<div class="info">4. นาย สมพงศ์ ตันติวงศ์ไพศาล
     </div><div class="info">       จริงๆเลยคะพี่พงศ์ ที่เราทำทุกที่ให้เสมือนเป็นบ้านที่อบอุ่น  เราก็จะมีความสุข</div><div class="info">       ที่เขียนบันทึกข้างบน เป็นเรื่องที่ เขาเชิญชาวบ้านมาฝึกอาชีพ ซึ่งเป็นการพัฒนา</div><div class="info">     แต่การที่ เราต้องการฝึกอะไรสักอย่าง ต้องเป็นไปด้วยความต้องการ ความรู้สึกที่อยากเรียนรู้ และสนุกกับมันน่ะ</div><div class="info">     และถ้าเราถูกบังคับให้เรียนรู้ เราจะเรียน อย่างรู้ และนำไปใช้ได้จริงได้อย่างไร</div><div class="info">     คนที่หวังดีกับเขา ก็ต้องรับรู้ ความรู้สึกของผู้ที่เขารับการฝึกอบรมด้วย</div><div class="info">     เรื่อง ค่าย ที่หน่อยยกขึ้นมา เป็นเพียง อยากบอกว่า  ถ้าเราปรับหลักสูตรที่จะอบรม ให้เข้ากับผู้อบรม</div><div class="info">และให้ความรัก ความนุ่มนวล กว่านี้ </div><div class="info">      ผู้อบรม ก็จะยอมรับได้ หรือมีความสุขขึ้น </div><div class="info">      ยอมให้เขาต่อรอง และได้ด้วยบ้าง </div><div class="info">      จะดีกว่า </div><div class="info">      จริงๆ หน่อยไม่กล้าจะเขียน เรื่องแบบนี้เท่าไหร่ </div><div class="info">แต่เป็นความรู้สึกว่า เรารู้สึก เท่านั้นเอง</div><div class="info">       ขอบคุณพี่พงศ์ ที่มาเยี่ยมนะคะ</div>