ผมบอกกับพวกเขาว่า ... ชีวิตต้องไม่ปราศจากความหวัง

หากเราไม่สูญเสียศรัทธาต่อการมี “ความหวัง” ทางออกของชีวิตก็ย่อมไม่ปิดตายสำหรับคนเรา

วันนี้ทั้งวัน  ชีวิตได้รับของขวัญอันวิเศษสุด  นั่นคือการมีเวลาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่  ซึ่งหมายถึงการนอนพักตั้งแต่ต้นบ่ายจนเย็นย่ำ  เพราะคนในครอบครัวอพยพไปใช้ชีวิตนอกบ้าน   เปิดพื้นที่ชีวิตให้ผมได้พักผ่อนอย่างเต็มสูบ ! ..

 

 


วันนี้   ผมมีเวลาที่จะพักผ่อนและคืนความเป็นชีวิตให้กับตนเองอย่างดียิ่ง   ตื่นขึ้นมา,  ผมก็ถือโอกาสชวนตนเองกลับเข้าไปท่องเล่นในพิพิธภัณฑ์อดีตของตนเองอย่างมีความสุข   และพลันได้พบเจอเรื่องราวของชีวิต   และการงานของตนเองที่เกิดขึ้นมาเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา  นั่นคือ  ห้วงชีวิตสั้น ๆ ที่เกิดขึ้นกับตนเองในการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย  (วลัยลักษณ์เกมส์

 

 

 

 


ครั้งนั้น,  ทีมวอลเลย์บอลหญิงของผมลงแข่งครั้งแรก    และพ่ายให้กับคู่แข่งสามเซ็ตรวด    เป็นการพ่ายแพ้ท่ามกลางกองเชียร์หลายชีวิตที่ยกมาให้กำลังใจ  เป็นการพ่ายแพ้ที่ใคร ๆ ก็คาดไม่ถึง   เพราะเทียบชื่อชั้นแล้วต้องยอมรับว่า   เรามีดีกว่าเขาอยู่หลายกระบวนท่านัก !

 

 

 

 


ภายหลังการแข่งขันยุติลง   ผมในฐานะผู้จัดการทีมก็เข้าไปพูดคุยกับนักกีฬาอย่างอารมณ์ดี   สัมผัสแรกที่ผมพบเจอก็คือแววตาอันผิดหวังของนักกีฬาฉายเด่นอย่างเห็นได้ชัด   และผมก็ถอดหัวใจพูดกับเขาอย่างไม่มีมายาใด ๆ  ในทำนองว่า

 

 

“ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่คนเราสามารถทำให้สมบูรณ์ได้หรอก  คุณค่าของการลงมือทำ  อยู่ที่ว่าเราได้ทำเต็มที่หรือยัง  หากเต็มที่แล้วก็ขอให้ภาคภูมิใจกับสิ่งนั้น ๆ  หรือหากยังทำไม่เต็มที่  ก็คงต้องค้นให้พบว่า  อะไรคือสาเหตุที่ทำให้เราไม่สามารถทำสิ่งเหล่านั้นได้อย่างเต็มที่ และเต็มกำลัง  จากนั้นก็ค่อยผูกโยงไปสู่การปรับแก้ในโอกาสต่อไป ….

 

 

“นี่เป็นเพียงก้าวแรกของการแข่งขัน  ชีวิตต้องไม่สูญเสียการมีความหวังต่อชีวิต  และชีวิตต้องมีความศรัทธาต่อการทำหน้าที่ของตนเองอย่างซื่อสัตย์  ตราบที่เซเว่นอีเลฟเว่นยังเปิด 24 ชั่วโมง   ตราบนั้น  ชีวิตของคนเราก็ยังมีความหวังเสมอ ….

 

 

 

 

ฤทธินนท์  นามศักดิ์ , จันเพ็ญ  ศรีดาว : สองผู้ฝึกสอนกำลังคุยกับนักกีฬาหลังการแข่งขันสิ้นสุดลง

 

 

คุณแดนไท  เกาะติดขอบสนามในนาม ผจก. ทีมวอลเลย์บอลชายหาด

 


นั่นคือ  ถ้อยคำที่ผมประมวลมาจากสิ่งที่พูดกับนักกีฬาของตนเอง   ผมพยายามที่จะสื่อสารให้เขามีความสุขกับการทำหน้าที่ของตนเอง  ไม่วิตกกังวลกับผลการแข่งขันมากจนเกินไป, จนทำให้จังหวะของชีวิตดำเนินไปโดยปราศจากชีวิต - ชีวา      และที่สำคัญอีกประการก็คือ  การพยายามสื่อนัยยะสำคัญที่ว่า  หากเราไม่สูญเสียศรัทธาต่อการมี  “ความหวัง”   ทางออกของชีวิตก็ย่อมไม่ปิดตายสำหรับคนเรา

 

 


ผมพูดเช่นนั้น  เพราะผมรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ  ตลอดเวลาของการดำเนินชีวิต  ผมมักบอกกับตนเองเสมอว่า    ชีวิตต้องไม่ปราศจากความหวัง  และความหวังนั่นแหละ   คือพลังอันสำคัญที่จะนำพาให้ชีวิตโบกโบยไปอย่างที่ใจปรารถนา

 

 


ท้ายที่สุดแล้ว   ทีมวอลเลย์บอลหญิงของผมก็มาไกลที่สุดเพียงรอบแรก   และเชื่อว่าพวกเขาได้ทำหน้าที่นั้นอย่างซื่อสัตย์แล้ว  เป็นการทำหน้าที่อย่างดีที่สุดที่นักกีฬาพึงกระทำ  ทั้งในฐานะของการเป็นนักกีฬา,  ฐานะของการเป็นนิสิต,   รวมถึงในฐานะของการเป็นมนุษยชาติที่ต้องเรียนรู้ประสบการณ์ชีวิตบนพื้นฐานของมิตรภาพระหว่างความเป็นคน … กระนั้น  ก็เป็นที่น่ายินดีว่า  ทีมวอลเลย์บอลหญิงของเรากลายเป็นขวัญใจของกองเชียร์เจ้าถิ่นไปโดยปริยาย   โดยเฉพาะกลุ่มน้อง ๆ เทคนิคนั้น  เห็นได้ชัดว่ามาเชียร์ทีมหญิงของเราในทุกแมตซ์ของการแข่งขันเลยทีเดียว

 

 

 

 


แต่สำหรับกีฬาวอลเลย์บอลชายหาดนั้น   ผลงานของนักกีฬากลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง   เพราะวอลเลย์บอลชายหาดสามารถเดินทางได้ไกลอย่างแทบไม่น่าเชื่อ   ทีมหญิงเข้ารอบ 8  ทีมสุดท้าย  ก่อนจะพ่ายให้กับนักตบทีมชาติอย่างสมศักดิ์ศรี    ส่วนชายหาดทีมชายก็ผงาดเข้ารอบ 16 ทีมสุดท้าย  ขับเคี่ยวกับคู่แข่งอย่างสนุก    ก่อนจะพ่ายแพ้ไปตามความคาดหมาย 

 

และนั่นคือครั้งแรกที่เราทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในกีฬาปัญญาชนแห่งประเทศไทย

 

 


    

 

 

 


    

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pandin



ความเห็น (12)

สวัสดีค่ะองแผ่นดิน

  ทุกสิ่งที่เราทำ ความศรัทธาต้องมาก่อน แม้การเริ่มต้นปฏิบัติธรรมก็เช่นกัน

 อาจารย์ กล่าวมาทั้งหมดนั้น ได้กระทบถึงหูของคนอ่านบันทึกนี้ด้วยค่ะ ความศรัทธา ความหวัง จึงเป็นของคู่กันในการดำรงชีวิต ในโลกมนุษย์เรานี้

ขอบพระคุณค่ะ สุขสบายในทุกวันนะคะ

  • ยินดีด้วยกับผลงานครั้งนี้ค่ะ
  • ภาพสุดท้ายสวยมากเลย
เขียนเมื่อ 
คนที่ไม่มีความหวัง คือคนที่ตายไปแล้วค่ะ
  • ตราบที่เซเว่นอีเลฟเว่นยังเปิด 24 ชั่วโมง
  • ตราบนั้นพี่ก็ต้องหาเวลาพักผ่อนได้แน่นอนครับ
  • รักษาสุขภาพแนเด้อครับอ้าย เดี๋ยวสิบ่สบาย
  • ฝากหอมแก้มบักหล่าน้อยทั้งสองคนนำเด้อครับ
  • อิอิ
เขียนเมื่อ 

มาให้ความรักและกำลังใจ ครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณพนัส

มาติดตามอ่านบันทึกและให้กำลังใจ  ...เชื่อค่ะว่า  ชีวิตต้องไม่ปราศจากความหวัง

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ...

*แวะมาทักทาย ฝากความระลึกถึงหนุ่มน้อยทั้ง 2

* วันที่ชีวิตได้หยุดพัก ช่างเป็นของขวัญที่วิเศษจริงๆค่ะ

* วันใดที่ท้อแท้ก็ให้เรียนรู้กับสิ่งที่เราคิดว่าท้อแท้ ให้มันสร้างกำลังใจขึ้นมาบนความท้อแท้นั้น

* วันใดที่สมหวังก็ให้ระลึกถึงวันที่ต้องผิดหวังเพื่อว่าวันที่ผิดหวังจะได้ไม่ใหญ่หลวงจนทนไม่ไหว

*อิอิอิ ให้กำลังใจตัวเอง เลยเผื่อแผ่มาให้ด้วยค่ะ

* แวะเยี่ยมเยียนบ้างนะคะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ อ.แผ่นดิน

  • เป็นธรรมดาครับ กิฬามีแพ้มีชนะ ความพร้อม
  • การเดินทาง สภาพภูมิกากาศ องค์ประกอบอื่นๆเยอะแยะ
  • สมศักดิ์ศรี ตามใจที่ทุกคนพอใจ..ก็ถือว่าสำเร็จ
  • โอกาสหน้ายังมีอีก...................ยาวนาน
  • ขอบคุณมากครับ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ..อาจารย์แผ่นดิน

  • ดีใจด้วยค่ะ...ที่อาจารย์ได้รับของขวัญอันวิเศษสุด
  • ใช่แล้ว...ชีวิตต้องไม่ปราศจากความหวัง
  • เห็นทุกภาพแล้ว..สดชื่นกับอาจารย์ด้วยค่ะ
  • กำลังใจกลับคืนมาตั้งเยอะ
  • ทุกวันนี้ "ต้องให้กำลังใจตัวเอง" ทุกวันค่ะ..ให้ทุกเช้าก่อนการทำงาน..เพราะชีวิตคืองานและงานคือชีวิตอยู่แล้ว
  • เชื่อมั่นว่าอาจารย์แผ่นดินมีกำลังใจและมีความสุขกับงานค่ะ
  • สวัสดีค่ะ...
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ พี่รุ่ง...

 

P

 


 

ตอนนี้มหาสารคามอากาศหนาวเย็น...มืดหม่นไปด้วยม่านฝนอันบางเบา  แต่ผมก็ยังต้องเดินทางไปโน่นนี่อย่างไม่รู้จบ

ส่วนหนึ่งที่ทำให้มีพลังทำอะไรต่อมิอะไรก็คือ "ศรัทธา"  ต่อสิ่งที่ตนเองกำลังทำ   ซึ่งหมายถึงทำสิ่งนั้นให้เต็มกำลังความสามารถ  ส่วนผลลัพธ์จะเป็นเช่นใดค่อยว่ากันอีกรอบ

ผมเข้าใจว่า...มนุษย์เราควรต้องศรัทธาต่อการมีชีวิตอยู่เป็นอันดับแรก  ...การศรัทธาต่อการมีชีวิตอยู่ก็เป็นเสือนการสร้างภูมิต้านทานที่ดีให้กับชีวิตของเราเอง   หากต้องเผชญกับห้วงชะตากรรมใด  อย่างน้อยเราก็จะเรียนรู้ที่จะรอคอย และกล้าหาญที่จะเผชิญหน้าและไม่สิ้นหวังต่อการที่จะฝ่าข้ามไปสู่จุดหมายของตนเอง

 

 

เขียนเมื่อ 

ดีจัง..

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ...มะขามป้อม

ดีใจที่นักวอลเลย์บอลชายหาดทำผลงานได้ค่อนข้างดี ...และดีใจที่เห็นนักกีฬามีความสุขกับเกมส์การแข่งขัน   ผมเองก็แอบคิดอย่างเงียบ ๆ อยู่บ้างเหมือนกันว่า   หากมีระบบเตรียมทีมที่ดีและสร้างประสบการณ์ที่ต่อเนื่องได้   เราก็น่าจะไปได้ไกลในอนาคต....

แต่ทั้งปวง  อะไรก็ไม่สำคัญไปกว่าการเรียนอันเป็นหน้าที่หลักของพวกเขา...

หมายเลขบันทึก

161733

เขียน

27 Jan 2008 @ 20:39
()

แก้ไข

06 Sep 2013 @ 18:44
()

สัญญาอนุญาต

สงวนสิทธิ์ทุกประการ
ความเห็น: 12, อ่าน: คลิก