.....ด้วยพฤติกรรมที่เป็นคนขี้ลืมอย่างมากๆจนหลายครั้งคนใกล้ชิดเบื่อหน่าย....เพิ่งบอก เพิ่งสอนแหมบๆ.....มันลืมซะแล้ว....

 หลายวันก่อนตอนบ่ายๆ  หัวหน้าถืองานมาแวะพูดคุยกับฉันที่ห้องอาหารขณะกำลังเบรค....เราคุยกันอยู่พักใหญ่  ท่านมีคำถามที่ฉันอยากหาคำตอบให้ท่านเลยนะตอนนั้น.....

เดี๋ยวนะ  เดี๋ยวติ๋วถามโตโต้เลยละกัน  ฉันบอก

 

แล้วรีบเดินหาโทรศัพท์โมบายล์.....ซึ่งมันก็โมบายล์จริงๆค่ะ  2 เครื่อง.....ใครเอาไปไหนหมดน้อ.....ฉันแค่อยากจะคุยกับโตโต้ที่อยู่ห้องธุรการ...แค่นั้น..... 

....ด้วยพฤติกรรมที่เป็นคนขี้ลืมอย่างมากๆจนหลายครั้งคนใกล้ชิดเบื่อหน่าย....เพิ่งบอก  เพิ่งสอนแหมบๆ.....มันลืมซะแล้ว   หรือถ้าเขาคุยเรื่องอะไรกันอยู่  แต่ฉันแอบเผลอ  ใจลอย  คิดเรื่องอะไรค้างอยู่...ก็จะตามเขาไม่ทัน ......นั่นเป็นเหตุให้ฉันต้องตามงานเดี๋ยวนั้น.... 

โทรศัพท์ไปไหนหว่า...ตั้งสองเครื่อง...  หัวหน้าหยุดพูดแล้วมองตามฉัน 

เอ....ไม่มี.....  ใครเอาไปห้องธุรการหรือเปล่าน้อ” 

ฉันเดินบ่นพร้อมกับลงทุนเดินไปหาที่ห้องธุรการที่อยู่ใกล้ๆห้องอาหาร....ไปถามน้อง.... 

โตโต้...เห็นโทรศัพท์ห้องอาหารมั้ย 

ไม่เห็นค่ะพี่ติ๋ว โตโต้บอก 

เอ...แล้วมันอยู่ไหนวะ....

ชักหงุดหงิด  ใครเอาไปใช้ไม่เก็บแท่นมัน ฉันเดินกลับมาที่ห้องอาหาร  ยืนถอนใจ  แล้วบ่นขึ้นลอยๆ.... 

หืมมมม....ไม่เจอ....จะเอามาโทรฯหาโตโต้ซะหน่อย  หัวหน้านั่งมองหน้าฉัน 

แต่เอ๊ะ!...เดี๋ยวก่อน....โตโต้...โตโต้....

เมื่อตะกี๊ฉันยังเดินไปหาโตโต้.....แล้วฉันจะไปหาโทรศัพท์ที่ห้องโตโต้  เพื่อจะโทรฯหาโตโต้.......ทำไมหว่า....

ว่าแล้ว.....ฉันก็เดินไปห้องธุรการ....ไปหาโตโต้.... พร้อมกับเล่าเรื่องสติฉันหาย...ก่อนจะถามเรื่องงานจากโตโต้......ฮาสนั่น.......

…เฮ้อ….แม่จำเนียร   เจียนจะจำนนแล้วหล่อน…..