การไปเป็นเจ้าภาพร่วมและวิทยากร ของการจัดสัมมนา 13-15 สิงหาคม 2550 ตามคำชักชวนของอาจารย์พิชัย....เหมือนกับการโผล่หัวตัวเองออกจากกระดองเต่า อย่างแท้จริงค่ะ
- เมื่ออาจารย์พิชัยชวน ก็เริ่มมาทบทวนความสัมพันธ์ของตัวเองกับ gotoknow ที่เริ่มจากครั้งแรกเมื่ออาจารย์หมอชาตรีจากน่าน ทิ้งประโยคไว้ให้ หนึ่งประโยคว่า "อยากรู้เรื่อง KM ไปที่ http://gotoknow.org" แล้วก็พบว่า gotoknow ก็เหมือนดั่งรูป
- คือเส้นทางที่มีแนวทาง มีจักรยานไว้ให้ อยู่ที่ตัวของเราเองว่าจะกระโดดขึ้นปั่นไหม
- จากนั้นได้เริ่มบันทึก และก็พบว่าบนหลังอานจักรยาน
เส้นทางความคิดไม่ได้ราบรื่นเสมอไป 
บางครั้งก็เงียบเหงาและไม่มีใครเข้าใจเส้นทางของความคิด...บางครั้งก็หกล้มเพราะความอ่อนด้อยประสบการณ์.....การบันทึกนั้น....แค่เจตนาดีไม่เพียงพอ...ยังต้องประกอบด้วยความยับยั้งชั่งใจและความเข้าใจผู้อื่นด้วย........ครั้งใดที่หกล้มจึงไม่โทษก้อนกรวดบนเส้นทาง....แต่โทษตัวเองที่ประคองตัวเองไม่เป็น....
- ระยะหนึ่งผ่านไป....เกิดความอยากหยุด มองดูข้างทางบ้าง
เหมือนการหยุดและยกเลิกการบันทึก ระยะนั้น....ปิดบล็อก...หยุดบันทึก......ไปหลายครั้ง...
- แล้วอาจารย์พิชัยก็ส่งสัญญาณว่า จะจัดสัมมนาที่เชียงใหม่....เป็นความรู้สึกเหมือนการมาหยุดที่ทางสองแพร่ง...
แพร่งหนึ่งคือความคิด ว่า บนโลกเสมือนจริง....จับต้องไม่ได้...จำเป็นแค่ไหนที่จะต้องไปรู้จักตัวจริงๆ กัน...ก็เหมือน ทุกๆครั้งของการสัมมนาที่ไม่เคยคิดไปร่วม ประกอบกับเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบการประชุมที่ต้องไปอยู่ร่วมกับคนกลุ่มใหญ๋ๆ.....อีกแพร่งหนึ่งคือ นี่คือโอกาสที่จะได้ไปแสดงกตัญญูกตเวทีให้กับอาจารย์พิชัยและ bloggers อีกหลายๆท่าน ที่เคยได้อาศัยความคิดเห็นและบันทึกของท่านเหล่านั้นในการกล่อมเกลาชีวิตให้งดงามขึ้น
- จึงเริ่มหันมามองดูความคิดของตัวเอง...เหมือนกับการกลับมาดูเส้นทางภายในจิตใจ...เหมือนกับการค่อยๆ กลับมาสู่ความสงบในใจ
แล้วก็พบกับความจริงว่า ในการเดินทางหลายๆครั้งที่ตัวเองมักจะมองที่จุดหมายปลายทาง คิดไปถึงผลลัพท์ที่ความสำเร็จของการเดินทาง.....มององค์ประกอบจนลืมมองสิ่งที่กำลังทำอยู่...ที่แตกต่างจากหนอนแดงๆ ตัวหนึ่ง
ซึ่งกำลังเดินบนถนน.....มันคงไม่ได้เงยหน้าเพื่อมองดูฟ้าและอยากตะกายขึ้นไป...แต่มันกำลังเดิน...และนั่นคือความยิ่งใหญ่ของชีวิต....มีแต่ความเป็นปัจจุบันต่างหากที่เป็นความจริงที่ยิ่งใหญ่.....
เมื่อตระหนักก็ทำให้ก้าวข้ามความลังเลและตัดสินใจจะเป็นเจ้าภาพร่วมและเป็นวิทยากร
- ทุกช่วงเวลาของการวางตัวเองลงกับความเป็นปัจจุบันตั้งแต่ครั้งที่ติดตามอาจารย์พิชัยและทีมงานไปดูสถานที่.. และระยะต่อมา ก็ค้นพบว่า ได้ตัดสินใจถูกต้องแล้ว เพราะทำให้ได้เรียนรู้ที่มีคุณค่ายิ่ง เพราะได้เห็นวิถีของการเป็นผู้นำที่ดี ของอาจารย์พิชัย ที่จะรอช่วงจังหวะที่เหมาะสมในการจัดการ เหมือนน้ำตกจำลองในโรงแรมที่พัก
ที่จะตกลงมา เมื่อถึงเวลาที่ลงตัวตามจังหวะ.....
เช่นเดียวกับการจัดการความรู้อย่างธรรมชาติที่เกิดอย่างงดงามเมื่อ มีความพร้อม
- ได้พบเจอความเป็นจริงของ bloggers ทั้งที่มาร่วมเป็นวิทยากรและที่เข้าร่วมสัมมนา...ได้มองเห็นความมีชีวิตชีวาของบรรดาผู้คนที่ตั้งใจมาร่วมกันขับเคลื่อนอุดมการณ์ของการสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้ร่วมกัน
เหมือนดั่งกลุ่มปลาในสระเหล่านี้...
...ที่ต่างก็มีเอกลักษณ์ของตนเอง....ต่างก็ว่ายแหวก...บางครั้งอาจจะว่ายตามกันบ้าง..บางครั้งอาจจะว่ายแยกตัวบ้าง......
แต่ปลาเหล่านี้ได้ร่วมกันสร้างความสวยงามและความสุขให้กับผู้ที่พบเห็น...
---------------------------------------//----------------------------------------------
ขอขอบคุณผู้เข้าร่วมสัมมนาทุกท่านที่กรุณาอดทนกับการนำเสนอบนเวที ในวันที่ร่างกายกำลังต่อสู้กับอาการปวดหัวและเจ็บตาจากการจ้องคอมพิวเตอร์และแสงจ้าของเครื่องฉายภาพมากเกินไป
----------------------------------------------------------------------------------------
ขอบพระคุณอาจารย์พิชัยที่กรุณาดึงเต่าตัวหนึ่งออกจากกระดองค่ะ
----------------------------------------------------------//
และขออภัยหากเรื่องที่เขียนนี้จะแตกต่างกับสิ่งที่พูดบนเวทีอยู่บ้าง...
----------------------------------------//
ปล...รูปทุกรูปมาจากสถานที่จัดสัมมนา....และอยากขอบคุณปลาทุกตัวที่ชวนกันว่ายน้ำขึ้นมาบนผิวน้ำให้ชื่นชมความงาม....
สวัสดีครับ อ.จันทรัตน์
เหมือนผมอยู่บนเวทีวันนั้นเลย ประทับใจเรื่องราวที่อาจารย์เรียงร้อย มุมที่อาจารย์มองโดยใช้ภาพดำเนินเรื่องทำให้เกิดกระบวนการคิดที่ต่อเนื่องและสนุกดีครับ
ขอบคุณที่อาจารย์ร่วมแรงร่วมใจ ให้ความรัก ความดีงามกับทุกท่านที่เข้าร่วมงานสัมมนาฯ
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะ อ.สร้อย
นำรูปมาฝากค่ะ
คุณสร้อยค่ะ ไม่กล้าเอ่ยลากัน เชื่อว่าตัวเองจะอดกลั้นความรู้สึกที่คิดถึงไม่ได้ แต่ระลึกเสมอเราไม่ได้อยู่ไกลกันนะค่ะ เราอยู่ใกล้กันตรงที่หัวใจนี่เอง และขอร่วมยืนยันกับคุณติ๋วเขียน เราพร้อมที่จะไปด้วยกันคะ
ทุกครั้งได้แต่แอบเข้ามา วันนี้ขอแสดงความเป็นเจ้าของนะค่ะ จึงขออนุญาตนำบล็อกเข้าแพลนเน็ต ขอบคุณคะ
อ่านแล้วก็อื้มมม .. นึกภาพตามได้เลยค่ะ
^_^
สวัสดีค่ะ
เป็นบันทึกที่งดงามมากค่ะ อาจารย์คะ ไม่ได้ไป แต่ติดตามค่ะ เป็นไข้หวัดอยู่ค่ะ อ่านแล้ว ค่อยยังชั่ว ปวดหัวเลยค่ะ
ชอบที่อาจารย์นำภาพมาประกอบการเขียนบรรยายความรู้สึก ...ทำให้เป็นบันทึกที่ค่อนข้างจะลุ่มลึก อ่านแล้วมีความสุข ....คงต้องขอยืมภาพ "ทางสองแพร่ง" ไปใช้บ้างนะครับ ....ดีใจและประทับใจที่ได้พูดคุยกับอาจารย์ในห้องอาหารครับ
ขอบคุณอาจารย์ที่ดีกับหนูมาก และขอบคุณที่ช่วยสอนท่าบริหารหลังให้ หนูเอาไปลองทำดูแล้วด้วย ดีมากเลย ^/\^
ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ได้ให้มุมมองที่แยบคาย กระทุ้งสัจธรรมแห่งโลกที่เป็นจริงอย่างที่อาจารย์ว่าครับ ผมชอบตรงที่ภาพต้นไม้ที่อาจารย์บอกว่า “ภาพที่แสดงเป็นภาพของต้นไม้ริมถนน แต่สังเกตได้ว่าต้นไม้แต่ละต้นมันไม่เหมือนกันเลย” ทำให้ผมขนลุกขึ้นมาทันทีว่าอาจารย์ลุ่มลึกในการมองโลก ผมประทับใจมากครับ จะติดตามอาจารย์ตลอดน่ะครับ ขอบคุณมากครับ
หนูสร้อย
หนูทำให้อาจารย์ทึ่งมาก ตอนสมัยไปอธิบายภาพในบันทึกอาจารย์ ก็มีภาษาและมุมมองที่งดงามแล้ว
แต่ตอนนี้ หนูกำลังบรรลุถึงสิ่งที่เรียกว่า
มองเห็นในสิ่งที่ไม่เห็น
อาจารยืดีใจและภูมิใจ ที่มีหนูอยู่ข้างๆ เวลาทำงาน และยังจำเสียงหวานๆที่ชวนร้องเพลงได้เสมอ
อาจารย์สร้อย หรือ อาจารย์จันทรัตน์ หรือคุณ JC (นามแฝง)
รู้สึกประทับใจอาจารย์ครับ อาจารย์ เป็นอาจารย์ของพี่สาวผมสมัยมาเรียน ปริญญาโท ที่คณะพยาบาล มช. อยู่ ๆ อาจารย์ก็ทายถูกทันทีว่า พี่สาวผมเป็นอย่างไรบ้าง? พี่สาวผมตื่นเต้น ที่จะได้พบกับอาจารย์มากครับ..
นำภาพคู่อาจารย์ผู้มีรูปแบบการมองโลกที่ละเอียดอ่อน และเนียนไปกับวิถีชีวิต สมกับคุณลักษณะของครูอาจารย์ที่เป็นที่เคารพของศิษย์ครับ
สวัสดีค่ะ อ.จันทรรัตน์
ยังจำวันแรกที่พบกันได้เลยค่ะ ที่ร้านอาหารน่ะค่ะ ^ ^ แล้วก็ที่นั่งรถไปด้วยกัน เกร็งๆ นิดหน่อย แต่ก็ไม่มากค่ะ ^ ^ เพราะไม่เคยคุยกันมากๆ มาก่อน แต่ก็ติดตามอ่านที่อาจารย์เขียนอยู่บ้าง และก็อ่านที่อาจารย์เขียนคุยกับอ.พิชัยในบันทึกน่ะค่ะ
ชอบบันทึกที่อาจารย์เขียนมากๆ เลยค่ะ เป็นบันทึกชวนคิดตลอด ..(กำลังนึกถึงบันทึกเรื่องรองเท้าน่ะค่ะ) ^ ^
เจอกันครั้งนี้ทำให้ได้สัมผัสกับความลึกซึ้งในความคิดของอาจารย์มากขึ้น ยังนึกถึงที่ทานข้าวเช้าโต๊ะเดียวกัน แล้วคุยกันเรื่องพ่อกับแม่จะไปที่ไหน ซื้ออะไรแถวบ่อสร้างดี ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ ^ ^
สวัสดีค่ะ อ.จันทรรัตน์
อ่านบันทึกนี้ไป หลับตาจินตนาการเหมือนอาจารย์มาเอื้อนเอ่ยวจีใกล้ๆ หู ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยได้พบเจออาจารย์ ไม่เคยแม้แต่จะได้ยินเสียง เพียงเปิดใจสัมผัสสิ่งที่อาจารย์ต้องการจะสื่อให้เห็น
ขอบคุณมากค่ะสำหรับเรือ่งราวดี ๆ ความรู้สึกดี ๆ ที่ถ่ายทอดออกมาด้วยใจ งดงามยิ่งกว่าบทกวีใด ๆ เป็นพันเท่า
ขอบคุณค่ะ
ขอขอบคุณอาจารย์จันทรรัตน์...
ฝากติเตียนทีมงานที่จัดการอบรม km เชียงใหม่ด้วย...
สวัสดีครับอาจารย์
มาเรียนให้อาจารย์ทราบว่า เมื่อช่วงบ่ายได้เก็บบล็อกของอาจารย์เข้าไว้ในแพลนเน็ต เพราะสะดุดกับบันทึกนี้ครับ ซึ่งตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะเข้ามาเยี่ยมและทักทายอาจารย์หลังเลิกงานอย่างแน่นอน นับจากที่ฝากคำชมผ่านคุณเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร เมื่อครั้งที่ได้เห็นความสวยสง่าของอาจารย์ในเสื้อ G2K ยังไม่ได้ทักทายอาจารย์อีกเลย
การบันทึกนั้น....แค่เจตนาดีไม่เพียงพอ...ยังต้องประกอบด้วยความยับยั้งชั่งใจและความเข้าใจผู้อื่นด้วย........ครั้งใดที่หกล้มจึงไม่โทษก้อนกรวดบนเส้นทาง....แต่โทษตัวเองที่ประคองตัวเองไม่เป็น....ผมเห็นภาพคนอยู่บนกระเช้าที่แขวนอยู่บนสลิง แล้วดึงเชือกเข้าหาตัวเอง เพื่อให้กระเช้ามุ่งสู่เป้าหมายข้างหน้าครับ
อยากขอบคุณปลาทุกตัวที่ชวนกันว่ายน้ำขึ้นมาบนผิวน้ำให้ชื่นชมความงาม....ช่างประณีตทางมโนทัศน์จริงๆ...ด้วยความเคารพ ผมอยากบอกว่า...สุดยอดครับอาจารย์
อาจารย์ขาสวัสดีค่ะ
ประทับใจกับการนำเสนอของอาจารย์มากค่ะ แป๋วชอบถ่ายภาพ แต่มองไม่เห็นอย่างที่อาจารย์เห็น เสียดายที่ไม่ทีโอกาสได้พูดคุยเกี่ยวกับการถ่ายภาพกับอาจารย์ มิฉะนั้นคงได้เรียนรู้จากอาจารย์อีกมาก ในลักษณะการมองอย่างลุ่มลึกเช่นนี้ ประทับใจมากค่ะ...
สวัสดีค่ะ น้องเอก <div class="info"> จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร
</div><div class="info">ดีใจที่มีโอกาสได้ร่วมงานกับน้องเอก…และได้เรียนรู้ถึงตัวตนของน้องที่มีความอดทน อดกลั้น ความอ่อนโยน และการตั้งอกตั้งใจในการทำงานเพื่อให้เกิดความสำเร็จเป็นความพึงพอใจของทุกฝ่าย…</div><div class="info">น้องทำให้พี่เชื่อมั่นว่าเมื่อน้องตัดสินใจทำสิ่งใดแล้ว สิ่งนั้นคือสิ่งที่ดีงาม…</div><div class="info">ขอบคุณนะคะ</div>
สวัสดีค่ะ คุณติ๋ว
นาง กฤษณา สำเร็จ
ขอบคุณค่ะ....เอ..แต่ในรูปไม่มีคุณติ๋วอยู่ด้วย???
หรือเพราะเป็นช่างภาพ...
เบื้องหลังของความสำเร็จ...คือการมีใครสักคนยอมเสียสละอยู่รั้งท้าย และส่งเสริมผู้ที่เดินล่วงหน้า??
ดีใจที่ได้เจอคุณติ๋วตัวจริงเสียงจริง...ที่สวยกว่าในรูป แสนจะสุภาพ มีอารมณ์ขัน แต่ไม่ได้ล่วงเกินผู้ใด...
งานที่ขาดคุณติ๋วคงจะกร่อย ไม่อร่อยอย่างที่เป็น เป็นแน่แท้...
ขอบคุณนะคะ