือนกันว่าพ่อ "รอ"อะไร อาจจะรอว่าเมื่อไหร่เรือจะมารับ เมื่อไหร่ที่พระอาทิตย์จะมาทำหน้าที่ หรืออาจจะรอความหวังที่จะทำให้ครอบครัวของเรามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่บางที..พ่ออาจจะไม่ได้กำลังรออะไร อาจจะแค่หยุดเดินอยู่ตรงนั้น แล้วมองดูร่องรอยการจากลาของน้ำทะเลในยามเช้าอย่างละเมียดละไม คงอีกนานกว่าที่คนบนภูอย่างเราจะได้กลับมาเยือนทะเลอีก และก็ยังคงไม่มีใครให้คำตอบแก่ฉันได้ นอกจากพ่อซึ่งได้จากไปแล้ว
หลายๆ ครั้งที่สายตาไปบรรจบกับรูปถ่ายใบนี้ ฉันก็จะรู้สึกได้ถึงเม็ดหยดน้ำใสๆ เม็ดเล็กๆ ที่กำลังกลิ้งวิบวับอยู่ในนัยน์ตาคู่นี้ของตัวเอง ใช่! ฉันกำลังร้องไห้ ร้องไห้ให้กับผู้ชายช่างฝันที่ยืนอยู่ในรูปนั้น ซึ่งเขาคงไม่รู้ว่าฉันเองก็กำลังเฝ้ารอคอย รอคอยความฝันที่ไม่มีวันจะเป็นจริงได้ นั่นคือการรอคอยให้เขาคืนกลับมา รอคอยที่จะกอดเขาไว้แน่นๆ และทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน นั่นคือการบอกรักเขา
แปลกไหม..ที่ฉันจะรักรูปถ่ายใบนี้ได้อย่างจับใจในความรู้สึกของตัวเอง และทุกๆ ครั้งที่หลับตา..ภาพของผู้ชายช่างฝันคนนี้จะพาฉันย้อนกลับคืนสู่วารวัน ตรงที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ขี้อาย ยกกล้องตัวโปรดของเขากดชัตเตอร์เบาๆ อย่างเงียบเชียบ บางที..ทั้งหมดนี้อาจจะเป็นการรอคอยที่ฉันหลงรักอย่างสุดหัวใจ เพราะผ่านมาเนิ่นนาน ฉันก็ยังเฝ้าคอย..นึกถึง..
ป.ล. 1 พี่ๆ ไม่ต้องแซวนะ เพราะภาพนี้ได้รับรางวัลด้วย อิอิ แล้วเมื่อวานซืน..เจ้าของจุลสารให้เขียนว่ารู้สึกอย่างไรที่ชนะรางวัล และมีความลึกซึ้งกับภาพนี้อย่างไร เพราะตอนที่ส่งรูปถ่ายนี้..ไม่ได้เขียนอะไรแนบไปเลย ก็..ไม่ได้คิดว่าจะได้รับรางวัลอะไรนี่
ป.ล. 2 เจ้าเด็กคนนี้ไงที่เป็นตากล้อง เออ..ว่าแต่อายุน่าจะซักประมาณเท่าไหร่คะ? ก็ลืมไปแล้วนี่ T_T
คุณต้อม เก่งจังถึงตอนนั้นจะเป็นเด็กหญิงตัวน้อยๆ
แต่ก็สามารถถ่ายภาพคุณพ่อสื่ออารมณ์ออกมาได้มากมาย
ภาพนี้เป็นมากกว่าภาพถ่ายนะคะ ...
อ่านบันทึกแล้วแอบน้ำตาไหลออกมาด้วย
เข้าใจความรู้สึก...เพราะพ่อของแจ๋วเองก็จากไปอย่างไม่มีวันกลับ
เป็นกำลังใจให้นะคะ
คิดถึงนะค่ะ
สวัสดีครัีบคุณต้อม
ภาพนี้ทำให้จินตนาการกว้างมากๆ เลยครัีบ ว่าจะเกิดอะไรต่อไป เหมือนมีการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างหลังจากนั้น...
คุณต้อมเก่งนะครับที่บันทึกภาพนี้ไว้แล้วทำให้พวกเราได้รับรู้จากบรรยากาศนั้น แม้แต่ตัวคุณต้อมเองจะถ่ายภาพไว้ทั้งภาพนี้และภาพในใจที่ไม่มีวันลืมพร้อมกับการถ่ายจินตนาการออกมาและเก็บไว้ครับ
คนในภาพก็อยู่กับคุณต้อมตลอดไปนะครับ เพราะเราก็คือส่วนผสมของท่านทั้งสอง
มีความสุขในวันดีๆ ทุกๆวันครัีบผม
ตามมาอ่านแล้วพบว่า เกิดความรู้สึกดีๆ ขึ้นมากมายเลยครับผม,
สวัสดีค่ะ น้องนางเอกต้อม
* เห็นภาพแล้วแบบ ทึ่งมากเลย ไม่น่าแปลกใจนะคะ ว่าทำไม คุณต้อม จึงมีอารมณ์ศิลปิน ได้ปานฉะนี้
* ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น จริงๆค่ะ
* ตอนพี่เห็นหัวข้อเรื่อง ... แล้วคิดถึงเพลง จดหมายถึงพ่อ
... เนื้อหา น่ารัก กินใจ ... ชวนจินตนาการ พอๆ กับภาพนี้ค่ะ ...
* มีความสุขในวันดีๆ นะคะ ..
สวัสดีค่ะ น้องต้อม
ยินดีด้วยค่ะ
อะไรที่เราทำจากใจมักจะได้ดีเสมอค่ะ
แวะมายินดีเรื่องรางวัลด้วยค่ะ
โน คอมเม้น
สวัสดีค่ะ คุณ เนปาลี
ขอบคุณค่ะที่ชมกัน นี่นะยิ้มกว้างเลย ^_____^ โดยปกติเป็นคนที่ไม่ชอบเก็บภาพค่ะ เพราะกลัวเหลือเกินว่าจะเก็บภาพนั้นไม่ได้ดั่งใจ แต่ตอนนั้น..พ่อฝากให้ถือกล้องอยู่ และก็..พอพ่อเผลอก็ได้รูปใบนี้
คิดถึงพ่อค่ะ น้ำตาไหลไปหลายรอบแล้วด้วยนะเนี่ย ขอบคุณนะคะ
คิดถึงเหมือนกันค่ะ ^^ ชอบรูปนี้ไหมคะ?
ชอบภาพนี้มากค่ะ ซึ่งรวมถึงการถูกประทับไว้ใน "หัวใจ" ด้วย พ่อเป็นผู้ชายที่เรียกได้ว่าอ่อนโยน อ่อนหวาน และน่ารัก ต้อมนึกขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้ต้อมเกิดมาเป็นลูกพ่อ
ขอบคุณค่ะ ^^
ขอบคุณค่ะ ที่เข้าแวะเข้ามาทักทายกัน กับบางความรู้สึกดีๆ ก็อาจจะมีร่องรอยของน้ำตาบ้าง เป็นน้ำตาแห่งความคิดถึงน่ะค่ะ
เป็นภาพที่ไม่ธรรมดา โดยเฉพาะเมื่อได้อ่านตัวอักษรที่คุณบรรยายแล้ว ยิ่งทำให้ภาพนั้นทรงคุณค่ามากยิ่งขึ้น
หากคุณเขียนหนังสือขาย ผมจะตามไปซื้อทุกเล่ม ทุกตัวอักษรมีชีวิตจริงๆครับ
เมื่อก่อนต้อมก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเหมือนพ่อมากขนาดนี้ และคิดเสมอว่าไม่มีใครจะเป็นได้เหมือนใคร แต่พอเวลาผ่านล่วงไป ก็..เอ๊ะ พ่อเราเคยทำแบบนี้นี่ คิดแบบนั้น ต้องทำอย่างนี้
วันนี้ภูมิใจค่ะ ที่ได้เป็นลูกสาวของผู้ชายช่างฝันคนนี้ ^^
พอวางสายปุ๊บ ต้อมก็..เอ เขียนบันทึกเรื่องนี้ดีกว่า อยากเขียนความรู้สึกของตัวเองไว้ในบันทึก เป็นความรู้สึกดีๆ ที่อยากจะบอกออกไปน่ะค่ะ
ขอบคุณสำหรับผลไม้นะคะ
น้องต้อมขา
บันทึกภาพความทรงจำได้สวยมากค่ะ
"ผู้ชายในภาพคิดอะไรอยู่"
และ "คนบันทึกภาพ" คิดอะไรในขณะนั้น?
เหมาะสมด้วยประการทั้งปวงที่ได้รับรางวัล (ถึงแม้ว่าจะไม่มีคำอธิบายแนบภาพถ่ายที่ส่งประกวด..อิ.อิ.)
คิดถึงค่ะ
ต้อมหลานรักด้วยบังเอิญหรือเทพบันดาลอย่างไรไม่ทราบ ระหว่างที่ลุงเอกอ่านจดหมายถึงพ่อของต้อม พอดีกับมีเพลงธรณีกรรแสงเกิดขึ้นเขามาในหูลุงเอกพอดี จากแผ่นซีดีที่เปิดทิ้งไว้
สิ่งดีงามตามตัวต้อมจะน้อมนำให้ชีวิตเป็นไปอย่างลิขิตไว้ ต้อมไม่ใช่คนที่อายในคำพูด แม้แต่คำเขียนก็ยังมิดเมี๊ยนเมื่อเจอผู้คน
ขอให้หมดทุกข์มีแต่สุขตลอดไป จากลุงเอก
ชอบภาพนี้จัง ได้อารมณ์และความรู้สึกเหงาและการรอคอย
สมแล้วที่ได้รางวัล ยินดีด้วยครับ
การระลึกถึงความหลัง แม้น้ำตาจะรินไหล แต่ใจก็มีความสุข มิใช่หรือ