สำหรับการเดินทางไปอินเดียคนเดียวนั้นก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ก็ได้แต่หวังและเอาใจช่วยให้แคล้วคลาดปลอดภัยทั้งการเดินทางและการปฏิบัติงานอย่างโดดเดี่ยวที่นั่นนะครับ

  กำลังจะพักผ่อนอยู่แล้ว เพราะพรุ่งนี้ มีธุระต้องเดินทางแต่เช้า สิ่งหนึ่งที่จะทำก่อนปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ คือเข้าศูนย์ข้อมูล เพื่อดูการเคลื่อนไหว ของพี่น้อง ในgotoknow อีกครั้ง แล้วผู้เขียนก็ได้พบบันทึกหนึ่ง ที่เขียนถึงผู้เขียนโดยตรง มีเนื้อหาใจความทีอ่านแล้ว น้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้งใจ

  บันทึกของท่าน"คงคานที" คุณพ่อสกล วรฉัตร นั่นเอง ที่ฝากความห่วงใย ถึงการเตรียมตัวไปอินเดีย และอีกมากมาย ราวกับเป็นพ่อลูกกันจริงๆ ก่อนนอนคืนนี้ ผู้เขียนคงได้ระลึกถึงท่าน และหลับฝันดี อย่างสุขใจ และอยากให้ ทุกท่าน มาได้สัมผัสความรู้สึก ที่แสนดี ที่เกิดขึ้น ในเว้บแห่งนี้ด้วยกันค่ะ

*******************************************************************************************

P
13. ตันติราพันธ์
เมื่อ อา. 10 ก.พ. 2551 @ 14:52
542831 [ลบ]

สวัสดีค่ะคุณพ่อสกล

   หนูนึกว่าคุณพ่อลืมG2K แล้วเสียอีก อยากได้เห็นบันทึกนี้บ่อยๆ จะได้หายคิดถึง ฝากความคิดถึงคุณแม่ด้วยค่ะ ขอให้สบายดีทั้งสองคน ส่วนหนู คงอีกไม่นาน ก็ต้องลาคุณพ่อ คุณแม่ ไปอินเดียแล้วค่ะ

ไม่มีรูป
14. ไม่แสดงตน
เมื่อ อา. 10 ก.พ. 2551 @ 17:51
542970 [ลบ]

เรียนคุณPความจริงก็เกือบลืมแล้วจริง ๆ เพราะหลังปีใหม่ไม่มีใครเข้ามาเลยจนคิดว่าถูกโดดเดี่ยวให้อยู่เกาะเสียแล้ว  จนกระทั่งนี่แหละ อาจาริย์ฯหมอ รวีวรรณฯเข้ามาเมื่อ 10 กพ จึงได้สดุ้งตื่นขึ้นมา  และมีโอกาศได้คุยกับเพื่อนG2Kอีกครั้ง ขอบคุณอาจาริย์หมอรวีวรรณฯไว้ ณ ที่นี้ด้วย  สำหรับการเดินทางไปอินเดียคนเดียวนั้นก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ก็ได้แต่หวังและเอาใจช่วยให้แคล้วคลาดปลอดภัยทั้งการเดินทางและการปฏิบัติงานอย่างโดดเดี่ยวที่นั่นนะครับ

P
15. ตันติราพันธ์
เมื่อ อา. 10 ก.พ. 2551 @ 19:58
543044 [ลบ]

 คุณพ่อสกลคะ

 หนูกราบขอบคุณคุณพ่อจริงๆ ทีมีความห่วงใยหนู แต่ชะตาชีวิต ให้หนูมักเป็นคนโดดเดี่ยวเสมอ รวมถึงการสร้างบารมีด้วย อาจเป็นเพราะเคยตั้งใจไว้ แต่ภพไหนก็ไม่รู้ ว่า ขออย่าให้สิ่งใดมาขัดขวางการสร้างบารมีของตนเลย แม้แต่สิ่งที่มนุษย์กลัวกันที่สุด คือความโดดเดี่ยว มาคนเดียว ก็ต้องไปคนเดียว คุณพ่ออย่ากังวลเลย อย่างมาก ก็แค่ทำให้รู้สึกหวั่นไหวบ้าง แต่หนูไม่กลัวค่ะ

 จะกลับมาเอาบุญมาฝากคุณพ่อ คุณแม่ ที่มีส่วนให้หนูได้เดินทางไกลขนาดนี้ค่ะ

P
16. วรโพธินามะ
เมื่อ อา. 10 ก.พ. 2551 @ 20:20
543059 [ลบ]

Pเรียนคุณตันติราพันธ์ ฯ ตอบเร็วปริอส์เลยนะครับ  กำลังจะบอกมาว่าข้อความที่แล้วได้ส่งรูปผิดที่ไปหน่อย คือแทนที่จะใส่หลังคำว่า เรียน กลับกลายเป็นมาอยู่ใต้เสียนี่ ก็เลยตอบไม่ทันเสียแล้ว  เรื่องความเป็นห่วงของคนที่รู้จักกัน เป็นเรื่องธรรมดาซึ่งก็คือกิเลสของมนุษย์ ที่ยังไม่หลุดพ้นฯ ความยินดียินร้ายก็เช่นกัน  อมิตตะพุทธเถอะโยม พระท่านว่าไว้  ทำให้ดีที่สุดเป็นดีที่สุดครับ

P
17. วรโพธินามะ
เมื่อ ส. 16 ก.พ. 2551 @ 21:56
548701 [ลบ]

Pเรียน คุณตันติรารพันธ์ ฯอีกไม่กี่วันก็จะถึงมีนาคมแล้ว  ได้เตรียมการไว้พร้อมหรือยังเช่นพาสปอร์ต,จองตั๋วเครื่องบิน, ขอวีซ่าเข้าอินเดีย ต้องทำล่วงหน้าก่อนการเดินทางหลายวันหน่อย  รวมทั้งแลกเงินอินเดียและเหรียญสหรัฐฯติดตัวไปบ้างเผื้อจำเป็นจะต้องใช้ และจะบินไปลงที่สนามบินอะไร  มีใครมารับ ขอหมายเลขโทรศัพท์มือถือเขามาไว้และลองทดลองติดต่อกันก่อนว่าได้ใหม ถ้าติดต่อไม่ได้หรือติดต่อยากก็จะมีปัญหา  วันเดินทางจะไปส่งที่สุวรรณภูมิฯ

วรโพธินามะ/16/2008-21.53 น.

P
18. ตันติราพันธ์
เมื่อ ส. 16 ก.พ. 2551 @ 22:37
548739 [ลบ]

สวัสดีค่ะคุณพ่อสกล

  หนูอ่านข้อความคุณพ่อ แล้วตื้นตันใจ หนูไม่มีคำห่วง จากพ่อ และแม่ มานานแล้ว (คุณแม่เสียชีวิต 21 ปี คุณพ่อ ถึงยังมีชีวิตอยู่แต่ เจ็บป่วย พูดไม่รู้ เดินไม่ได้) หนูเองก็ยังไม่หมดกิเลส และคิดว่า ทั้งชาตินี้แหละ แต่เพียงจะพยายามขัดเกลาตนเอง ดังนั้นความเป็นห่วง ความปรารถนาดี และความรู้สึกสุขใจจึงยังอยู่ในตัวหนูเต็มไปหมด

  ขณะนี้ กำลังรอหนังสืออนุมัติการลาอยู่ค่ะ ส่วนพาสปอร์ต เลยวันที่ 20 กพ.ไปก่อน หนูจึงจะไปทำ ระยะนี้ จะมีการตรจงาน และเตรียมมอบงาน ทั้งงาน ในชุมชนที่คั่งค้าง ต้องสอนน้อง ให้ทำให้ได้ก่อนหนูไป ซึ่งน้องก็เก่งอยู่แล้ว ดูจะยุ่งไปหน่อย แต่ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยากไป อย่างหมดห่วง ถึงว่า ไปแล้ว จะเกิดอะไรขึ้น ที่เหนือสิ่งที่คาดหมายไว้ คนอยู่ข้างหลัง จะได้ไม่ต้องห่วง

  หนูก็คิดของหนูไป อยู่ในใจค่ะ ไม่ได้บอกใครทั้งหมด คุณพ่อคงเข้าใจ ไม่มีอะไรแน่นอน ในชีวิตอยู่แล้ว

 การไปครั้งนี้ ก็เพื่อตัวเอง กับบางสิ่งบางอย่าง ที่หนูยังติดค้างเอาไว้ หรือตามแรงอธิษฐาน ก็ไม่ทราบได้ แต่รู้ว่าต้องไป ทุกอย่าง กำลังถูกจำกัด เข้ามาทุกทีค่ะคุณพ่อ หนูก็เตรียมใจรับทุกสถานการณ์

 จะลำบากคุณพ่อนะคะ ถ้าต้องเดินทางมาส่งหนูที่สุวรรณภูมิ มันไกลมากเหมือนกัน แล้วพอหนูได้บินแล้ว ก็คงต้องห่วงคุณพ่อ อีกว่าจะกลับสะดวกหรือเปล่า เอาว่าคุณพ่อ เขียนบันทึกบ่อยๆดีไหมคะ หนูจะได้เข้าไปอ่าน จะได้รู้สึกเหมือนอยู่ใกล้กัน เป็นกำลังใจให้กัน และหนูก็จะได้รู้สึกว่า มีพ่ออีกคน ที่ห่วงใยหนูอยู่ หนูขอแต่นี้แหละค่ะ

 คุณพ่อและคุณแม่ ดูแลสุขภาพนะคะ หนูจะเอาบุญมาฝาก อย่าลืม พาคุณแม่ไปกินอาหารญี่ปุ่น อีก โทรตามลูกหนูก็ได้ค่ะ

   ขอให้คุณพระคุ้มครอง สุขภาพแข็งแรงได้สร้างบารมีกันต่อไปค่ะ

         *************************************************************************************

   หนึ่งในความรู้สึกดีๆ ทีเข้ามาในชีวิต ทีผู้เขียน ขอนำบันทึก มาขึ้นไว้ให้ได้รับทราบความเอื้ออาทรต่อกันตลอดมา และตลอดไป

   ด้วยความเคารพ คุณพ่อสกล-คุณแม่เพียรวิชญ์  วรฉัตร