งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา ฉันใด การพบกันก็ต้องมีวันจากลา เป็นกฏธรรมชาติอยู่แล้ว แต่จะมีการพบกันใดเล่าที่จะสร้างความประทับใจ ลึกซึ้ง ติดตรึง ในหัวใจ เท่ากับ งาน

           แม้ตัวผมเองจะอยู่เบื้องหลังการเสวนา ของพี่น้อง ก็เฝ้ามองความเป็นไป ของคนแซ่เฮ ที่เปี่ยมด้วยพลังแห่งการสร้างสรรค์  ทุกท่านมี ความเป็นตัวของตัวเองแต่ กลับกลมกลืนกับความเป็นธรรมชาติของตัวตนของตนเองเข้ากับคนอื่นได้เป็นอย่างดี

           ทุกท่าน พร้อมที่จะนำเสนอ ความคิด ที่มีพลัง ในการสร้างเครือข่ายเฮฮาศาสตร์ ให้เจริญก้าวไกล เป็นกำลังสำคัญของสังคมที่ยังต้องการ ความช่วยเหลือจากทุกท่าน หลายๆคนเฝ้ามอง ว่ากระบวนการเฮฮาศาสตร์ นี้จะเป็นอย่างไร มีการพัฒนาการไปในทางทิศไหน และจะสร้างอะไรให้กับสังคมไทยอย่างทุกวันนี้ 

           ดังที่ท่านบางทราย ได้กรุณาแจกแจง จุดเริ่มต้นของกระบวนการนี้ ไปจนถึงผลที่จะเกิดขึ้น มีการคิดอย่างมีระบบ โดยใช้แผนที่ความคิดเข้ามาจัด

 

 ทำให้มองเห็นภาพ ของการรวมกลุ่มในครั้งนี้ 

 

           และการที่ได้ ร่วมศึกษา ความเป็นมาของชุมชนที่ดงหลวงทำให้เห็น วัฒนธรรม ความเป็นอยู่ ยิ่งได้ฟังเหล่าผู้ร่วมพัฒนาชาติไทย เล่าเรื่องราวในอดีต ยิ่งทำให้ สะท้อนความแตกต่างทางด้านความคิด ที่หลากหลาย ที่นำมาสู่ความสูญเสีย มากมาย แต่นั่นก็เป็นอดีต ที่เราคงจดจำไว้เป็นบทเรียนเล่มใหญ่ ที่อ่านยังไงก็คงไม่จบ  และตัวผมเองยิ่งได้รู้จักพี่ที่เคยคลุกคลี อยู่ที่ดงหลวงในอดีต ได้ฟังจากท่านแล้วยิ่งเป็นการตอกย้ำ ความรู้สึกของตนเองเป็นอย่างยิ่ง

           อาหารที่นี่อร่อยมาก พ่อครัว แม่ครัว ทุกท่านทำอาหารได้ยิ่งกว่าโรงแรมสุดหรู รสชาดถูกปาก (ถ้าไม่ถูกปากก็คงไม่อร่อย อิอิ) ทุกท่านแสดงฝีมือกันอย่างเต็มที่ ไม่ว่า จะเป็นผักกาดจอ ของพี่เปลี่ยน ผัดหมี่โคราช  พี่สมนึก หมูย่าง  พ่อครู  ทั้งของหวาน ของไม่หวาน ผลหมาก แต่คงไม่มีรากไม้ มีแต่ สมุนไพร ของคุณเอก ปาย ที่ต้มทั้งวันทั้งคืน กล้วยไข่ กำแพงเพชร พี่ สิงห์ป่าสัก ผมคงได้ทานเป็นหวีสุดท้าย เมื่อเช้าวันที่ 19 พย. นี้เอง นำพริกก็แสนอร่อย ที่จะลืมไม่ได้ก็ แยมกระเจี๊ยบของคุณราณี ที่ แสนจะอร่อย และยังยกให้ทั้งกระปุกเลย ขอบคุณมากๆๆ ครับ

           ที่จะลืมไม่ได้ก็คงเป็นเรื่องของการกอดของชาวเฮฮาศาสตร์ ที่เป็นกอดที่สนิทแนบแน่นด้วยความรัก ความปราถนาดีต่อกันจริงๆ เจอกันเป็นกอด ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จนน้ำท่วมตา ยามที่ต้องลาจากกัน ช่างเป็นเวลาที่ แสนเสียดาย แม้เวลาจะเพียงสั้นๆ แต่มันมากค่าแห่งความประทับใจ ที่จะจดจำไม่มีวันลืมตลอดไป

            แม้วันนี้ต้องลาไม่ขอว่าลาจาก

ไม่พลัดพรากจากจรไม่ห่อนหนี

ไม่ลืมเลือนสัมพันธไมตรี 

แม้วันนี้ต้องจากลาด้วยอาลัย

            หากวันหน้าคงต้องพบกันใหม่

หากวันไหนห่างไกลอย่าลืมฉัน

หากวันนี้เรานั้นต้องพบกัน

หากวันนั้นอย่าลืมฉันนะเออ