น้ำตา หาใช่สัญลักษณ์ของความเปลี่ยวเศร้าเสมอไป

ผมร้องไห้อยู่อย่างเงียบ ๆ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมขึ้นต้นบันทึกนี้ด้วยถ้อยคำข้างต้นเพียงเพื่อจะบอกว่า   ผมเป็นเช่นนั้นจริง ๆ  …  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>บล็อกเกอร์หลายท่านบอกกล่าวสู่สาธารณะอย่างชัดเจนแล้วว่า “รัก, ประทับใจ, ซึ้งซาบ, อิ่มสุข”  กับงานสัมมนา KM  ที่เชียงใหม่มาแล้วเกือบทั้งนั้น  และหลายท่านก็สารภาพอย่างไม่เขินอายว่า  น้ำตาได้หยาดไหลด้วยความปลื้มปิติมาแล้วก็หลายคน     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมมักจะโดนบล็อกเกอร์ด้วยกันแซวอยู่เสมอว่า “..  เงียบจัง … อายเหรอ…หรือไม่ก็จิกแซวอย่างสาหัสว่า … พูดเป็นด้วยเหรอ”  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวค่อนข้างสูง. เงียบขรึม  แปลกแยก  ไม่ค่อยยิ้ม  ไม่ชอบถ่ายรูป - ห้าวห้วนและตรงไปตรงมาอย่างไม่น่าให้อภัย  .. รวมถึงการไม่พึงใจนักต่อการเข้าสังคมในแบบศักดินา  ซึ่งพฤติกรรมเช่นนี้หลายคนจึงไม่กล้าและเข้าไม่ถึงที่จะมานั่งคุยอยู่ในโลกเงียบอันรื่นรมย์ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ของผม - </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">     </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">งานสัมมนาที่เชียงใหม่   ผมเห็นความรักและมิตรภาพหลากไหลอยู่อย่างมีชีวิต  แต่ละคนแต่ละท่านเปิดเปลือยตนเองอย่างไม่มี “กำแพง” ..  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จะว่าไปแล้ว,  ผมเป็นวิทยากรผู้ชายที่น่าจะมีอายุน้อยที่สุด ..  บ่อยครั้งก็เขินอายที่จะร่วมวงสรวลเสเฮฮากับมิ่งมิตร  จึงได้แต่เฝ้ามองและเฝ้าชื่นชมต่อความงดงามของมิตรภาพที่ถูกถักทอขึ้นอย่างมหัศจรรย์</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ทำไมนะ,  คนเราถึงรักและผูกพันกันได้มากถึงเพียงนี้” … นั่นคือ  สิ่งที่ผมเพียรพยายามถามตนเองอย่างสุภาพ  และความเป็น G2K  ก็คือคำตอบที่ตอบผมอย่างไม่ซับซ้อน …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเห็นหลายท่านน้ำตาเอ่อล้นขอบตาตั้งแต่เมื่อครั้งโผซบเข้าสวมกอดกันอย่างสนิทแน่น,  บางท่านซึมไหลตั้งแต่ดนตรีแห่งเพลง G2K  กระหึ่มเสียงออกมาอย่างมีชีวิต,  หลายท่านบอกลากันด้วยดวงตาที่ฉ่ำชื้นด้วยน้ำตา   หลายท่านทิ้งคราบน้ำตาไว้ที่ไหล่ซ้ายและไหล่ขวาของเพื่อน   และที่สุดแล้ว  น้ำตาทุกหยาดหยดก็ไหลรวมเป็นหนึ่งเดียวอยู่ใน “หัวใจ”  ของทุกคน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเห็นหลายคนร้องไห้ …  แต่คงไม่มีใครรู้กระมังว่า   ผมเองก็ร้องไห้อยู่อย่างเงียบ ๆ   และร้องไห้อย่างแสนดังอยู่ในตัวเองเพียงลำพัง … </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมร้องไห้อยู่อย่างเงียบ ๆ   … นั่นคงไม่ใช่ว่าผมถูกละเลยจากมิ่งมิตร   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมร้องไห้อยู่อย่างเงียบ ๆ   … นั่นคงไม่ใช่เพราะผมปลีกวิเวกออกจากสังคม</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมร้องไห้อยู่อย่างเงียบ ๆ   … นั่นคงไม่ใช่เพราะเขินอายต่อความเป็นผู้ชายที่พ่ายแพ้ต่อความอ่อนไหวของมิตรภาพและความรัก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมนะถึงร้องไห้ได้มากมาย  และร้องไห้ได้ง่ายดายถึงเพียงนี้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทำไมนะ  ความรัก  ถึงต้องทำให้คนเราร้องไห้อยู่อย่างไม่รู้เบื่อ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>ทำไมนะ  ความรัก  ถึงต้องทำให้คนเราร้องไห้อยู่อย่างไม่รู้ร้าง …    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นั่นนะสิ  ทำไมนะ  คนเราถึงมีความสุขที่จะแสดงความรักด้วยการร้องไห้ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>สิ่งเหล่านี้  ไม่ใช่คำถาม  หากแต่เป็นการรำพึงรำพันที่ย้ำกับตัวเองว่า  น้ำตา  หาใช่สัญลักษณ์ของความเปลี่ยวเศร้าเสมอไป   …..    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมได้รับการดูแลที่ดีจากมิ่งมิตรที่เป็นเสมือนญาติผู้ใหญ่จากขอนแก่น,  และเมื่อถึงเชียงใหม่ชีวิตของผมก็ได้รับการดูแลที่ดีจากเจ้าภาพและมิ่งมิตรทุกคน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมลุกขึ้นมาเขียนบทรำพึงรำพันนี้หลังจากการร้องไห้ของตนเองได้เงียบเสียงลง…  และไม่ลืมที่จะหันกลับเข้าไปมองห้องหัวใจของตนเองว่าบัดนี้หยดน้ำตาของใครบ้างกำลังนั่งสนทนากันอยู่ในหัวใจของผม  … </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ดูสิ !  หยดน้ำตาเหล่านั้นกำลังพูดคุยและหยอกล้อกันอย่างน่ารัก   แถมยังกำลังตั้งวงเสวนา “จัดการความรู้”  ในเรื่อง “น้ำตาแห่งความปลื้มปิติ”  อย่างออกรสออกชาติ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>จะมีสักกี่ครั้งกันนะที่คนเราจะได้สัมผัสกับการพานพบอย่างมีความสุขและจากลาอย่างมีความสุขเฉกเช่นครั้งนี้ …   </p><p> </p><p> </p><p>หมายเหตุ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">(๑)   บันทึกนี้เป็นความจริงในทุกถ้อยคำ   และขอมอบกำนัลให้ทุกชีวิตที่เป็นหนึ่งเดียวกันที่เชียงใหม่   และโดยเฉพาะพี่สาวสองท่านที่ผมเห็นน้ำตาหยาดไหลอยู่อย่างบ่อยครั้ง  คือ พี่อึ่งอ๊อบ  และ อ.ติ๋ว .. หรือแม้แต่  ครูอ้อย  (พี่อ้อย)  ที่แอบร้องไห้อยู่คนเดียวเหมือนกับผม !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">(๒)  ภาพถ่ายในบันทึกนี้  ได้รับความอนุเคราะห์ “ลักถ่าย”  โดย  อ.แป๋ว </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>