เธอบอกว่าหลังผ่าตัด หมอบอกให้งดมีเพศสัมพันธ์ 3 เดือน แต่เธอแอบไปมีกับสามีก่อนหน้า 3 เดือน เลยกังวลมาตลอด

วันที่ 6 พฤศจิกายน 2550

วันนี้เป็นวันอังคารของสัปดาห์สุดท้ายที่นี่ นี่ผมเหลืออีก 7 วันก็จะได้กลับเมืองไทยแล้ว (พูดยังกับว่าจากไปไกลถึงยุโรปนู่นแน่ะ) ผมตั้งนาฬิกาปลุกสายหน่อย เพราะว่านัด round กับอาร์เธอไว้ 8 โมงเช้า เนื่องจากมีคนไข้แค่คนเดียว และคาดว่าจะเมาเมื่อคืน แต่ผมยังสดชื่นครับ ตื่นขึ้นมาได้ดื่มน้ำดำกระตุกวิญญาณก็สดชื่นสุดๆแล้ว แต่พี่พิชัยอาจจะยังคงค้างๆล็กน้อย เพราะหาวบ่อยจริงๆ ฮ่า ฮ่า <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                วันนี้อาร์ลีนมาทำงานแล้ว แต่หน้าตายังไม่สดชื่นเท่าที่ควร เธอบอกว่าเป็นไซนัสอักเสบไข้ขึ้นสูง ตอนนี้กินยา Augmentin อยู่ เธอต้องมาช่วยตรวจที่คลินิกครูลีในช่วงเช้าเพราะว่าเรายังคงขาดคน เฮงฟุกยังอยู่ในช่วงการลา และวันนี้ก็อีกเช่นเคย ผมมีเพื่อนใหม่จากกัมพูชาหมุนเวียนมาอยู่หน่วยเรา ครูลีเลยบอกให้ไปนั่งกับ International trainer ที่ห้อง 12 นู่น ส่วนพี่พิชัยก็ไปนั่งคู่กับอาร์ลีน ผมก็ตรวจไปสอนเพื่อนใหม่ไปบ้าง เขาอยู่ที่พนมเปญครับ ท่าทางล่ำซำ ภาษาอังกฤษดีใช้ได้ครับ (แบบว่าใครคุยกับผมรู้เรื่องแล้วล่ะก็ นับว่าใช้ได้ ฮ่า ฮ่า) <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                บ่ายโมงเราก็มีประชุมที่ภาควิชาเหมือนเดิม วันนี้มีการสรุปความก้าวหน้างานวิจัยของทุกๆคน เลยได้เห็นว่าในหน่วยของเรากำลังมีงานวิจัยอยู่ทั้งหมด 12 เรื่อง เจ๋งจริงๆ ผมต้องนำเสนออีกครั้งวันจันทร์หน้านี้ งานนี้สงสัยรัศมี เพื่อนนักวิจัยของผมต้องเหนื่อยอีกรอบ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ช่วงบ่ายซึ่งเป็นช่วงวิจัยของผม ครูหาญบอกว่าให้ลงคลินิก (อันนี้ผมเดาได้มานานแล้ว) พี่พิชัยนั่งกับผม เราเจอเรื่องตลกอยู่เรื่องหนึ่ง คนไข้คนนี้เขาผ่าตัดมดลูกทางหน้าท้องไปเมื่อปีที่แล้ว เขาถามผมว่า คนที่ตัดมดลูกไปแล้วยังสามารถท้องได้อีกหรือไม่ ผมก็งงว่าทำไมเขาจึงถามแบบนี้ เธอบอกว่าตอนนี้ท้องเธอโตขึ้นเรื่อยๆ โตขึ้นจนน่าแปลกใจ เธอกับสามีคิดว่าอาจจะท้องมีลูกอีกคน แต่ไม่กล้าถามหมอ ไม่กล้าไปตรวจ ยังไม่ทันอธิบายก็ให้เธอขึ้นเตียงตรวจพุงก่อน และทันทีที่เธอนอนลงผมก็พบว่าพุงของเธอแผละลง แบบว่าเป็นโรคอ้วนน่ะครับ ไม่มีก้อนในท้อง ไม่มีเด็กในท้อง มีแต่ไขมันกับลมในลำไส้ล้วนๆ ผมเลยถามไปต่อว่าทำไมจึงคิดอย่างนั้น เธอบอกว่าหลังผ่าตัด หมอบอกให้งดมีเพศสัมพันธ์ 3 เดือน แต่เธอแอบไปมีกับสามีก่อนหน้า 3 เดือน เลยกังวลมาตลอด เธอคิดว่าที่หมอห้ามนั้น เพราะว่าหมอกลัวว่าอาจจะทำให้ท้องได้ เท่านี้ผมถึงกับร้องอ๋อ เลยบอกหล่อนไปว่า ที่หมอเขาห้ามน่ะ ก็เพราะว่าเวลาตัดมดลูกออกไปจะมีแผลในช่องคลอดอยู่ระยะหนึ่ง ถ้ามีเพศสัมพันธ์อาจจะทำให้เกิดการติดเชื้อได้ แค่นี้เธอก็เข้าใจ แต่ผมก็เศร้าใจ ว่าทำไมต้องให้เขางดตั้ง 3 เดือน โดยปกติ การมาตรวจหลังจากการผ่าตัดผ่านไปแล้ว 1 เดือน หากไม่มีปัญหา แผลปิดดีแล้ว ผมก็จะบอกคนไข้เสมอว่าเขาสามารถมีเพศสัมพันธ์ได้แล้ว งานนี้ทำให้ได้ข้อคิดจากการดูคนไข้อีกเช่นเดียวกัน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                กลับมาที่พักก็ราวๆ 6 โมง ได้แอบงีบไปพักหนึ่ง นี่น่าจะเป็นครั้งแรกในรอบ 6 เดือนที่นี่ ที่ผมหลับตอนเย็น ตื่นขึ้นมาก็มึนๆ พี่พิชัยเพิ่งกลับมาจากการวิ่งออกกำลังกาย แล้วเราก็ไปกินข้าวกัน จบลงไปอีกวันที่มีคุณค่า วันนี้ผมได้มอบผ้าไหมที่นำมาจากบ้านให้ครูลี จิ๋มเลือกผ้าสีน้ำเงินให้ครู สีสดใสมาก ครูดูท่าทางชอบมาก เพราะผมก็สังเกตว่าสีโปรดของครูน่าจะเป็นสีน้ำเงิน ครูให้ผมนั่งคุยกับท่านพักหนึ่ง ท่านถามเรื่องการเรียนที่นี่ว่ารู้สึกอย่างไร ผมก็บอกไปว่า มีเพียงอย่างเดียวที่ผมไม่สบายใจที่อยู่ที่นี่ก็คือความคิดถึงบ้าน นอกจากนั้นผมมีความสุขมากทีเดียว ครูก็บอกว่าเห็นผมกลับบ้านออกจะบ่อย ผมก็บอกไปว่านั่นก็ยังไม่สามารถลดความคิดถึงลงได้หรอก ท่านก็พยักหน้าหงึกประหนึ่งว่าเข้าใจ เพราะหลายครั้งเราก็คุยเรื่องครอบครัวกัน ผมบอกครูเสมอว่าผมไม่ทำคลินิก ไม่มีคนไข้พิเศษ (ก่อนมาสิงคโปร์ได้ประมาณครึ่งปี ผมเลิกทำคลอดไปแล้ว) เย็นๆก็พาลูกถีบจักรยานเล่น ครูบอกเสมอว่าทำอย่างนี้อยู่ที่สิงคโปร์คงได้อดอยากกัน ช่วงเดือนที่ผ่านมาครูลีลาพักผ่อนทุกวันพฤหัสบดี ครูบอกว่า อยากจะใช้เวลาอยู่กับครอบครัวเหมือนอย่างที่ผมเล่าบ้าง เล่นเอาฮากันไปหลายหน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>               ครับ ชีวิตของผมตอนนี้ไม่รวย แต่ก็ไม่อดอยาก เรายังมีเงินเหลือมากพอที่จะพาลูกเที่ยวได้ทุกปี ได้นอนโรงแรมดีๆ เคยคุยกับจิ๋มว่าอยากจะให้ผมเปิดคลินิกไหม เธอบอกว่าไม่อยาก และลูกทั้ง 2 คนก็คงไม่อยาก เวลาที่แป้งอยากได้ของอะไรบางอย่าง ผมถามว่าให้พ่อรับฝากท้องทำคลอดดีไหม จะได้มีเงินซื้อของให้ลูก ครั้งหนึ่งเธอบอกว่า “ไม่เอา ไม่อยากให้พ่อไปทำงาน ไม่เป็นไร เดี๋ยวน้องแป้งโตขึ้น ค่อยทำงานหาเงินซื้อเองก็ได้” แค่นี้ก็เล่นเอาผมกับเมียนอนยิ้มไปได้หลายคืน