วิสาขบูชา

 

                                                     วิสาขบูชา
             งามพระจันทร์ลอยเด่นเพ็ญเดือนหก               ฝนเริ่มตกพรมพรำฉ่ำพฤกษา
             วันสำคัญวิสาขบูชา                                      พระศาสดาตรัสรู้บรรลุธรรม
             ทรงหลุดพ้นวนวังสังสารวัฏ                           ทรงกำจัดกิเลสภิเนษขัมม์
             ทรงรู้แจ้งแห่งเหตุกิเลสกรรม                          ค้นพบธรรมอริยสัจตัดปลดปลง
             ทรงดับขันธ์นิพพานวิญญาณเก่า                   น้อมนำเอาพุทธละโลภหลง
             วิญญาณใหม่ได้ประสูติพุทธองค์                    สืบดำรงพุทธมั่นแต่นั้นมา
             ขอชาวพุทธจงน้อมนำเอาธรรมะ                    อย่าเลยละหมั่นฝึกและศึกษา
             นำมาใช้ทั้งกายใจและวาจา                           ด้วยศรัทธาและปัญญาอย่างมงาย
             พุทธคือผู้รู้ตื่นฝืนความอยาก                          ตามใจมากคือกิเลสเหตุเสียหาย
             ให้ขยันเสียสละละอบาย                                 สิ่งทั้งหลายชั่วดีอยู่ที่เรา
             ทุกคำสอนย้อนสวนทวนกระแส                       สอนให้แก้ตัวเองอย่าเคร่งเขา
             สุขหรือทุกข์รุกหรือพักหนักหรือเบา                  คือตัวเราทั้งหมดกำหนดเอง
                                  สมเจตน์  เมฆพายัพ    แต่งเมื่อ ๑๖ พฤษภาคม  ๒๕๔๗
วันวิสาขบูชา ตรงกับวันเพ็ญขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖ หรือราวเดือนพฤษภาคม แต่หากตรงกับปีอธิกมาส คือ มีเดือน ๘ สองหน วันวิสาขบูชาจะเลื่อนไปเป็นวันขึ้น ๑๕ ค่ำ กลางเดือน ๗ หรือราวเดือนมิถุนายน
วิสาขบูชา ย่อมาจากคำว่า “วิสาขปุรณมีบูชา”แปลว่า การบูชาพระในวันเพ็ญเดือนวิสาขะ (คือเดือน ๖) ซึ่งมีเหตุการณ์
สำคัญเกิดขึ้น ๓ ประการ ในวันวิสาขบูชา ดังนี้
๑. เป็นวันประสูติของเจ้าชายสิทธัตถะณ ลุมพินีสถาน เมื่อวันเพ็ญเดือน ๖ ตรงกับวันศุกร์ขึ้น ๑๕ ค่ำ ปีจอ ก่อนพุทธศักราช ๘๐ ปี   เมื่อพระนางสิริมหามายา พระมเหสีของพระเจ้าสุทโธทนะ แห่งกรุงกบิลพัสดุ์ ทรงพระครรภ์แก่จวนจะประสูติ พระนางได้รับพระบรมราชานุญาต จากพระสวามี ให้แปรพระราชฐานไปประทับ ณ กรุงเทวทหะ ซึ่งเป็นพระนครเดิมของพระนาง เพื่อประสูติในตระกูลของพระนางตามประเพณีนิยมในสมัยนั้น ขณะเสด็จแวะพักผ่อนพระอิริยาบถใต้ต้นสาละ ณ สวนลุมพินีวัน พระนางก็ได้ประสูติพระโอรส ณ ใต้ต้นสาละนั้น ครั้นพระกุมารประสูติได้ ๕ วัน ก็ได้รับการถวายพระนามว่า "สิทธัตถะ“
๒. เป็นวันที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ อนุตตรสัมโพธิญาณณ ร่มพระศรีมหาโพธิบัลลังก์ ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม เมื่อวันเพ็ญเดือน ๖ ก่อนพุทธศักราช ๔๕ ปี ซึ่งขณะนั้น พระพุทธองค์มีพระชนมายุได้ ๓๕ พรรษา 
     ธรรมะที่พระพุทธองค์ทรงตรัสรู้ อริยสัจ ๔ หรือ ความจริงอันประเสริฐ ๔ ประการ ได้แก่
     ๑. ทุกข์ คือ ความลำบาก ความไม่สบายกายไม่สบายใจ
     ๒. สมุทัย คือ เหตุที่ทำให้เกิดทุกข์
     ๓. นิโรธ คือ ความดับทุกข์ และ
     ๔. มรรค คือ ข้อปฏิบัติให้ถึงความดับแห่งทุกข์
     ทั้ง ๔ ข้อนี้ถือเป็นสัจธรรม เรียกว่า อริยสัจ เพราะเป็นสิ่งที่พระอริยเจ้าทรงค้นพบ เป็นสัจธรรมชั้นสูง ประเสริฐกว่าสัจธรรมสามัญทั่วไป
๓. เป็นวันปรินิพพานของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ณ ร่มไม้รัง (ต้นสาละ) คู่ ในสาลวโนทยานของมัลลกษัตริย์ ใกล้เมืองกุสินารา เมื่อวันเพ็ญเดือน ๖ ก่อนพุทธศักราช ๑ ปี  วันที่พระพุทธเจ้าเสด็จเข้าสู่ปรินิพพาน (ดับสังขารไม่กลับมาเกิดสร้างชาติ สร้างภพอีกต่อไป) การปรินิพพานของพระพุทธเจ้า ก็ถือเป็นวันสำคัญของชาวพุทธทั่วโลก   เพราะเมื่อพระพุทธองค์ได้ตรัสรู้แล้ว   พระองค์ได้แสดงธรรมมาเป็นเวลานานถึง ๔๕ ปี   ขณะที่มีพระชนมายุได้ ๘๐ พรรษา ได้ประทับจำพรรษา ณ เวฬุคาม ใกล้เมืองเวสาลี แคว้นวัชชี
องค์การสหประชาชาติกำหนดให้วันวิสาขบูชา เป็นวันสำคัญของโลก
ในการประชุม International Buddhist Conference ณ กรุงโคลัมโบ ระหว่างวันที่ 9 - 14พฤศจิกายน2541ซึ่งมีผู้แทน
จากประเทศที่นับถือศาสนาพุทธจำนวนมากเข้าร่วม อาทิ บังคลาเทศ  จีน ลาว เกาหลีใต้  เวียดนาม  ภูฐาน อินโดนีเซีย
เนปาล กัมพูชา อินเดีย ปากีสถาน และไทย   ได้ตกลงกันที่จะเสนอให้สมัชชาสหประชาชาติ   รับรองข้อมติประกาศให้
วันวิสาขบูชาให้เป็นวันหยุดของสหประชาชาติ
อ้างอิงจาก
http://www.banfun.com/buddha/visaka.html 
ประเพณี พิธีมงคล และวันสำคัญของไทย. กรุงเทพฯ : ชมรมเด็ก, 2539. 
ประเพณีและพิธีมงคลไทย. กรุงเทพฯ : ธรรมบรรณาคาร, 2518.
http://www.rayongzone.com/links/visa/