"เราทุกคน" มีหน้าที่ ที่จะตอกย้ำ ให้สังคมรู้สึกขอบคุณบุพการีของเรา ที่ให้กำเนิด และอบรมสั่งสอน จนสามารถสร้างบุคคล อันมีคุณค่าต่อสังคม เช่นเรา

            วันที่ 5 พฤษภาคม 2551   ขณะกำลังโต้ตอบ  comment  กับท่านอาจารย์ Handy  อยู่ในบันทึก  อยู่กับแม่วันที่สี่   ข้อความถัดมา ที่ห่างกันเพียง 6 นาที มีดังนี้ค่ะ

P
12. ครูปู
เมื่อ จ. 05 พฤษภาคม 2551 @ 16:29
638744 [ลบ]

สวัสดีค่ะ ท่านอาจารย์คะ

  • กำลังรอเวลาเพื่อเดินทางกลับ กทม คืนนี้ค่ะ
  • ยิ่งอ่านบันทึกของอาจารย์ประกอบกับ เสียงเตือนคุณยาย คุณแม่ที่สลับกันอยู่ตลอดเวลา เพราะกลัวครูปูจะลืมนู่นนี่
  • ยิ่งทำให้ใจสั่นค่ะ
  • แต่คงเป็นอะไรที่ชีวิตต้องเรียนรู้และเข้าใจ นะคะ

P
13. Handy
เมื่อ จ. 05 พฤษภาคม 2551 @ 16:35
638750 [ลบ]

  • ขอขอบคุณทุกท่าน ทุกความเห็นครับ
  • แม่จากพวกเราอย่างสงบยิ่ง  คืนสู่ธรรมชาติเดิมแล้วครับ เมื่อ 15.10 น.
  • กำหนดฌาปนกิจศพ วันเสาร์ที่ 10 พค. 51

            ครูปู  รู้สึกจุก  เหมือนมีอะไรติดอยู่ที่ลำคอ  มึนงง ใจหาย

            จากนั้น ได้ติดตามความเข้มแข็งของท่านอาจารย์   ที่ตระหนักรู้ว่าจะต้องทำอะไรก่อนหลังอย่างดี ทุกขั้นตอน   จึงได้ข้อคิดสะกิดใจหลายเรื่อง  พลันก็หวนระลึกว่า  แล้วถ้าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับคุณยาย  คุณแม่  คุณพ่อ  ญาติพี่น้อง อันเป็นที่รักของเราบ้างหล่ะ

            การติดต่อวัด  ทำศพ  นิมนต์พระ  ตระเตรียมข้าวของเครื่องใช้นั้น  คงไม่เหลือบ่ากว่าแรง  แรงกาย  แรงทรัพย์ของเรา หรือบรรดาญาติพี่น้องเป็นแน่ 

            แต่  เหล่านี้  ใช่สิ่งที่ผู้จากไป  ให้ความสำคัญเป็นประการแรก หรือไม่

            ครูปู เข้าใจว่า ความต้องการของปู่ ย่า ตา ยาย พ่อ แม่ คงไม่ได้เกิดมาเพื่อจะได้จบชีวิตด้วยงานศพอันหรูหรา  มีแขกเหรื่อมาทานข้าวต้มรอบดึกร่วมกัน หรือมาเสี่ยงโชคในวงพนัน ที่สบช่องเปิดทำการอย่างเอิกเกริกกระมัง 

            กลับคิดว่า   ลูกหลาน ควรจัด "งานศพ" ให้เป็นงานบุญ  งานกุศล  เป็นงานประกาศ  แจ้งยอดสรุปปริมาณความดี  ที่ผู้ตายได้ทำ  เป็นงานที่ทุกคนควรมาร่วมกันไว้อาลัย  ร่วมระลึก รับรู้  และเรียนรู้  ถึงความเพียร  แห่งการทำคุณงามความดี  ที่ท่านได้สร้างไว้ต่างหาก 

            และตัวเราเอง  ในฐานะลูกหลาน  ยังต้องตระหนักในบทบาท   ของการเป็นส่วนหนึ่งของ  ประจักษ์พยานเดินได้  ของคุณความดีของท่านอีกด้วย

            "เราทุกคน"  มีหน้าที่  ที่จะตอกย้ำ  ให้สังคมรู้สึกขอบคุณบุพการีของเรา  ที่ให้กำเนิด  และอบรมสั่งสอน  จนสามารถสร้างบุคคลอันมีคุณค่าต่อสังคม เช่นเรา   

            ยิ่งเรา กอรปคุณความดี ไว้มากเท่าใด    นั่นคือคุณค่า ที่จะเปลี่ยนเป็น  ความรู้สึกขอบคุณ   คำยกย่อง สรรเสริญ ที่บุพการีของเราจะได้รับเท่านั้น    นอกเหนือจากความรู้สึกภาคภูมิใจ ในส่วนที่ท่านมีต่อเรา  จากการที่ได้เฝ้ามอง  สิ่งดี ๆ  ที่เราได้กระทำ  ตลอดการเติบโตทั้งชีวิต

           พวกเรา  ควรใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาท ทำชีวิตให้มีคุณค่า   ด้วยการทำความดีให้ถึงพร้อม   เพื่องานศพของบุพการีของเรา   จะได้เป็นงานบุญโดยแท้