สวัสดีครับอาจารย์

มาเรียนให้อาจารย์ทราบว่า เมื่อช่วงบ่ายได้เก็บบล็อกของอาจารย์เข้าไว้ในแพลนเน็ต เพราะสะดุดกับบันทึกนี้ครับ ซึ่งตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะเข้ามาเยี่ยมและทักทายอาจารย์หลังเลิกงานอย่างแน่นอน นับจากที่ฝากคำชมผ่านคุณเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร เมื่อครั้งที่ได้เห็นความสวยสง่าของอาจารย์ในเสื้อ G2K ยังไม่ได้ทักทายอาจารย์อีกเลย 

การบันทึกนั้น....แค่เจตนาดีไม่เพียงพอ...ยังต้องประกอบด้วยความยับยั้งชั่งใจและความเข้าใจผู้อื่นด้วย........ครั้งใดที่หกล้มจึงไม่โทษก้อนกรวดบนเส้นทาง....แต่โทษตัวเองที่ประคองตัวเองไม่เป็น....ผมเห็นภาพคนอยู่บนกระเช้าที่แขวนอยู่บนสลิง แล้วดึงเชือกเข้าหาตัวเอง เพื่อให้กระเช้ามุ่งสู่เป้าหมายข้างหน้าครับ

อยากขอบคุณปลาทุกตัวที่ชวนกันว่ายน้ำขึ้นมาบนผิวน้ำให้ชื่นชมความงาม....ช่างประณีตทางมโนทัศน์จริงๆ...ด้วยความเคารพ ผมอยากบอกว่า...สุดยอดครับอาจารย์