ช่วงนี้ไม่อยากทำอะไรเร่งรีบ (โดยไม่จำเป็น) เช้านี้จึงให้คุณบุญเลิศอยู่บุญให้ซะเลย ไม่อยากบอกว่าทั้งกลัว "แก่" เร็ว "ตาย" ง่าย และเป็น"โรคหัวใจ" กำเริบ อันเนื่องมาจาก "ความเครียด" สัปดาห์นี้อยากให้เด็ก ๆ ปรับตัวกับการไปโรงเรียนอย่างสบาย ๆ และตัวเองก็ไม่ต้องเร่งรีบกับการจราจรที่คับคั่ง...
อ่านบันทึกนี้ ของอ.ประพนธ์ รวมทั้งบันทึกอื่น ๆ แล้วทำให้ตัวเองอยากได้หนังสือเล่มนี้ซะแล้ว (นาน ๆ จะควักกระเป๋าที กะว่าจะฝากเงินให้พี่โอ๋ซื้อให้) รวมทั้งข้อคิดที่ว่า...ชีวิตปล่อยไปตามธรรมชาติ และมันก็เป็นเช่นนั้นเอง รวมทั้งอย่าใช้เงินเป็นตัวนำชีวิต และควรใช้ความสุขมากกว่า ยอมรับว่าที่ผ่าน ๆ มา ใช้เงินเป็นตัวนำชีวิตบ้างนาน ๆ ถี่ ตามประสาคนเค็ม ดีว่ามีคน(นายดำ)คอยเบรค
พูดถึงเรื่องการทำงานดีกว่า เพราะอาจจะขัดแย้งบ้างนิดหน่อย ไม่รู้ว่าเข้าใจถูกหรือผิด แต่มีความรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขกับการทำงานแบบเร่งรีบ แข่งกับเวลา เหมือนทำลายสถิติโลกอย่างไรอย่างนั้น เป็นต้นว่า...
- ใน 1 ชม. เราสามารถลงทะเบียนได้สูงสุดที่ใบ
- เราสามารถติด Lab. NO. ได้กี่รายในเวลา ???
- เราสามารถทำอะไรหลาย ๆ อย่างได้อย่างไม่ผิดพลาด....
- ทดสอบสถิติ อัตราความผิดพลาดอย่างสม่ำเสมอ...
- อีก ฯ เป็นต้น
อาจคิดว่า...เพราะงานเรา (ห้องเค็ม) เป็นงานที่แข่งกับเวลา เราอยากให้ผู้รับบริการได้รับผลเร็ว ถูกต้อง พึงพอใจ มีความสุขกับการจัดการกองงาน (หลอดเลือด สิ่งส่งตรวจต่าง ๆ) ตรงหน้าให้หมด ๆ เอ๊ะ ! หรือให้พ้น ๆ ไปจากความรับผิดชอบ อิ อิ แต่ปากก็พูดบอกกับผู้อื่นว่า ไม่ต้องรีบ ทำไปเรื่อย ๆ ทำได้แค่ไหนก็แค่นั้น ประมาณว่าปากไม่ตรงกับใจเอ๊ย ! ความเป็นจริง เพราะมือเราแทบจะพันกัน..
“...ชีวิตเราไม่ต่างอะไรกับสายน้ำ แค่ปล่อยให้มันไหลไป ถึงอย่างไรมันก็ไปถึงมหาสมุทรอยู่ดี” ผู้เขียนชอบประโยคนี้มากเลย จริง ๆ แล้วงานตรงหน้ามันก็คงเสร็จเหมือนกันไม่ว่าเราจะรีบเร่ง หรือไม่รีบก็ตาม ก็คงเสร็จทันภายในเวลาที่กำหนด ถ้าไม่มีอุปสรรคเป็นต้นว่า เครื่องเสีย มีปัญหา หรือ error อื่น ๆ ก็เหมือนกับสายน้ำจะไหลเร็ว ไหลช้า อย่างไรมันก็ไปถึงมหาสมุทรอยู่ดี (ถ้ามันไม่ถูกตักไปใช้ ไปกิน ไปอุปโภค บริโภค หรือถูกเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเสียก่อน)
เป็นอันสรุป(ไม่ถูกก็ผิด) ว่า...การทำงาน(ของผู้เขียน )อาจเปรียบเสมือนสายน้ำด้วยเช่นกัน---
