เราบอก “ ขอให้เชื่อมั่น “

    เมื่อวาน ฉัน โทรไปคุยธุระกับทีมสันติวิธีของมหิดล แต่น้องบอกว่า อยู่ปัตตานีเพิ่งมาจาก สุราษฎร์

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    น้องเล่าเรื่อง ชาวบ้านจาก สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ที่ถูกเชิญมาให้เข้าฝึกอบรมอาชีพ 4 เดือน เมื่อฝึกไประยะหนึ่ง ชาวบ้านก็อยากกลับบ้านและขอกลับบ้าน แต่ไม่ได้กลับ</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    ฉันนึกถึง เวลาที่ป่วย ไม่สบายทั้งกายและใจ ฉันก็อยากกลับบ้านมากที่สุด </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    คำว่า “ บ้าน “  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    แม้ว่า “ บ้าน “  จะมีใครอยู่  หรือ ไม่มีใครอยู่ก็ตาม </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    “  เส้นทางกลับบ้าน จึงเป็นเส้นทางที่สวยงามที่สุดในโลก “</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    ภาพยนตร์หลายเรื่อง ถ่ายทอดเส้นทางกลับบ้านของมนุษย์ได้อย่างงดงามและอยู่ในใจของมวลมนุษย์</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    เราเคยจัดค่ายอบรมให้เด็กบ้านราชวิถีจากกรุงเทพฯ เด็กทั้งหมด เป็นผู้ถูกทอดทิ้ง และต้องมาอยู่รวมกัน </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    เจ้าหน้าที่มาสำรวจสถานที่ออกค่ายที่เด็กรักป่า เธอเกรงว่า เด็กเมื่ออยู่ค่ายและจะหนี</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    เพราะที่เด็กรักป่า ไม่มีรั้ว มีแต่ต้นไม้และทุ่งนา</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    เราบอก    “ ขอให้เชื่อมั่น “</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    เด็กอยู่ค่ายกลางทุ่งนา รวม 1 เดือนเต็มของฤดูร้อน </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    ไม่มีหนี ไม่มีไปไหน</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    เด็กๆไม่ชอบระบบ เราก็สร้างตารางเรียนที่เป็นวิชาพิเศษ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    ไม่ว่าจะเป็น  ชั่วโมงวาดภาพ    ชั่วโมงเล่นน้ำ   ชั่วโมงเก็บผลไม้ในป่า   ชั่วโมงแห่งการหัวเราะ   ชั่วโมงแห่งการกิน….</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    วันสุดท้ายของค่าย นับเด็ก อยู่ครบทุกคน </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    แต่ไม่มีใครอยากกลับบ้าน เพราะไม่มีบ้าน….</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    ขอให้เด็กๆ ได้มีบ้าน </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    และถ้าประชาชนต้องการกลับบ้าน </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">   เพราะเขามี   “ บ้าน “</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">………………………………………………………………………  </p>  จากการที่เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ศาลจังหวัดสุราษฎร์ธานี ศาลจังหวัดระนอง และศาลจังหวัดชุมพร ได้มีคำสั่งให้บุคคลผู้มีชื่อตามคำร้องที่ถูกควบคุมตัวอยู่ตามค่ายทหารต่างๆ ซึ่งทางกองทัพอ้างว่าเพื่อฝึกอาชีพ จำนวน 6 คนที่ค่ายทหารรัตนรังสรรค์ จังหวัดระนอง จำนวน 28 คนที่ค่ายวิภาวดีรังสิต จังหวัดสุราษฎร์ธานี และจำนวน 51 คนที่ค่ายเขตอุมศักดิ์ จังหวัดชุมพร รวมทั้งสิ้น 85 คน โดยผู้ร้องทั้งหมดได้ร้องต่อศาลขอ ให้หน่วยงานทางทหารระงับการฝึกอบรมโดยไม่สมัครใจ และให้สามารถเดินทางกลับภูมิลำเนาเดิมได้   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขณะเดียวกันปรากฏว่าได้มีผู้เข้ารับการอบรมที่ไม่ยินยอมหรือไม่สมัครใจเข้ารับการอบรมแต่ยังไม่ได้ยื่นคำร้องต่อศาลได้ มีความประสงค์จะยุติการเข้ารับการฝึกอบรมอีกเป็นจำนวนกว่า 200 คน แต่ก็พบว่าผู้ไม่ประสงค์จะเข้ารับการอบรมทั้งหมดไม่สามารถเดินทางกลับภูมิลำเนาเดิมของตนได้ได้เนื่องจากมีประกาศการห้ามบุคคลเหล่านั้นเข้าไปหรืออยู่อาศัยในเขตท้องที่จังหวัดยะลา จังหวัดปัตตานี จังหวัดนราธิวาส และบางอำเภอจังหวัดสงขลา ซึ่งเป็นเขตพื้นที่ที่ได้มีการประกาศใช้กฎอัยการศึก จึงส่งผลให้บุคคลตามรายชื่อที่ทางทหารยื่นเป็นเอกสารในชั้นศาลจำนวน 384 รายชื่อไม่สามารถเดินทางกลับเข้าไปอยู่กับครอบครัวในเข้าพื้นที่ซึ่งเป็นภูมิลำเนาของตนเองได้ </p> http://www.prachatai.com