ด้วยรักและคิดถึงสม่ำเสมอ

  ไม่มีใบสั่งใดมามีอำนาจเหนือเรา เราอยากจะหลุดพ้นสังคมตอแหล สังคมทฤษฎี เบื่อพวกวิชามารและเสียงเห่าใบตองแห้ง เข้าไปอยู่ในโลกเฮฮาศาสตร์บ้านหลังใหม่ที่อบอุ่น พัฒนาความพึงพอใจ ไปสร้างเสริมความเข้าใจ ให้ไปเป็นความตั้งใจที่จะทำอะไรร่วมกัน   

 

ลีลาเด็ดBloggerสาวที่หลุดออกมาให้ฮา ฮา

ถามว่ากระบวนการของBloggerเกาะเกี่ยวกันหลวมๆใช่ไหม ตอบว่ามันเป็นเรื่องเฉพาะตัวเฉพาะรายที่ค่อยๆสะสมความสุกงอม ไล่เรียงกันขึ้นมาเป็นสายเครือญาติ จะดูได้จากการที่ผมเจ็บป่วยBloggerที่มีความถนัดในเรื่องนี้ จะบึ่งรถจากกรุงเทพมาจัดแจงพาไปหาหมอ ลูกชายบางคนมาชวนไปเที่ยวญี่ปุ่น พร้อมกับขออนุญาตออกค่าเครื่องบินให้ เห็นเราขาดแคลนปัจจัยในการทำงานก็ซื้ออุปกรณ์ต่างๆให้ หรือเห็นเครื่องมืออะไรที่ชำรุดก็ช่วยเอาไปซ่อมให้ แนะนำวิธีใช้ให้ บางคนอาสาพาไปรู้จักสิ่งดีงาม ไปเที่ยววัด ไปเยี่ยมโรงเรียน ไปให้กำลังใจครูและผู้บริหารโรงเรียน ได้เห็นแววตาเด็กและใบหน้าเปื้อนยิ้มท่ามกลางความเหนื่อยของคุณครูพันธุ์ดี มีความละเอียดอ่อนประณีตในการพบหน้ากันครั้งแรก  บางท่านเตรียมชาสมุนไพรมาจากบ้าน เอามาชงอุ่นๆนั่งสนทนากันในห้อง สิ่งนี้มีเงินกี่ล้านก็สร้างให้เกิดไม่ได้ อบรมกันให้ตายสิบชาติก็เกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าใจไม่สั่งมาให้โผเข้ากอดกันสักครั้งอย่างอบอุ่น ทั้งๆที่เธอสารภาพต่อหน้าว่าเคอะเขินอย่างยิ่งกับเรื่องพวกนี้  ไม่รู้ทำได้ไง..  

การที่มาเชียงใหม่ครั้งนี้ ใครถนัดเรื่องอะไรก็อาสาทำสิ่งนั้น ไม่ต้องรอให้เจ้าภาพร้องขอใดใดทั้งสิ้น ดร .กระปุม สาวน้อยมหัศจรรย์ของเรา เป็นพี่เลี้ยง เป็นผู้ดำเนินรายการที่มีชีวิตชีวามาก คุณซูซาน หนูมะปรางเปรี้ยว น้าติ๋ว อาจารย์แป๋ว อาจารย์จันทรรัตน์ อาจารย์กมลวัลย์ ครูอ้อย น้าอึ่งอ๊อบ หนูลูกหว้า ทำงานท่ามกลางความเบิกบานใจ เผลอเมื่อไหร่กระโดดกอดกันถ่ายรูปเมื่อนั้น ไม่มีใครบ่นเรื่องงาน มีแต่ช่วยกันคิดเชิงสร้างสรรค์ มีความพร้อมที่จะทำงานตลอดเวลา จิตวิญญาณของชาว blogทำให้เธอเหล่านี้เป็นได้ทั้งคุณนายและคุณแจ๋ว ทุกคนวิจารณ์กันเองและน้อมรับฟังความคิดของเพื่อนๆ เราสนิทใจกันจนก้าวล่วงพ้นเขตที่ไม่ต้องคำนึงว่าคนที่เราพูดถึงจะเสียใจหรือน้อยใจ เรากล้าบอกกล่าวกันตรง เพราะเราเอางานเป็นตัวตั้ง และเทใจให้กัน ซึ่งในวงการอื่นยากที่จะทำเช่นนี้ได้ เพราะอัตตามันค้ำคาคอและหัวโขนที่สวมใส่หลายชั้น

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">คุณแผ่นดินหนุ่มน้อยจากมหาสารคาม กระมิดกระเมี้ยนที่สุดในบรรดากลุ่มลูกชายผม งานนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แสดงตัวเป็นเจ้าภาพ ให้ความเห็นเป็นต่อยหอย ลุกขึ้นจับไมค์ทำหน้าที่เต็มศักยภาพทั้งในฐานะวิทยากรและครูพี่เลี้ยง รวมทั้งอาสาทุกเรื่องโดยเฉพาะค้นคิดค้นหาคำตอบอย่างทุ่มเททั้งกลางวันกลางคืน ก๊วนนี้เขาจับคู่เข้าขากับคุณเอกจตุพร อ.ขจิตกามนิตหนุ่มและคุณทวีสิน เป็นครั้งแรกที่ผมเห็น4หนุ่มเขาระดมพลังทำงานกัน เรียกว่าน่าชมจนห้ามกระพริบตา ทุกเวลาแม้แต่บนโต๊ะอาหาร เขาจะแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันอัตโนมัติ</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">   นอกจากนี้เรายังมีสมาชิกรุ่นอาวุโสที่เป็นหางเสือคอยงัดท้ายในระบบงานของเฮฮาศาสตร์ อาจารย์Handy อาจารย์บางทราย  อาจารย์พิชัย อาจารย์บีแมน อาจารย์แสวง หมอวัลลพ ท่าน JJ อาจารย์แพนด้า ฯลฯ ท่านเหล่านี้เอาประสบการณ์ตรงมาช่วยแนะนำลูกหลานรุ่นกระเต๊าะ เพื่อสร้างทายาทตัวตายตัวแทน ด้วยเหตุนี้จึงเชื่อว่าBlog เป็นตะเกียงอาละดินสำหรับผม ต้องการอะไรก็เรียกหาได้ทันที เรายังมีเพื่อนที่คอยห่วงหาอาทรกันอีกมาก คุณต้อมที่อยู่เชียงใหม่มาร่วมงานไม่ได้ เธอวางแผนทำของที่ระลึกเป็นการ์ดและหนังสือทำมือฝากทุกคนที่เธอรู้จักทางBlog เอากับเธอสิ..พวกเรานะจังงังกับวิธีผูกสัมพันธไมตรีของเธอมาก ทุกคนพูดถึงเธอ อยากเห็นหน้าเธอ คิดถึงเธอ โธ่ต้อม เธอมาเหมือนสายลม วูบมาไม่พบใครได้แต่ฝากของไว้ให้ดูต่างหน้า เธอเป็นคนหรือเป็นเทพธิดา..นะ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p align="justify">     เขียนไปก็ยาวยืด เพราะผมก็ไม่รู้เช่นกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่รู้สึกว่า ถ้าได้พบกันปีละครั้งสองครั้งพวกเราน่าจะอายุยืนและมีความสุขยิ่งขึ้น ท่านบางทรายครับBlog เป็นเครื่องมือผลิตความสุข ความอบอุ่น และความรุ่งเรืองให้กับชีวิตพวกเราด้วยละครับ ตอนแรกนึกว่ามันเป็นสารคลายเครียด แต่ตอนนี้มันเป็นอย่างที่เล่าไว้ข้างบนนั้นจริ๊งจริง ยังมีตกค้างอีกหลายประเด็น ขอส่งท้ายเรื่องทำไมคนอื่นไม่เข้ามาหวีดวายกระตู้วู้กับเรา ยังทำเหมือนคนแปลกหน้า..    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">    ถึงจะจัดละลายพฤติกรรมยังไงก็เถอะ มันก็ยังเกิดสถานเพียงแค่รู้จักที่เป็นทางการ ยิ่งมาเห็นพฤติการณ์ของBloggersที่เหมือนจะล้นทะลักกับความสุขแบบลืมโลก ซูซานวิจารณ์ว่า เราเหมือนพวกหลงปลื้มกันเองจนลืมทุกสิ่งทุกอย่าง</p><p align="justify">    การที่จะเข้ามาอยู่ตรงนี้ได้..สมาชิกก๊วนจะต้องผ่านการคัดกรองด้วยกลไกของBlogมาระดับหนึ่ง ถ้าให้เร็วก็ต้องเข้าค่ายเฮฮาศาสตร์หรือมีกิจกรรมร่วมกัน กัลยาณมิตรแห่งBloggersจึงจะเข้าแถวมาร้อยเรียงกันได้อย่างเนียนแน่น แสดงว่าวิธีที่ดูเหมือนสนุกง่ายๆของพวกเรา แต่ถ้าใจไม่ได้มาตรฐานก็ยากที่จะฝ่าด่านอรหันต์ทองคำเข้ามาได้ </p><p align="justify">สารประโยชน์ของเรายังน้อยนิด เพราะอยู่ในช่วงตั้งไข่ ดังนั้นสังคมไม่ควรจะมาคาดหวังอะไรกับกลุ่มเราทั้งสิ้น เราจะคิดและทำกันเองอย่างอิสระ นึกอยากทำก็จะทำ ถ้าทำกับองค์กรหรือเจ้าภาพที่ไม่ชอบมาพากลเราก็จะไปตามวิถีทางของเรา ไม่มีใบสั่งใดมามีอำนาจเหนือเรา เราอยากจะหลุดพ้นสังคมตอแหล สังคมทฤษฎี เบื่อพวกวิชามารและเสียงเห่าใบตองแห้ง เข้าไปอยู่ในโลกเฮฮาศาสตร์บ้านหลังใหม่ที่อบอุ่น พัฒนาความพึงพอใจ ไปสร้างเสริมความเข้าใจ ให้ไปเป็นความตั้งใจที่จะทำอะไรร่วมกัน ธุจ้า.. </p>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน KM ในมหาชีวาลัยอีสาน

คำสำคัญ (Tags)#km เชียงใหม่

หมายเลขบันทึก: 119935, เขียน: 16 Aug 2007 @ 10:55, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 19:56, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 47, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (47)

คนไกลบ้าน
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 11:19

สวัสดีคะพ่อครู  เหนื่อยหรือเปล่าค่ะในการเดินทาง KM เชียงใหม่คำพูดที่พ่อครูบรรยายในงาน ความหมายลึกซึ้ง ล้ำค่ามากคะ

หลังเสร็จงานสัมมนาเล่นเอาผมน๊อคเหมือนกัน เพิ่งตื่นเมื่อสักครู่ แต่ก็นอนหลับฝันดีตลอดครับ

บางทีก็เหมือนฝัน และบางครั้งก็เป็นเรื่องจริง ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นใครจะเข้าใจเท่า Blogger เข้าใจ ทุกอย่างมันใช้ "หัวใจ" ในการแสดงออก

บรรยากาศงานใหญ่ ใครว่าไม่เหนื่อย มันเหนื่อยแต่มันสุข มันสุขจนลืมเหนื่อย...ช่วงเวลา 3 วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว และเร็วกว่าปกติ ครับ

ผมประทับใจมากที่ได้กราบ ได้กอด และคุยกับคุณพ่อครับ ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ผมต้องเรียนรู้มีอีกมากมาย-มหาศาล

น้ำที่ครึ่งแก้วผม กลับลดลงเรื่อยๆ ผมรู้สึกตัวเองโง่มากกว่าที่เป็นอยู่ พลังในการอยากเรียนรู้ของผมเร่งสปีดเกินมาตรวัดเสียแล้ว

ไม่มีพลังใดที่จะเข้มแข็งและไพศาลเหมือนพลังปัญญาและการสะสมปัญญาก็ใช้เวลา+ใจ+ความรู้+ประสบการณ์ ผมได้เดินทงเข้ามาแล้วครับ แต่ก็ยาวใกลสำหรับเส้นทางสายนี้

เป็นกุศลอย่างที่สุดครับที่ได้ร่วมทำงาน ร่วมใจ ร่วมจิต กับมิตรรัก คนดีศรีสังคม

ผมขอให้กำลังใจทุกท่านนะครับ และระลึกเสมอว่า "ความดีสวยงามเสมอ"

Gotoknowkm4

และอีกภาพครับ

Dsc08460

 

พ่อครู ขา

  • จะเที่ยงแล้ว  ทานข้าวหรือยังคะ  ลูกชายขจิตอยู่ดูแลไหมน้อ....
  • คิดถึงพ่อครูค่ะ

สวัสดีค่ะพ่อฯ

       จากงานนี้ หลาย ๆ คนคงจะเห็นถึงศักยภาพของคนพันธ์บล็อก อย่างเรา ๆ นะคะพ่อ

        คนพันธ์บล็อก ที่ทำงานด้วยใจสั่งมา ไม่ต้องอาศัยคำสั่งแต่งตั้งกรรมการใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่ต้องมีรายงานการประชุม ทำงานด้วยใจ ทุกอย่างจึงราบรื่น

         อยากให้กระบวนการทำงานใหญ่ ๆ ปฎิวัติรูปแบบการทำงานกันได้แล้ว เสียดายที่ไม่มีโอกาสได้ไป จึงไม่ได้เห็นกระบวนการทำงานดี ๆ แบบนี้  ฝากพ่อถ่ายทอดเรื่องราวดี ๆ แบบนี้ ผ่านเวทีที่พ่อมีโอกาสแวะเวียนไปให้ความเห็นด้วยนะคะ

ภาพข้างบนขอตั้งชื่อว่า....."ชายสามวัยแต่หัวใจตรงกัน"...ค่ะ.....

พี่ติ๋วขา

ชายสามวัย หรือชาย สว.

หนูสับสนค่ะ

ไม่แน่ในว่าคำย่อเป็นคำไหน

อิอิ

P

  • ฮึฮึ Bogger เจ้าน้ำตา
  • มีลีลาเด็ด ที่แสดงความเห็นให้เราฮาได้เสมอ
  • อยากให้เปลี่ยนภาพในบล็อก
  • เพราะตัวจริงสวยมาก เอาภาพที่อ.แป๋วถ่ายให้ที่สนามหญ้า หรือภาพในงานก็ได้
  • อยากให้เช้งวับกว่านี้นะ อ.ติ๋ว ก๊ากส์

 

 

  • ฮัลโหลน้าอึ่ง
  • กามนิตลืมวันประชุม ที่ตัวเองเป็นกรรมการ นอนอมยิ้มอยู่ตั้งนาน พอเขาโทรมาตาม กระโจนไปโดยยังไม่กินข้าว
  • เพิ่งจะรายงานเสร็จ คงไปหาข้าวกินที่สนามบิน ออก 13.30
  • กลับมาแล้วก็ยังต้องทำการบ้าน มีเรื่องเขียนเยอะมาก อิอิ

 

ครูบาที่เคารพ

กราบขอบพระคุณที่ให้ความกรุณาหลายๆเรื่อง รวมทั้งยังกรุณาไปเผื่อแผ่ให้กับเพื่อนรักด้วยค่ะ

ครูอึ่งบอกว่า การมาของครูบา อาจารย์ Handy อาจารย์ขจิต คุณทวีสิน น้องเอก และน้องอึ่งอ๊อบ เป็นขวัญและกำลังใจกับคณะครูมากค่ะ

ขอชื่นชมและ  อิจฉาจริงๆเลยค่ะ

เวทีนี้ หนิงไร้วาสนาอ่ะ

น้องอึ่งอ๊อบจ๋า

  • ชายสามวัย  "รุ่น"  จ้ะ....เห็นไหม...ไวทั้งด้านความคิดและการกระทำให้เป็นแบบอย่างแก่คนรุ่นหลังๆน่ะตัวเอง (..."ลูกสาวรักแต่ไม่แสดงออก" ของพ่อครูก็มีวาทะเด็ดนะ...ขอบอก...อิ..อิ..)

พ่อครูบา เจ้าขา

  • ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกเจ้าค่ะ....ขนาดรูปขี้เหร่อย่างนี้....ยังมีบรรดาผู้ชายติดกันงอมแงม..เฮ้อ!....อิจฉาไหมจ๊ะ ยายลูกหว้า  ยายอึ่งอ๊อบ และ ยายอึ่งอ้วน(ซูซาน)...จริงๆนะน้องแป๊ด..อิ...อิ....

ตายแล้ว!...น้องหนิงมาหน้าบ้านพ่อครูบา

  • สวัสดีค่ะ น้องหนิง....
  • วาสนามันมาอยู่เรื่อยๆจ้ะ...เดี๋ยวก็ถึงคิวแล้วหละ...(ทำยังกะได้สองขั้นแน่ะ..ฮึ..ฮึ...กิ๊บ...กิ้ว..)
เนปาลี
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 12:18
  • สวัสดีค่ะ  พ่อครูบาฯ ..

ดังนั้นสังคมไม่ควรจะมาคาดหวังอะไรกับกลุ่มเราทั้งสิ้น เราจะคิดและทำกันเองอย่างอิสระ นึกอยากทำก็จะทำ ถ้าทำกับองค์กรหรือเจ้าภาพที่ไม่ชอบมาพากลเราก็จะไปตามวิถีทางของเรา ไม่มีใบสั่งใดมามีอำนาจเหนือเรา เราอยากจะหลุดพ้นสังคมตอแหล สังคมทฤษฎี เบื่อพวกวิชามารและเสียงเห่าใบตองแห้ง เข้าไปอยู่ในโลกเฮฮาศาสตร์บ้านหลังใหม่ที่อบอุ่น พัฒนาความพึงพอใจ ไปสร้างเสริมความเข้าใจ ให้ไปเป็นความตั้งใจที่จะทำอะไรร่วมกัน

มาอ่านแล้วอมยิ้มมมมมมมค่ะ   เห็นด้วยอย่างแรง  ^_^

ธุค่า ..

ใบบุญ
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 12:34

เห็นด้วยอย่างมาก ที่ครูบาฯบอกว่า Blog เป็นเครื่องมือผลิตความสุข ความอบอุ่น และความรุ่งเรืองให้กับชีวิตพวกเราด้วยละครับ ตอนแรกนึกว่ามันเป็นสารคลายเครียด   เครื่องมือผลิตความสุขนี้ มีประสิทธิภาพมากๆค่ะ

สิงห์ ป่าสัก
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 13:39
  • ภาพ 3 หนุ่ม  3 มุม  ประทับใจมากครับ

Dsc08460

         " ใจสั่งมา "  อธิบายยังไงคนที่ยังไม่ทะลุมาถึงตรงจุดนี้ได้  ก็ยากที่จะเข้าใจ bloggers อย่างพวกเรานะครับ   ที่ได้ถอดหมวก  ออกนอกกรอบ สลัดคราบหัวโขน ฯลฯ ออกหมดแล้ว   มองสังคมส่วนรวมและเครือข่ายการพัฒนาร่วมกัน  เห็นความสวยงามและเส้นทางอันแจ่มใสและยาวไกล...แต่ก็ยังพอเห็นทางสว่างนะครับ

Little Jazz
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 13:58
ดีนะคะพ่อที่คืนนั้นเราประชุมกลับลำกันทัน เลิกเห่อกันเองซะที แต่กระนั้นก็ไม่วายตอนงานเลิกยังมีอาการต่อ ห้ามยาก ก็คนมันรักกันนิ อิ อิ

ภาพพี่เอกกับคุณพ่อนี่ฝีมือหนูเอง สวยดีแฮะ ส่วนภาพสามคนนี่ทำใจลำบาก ไม่รู้ว่าใครหล่อกว่าใคร ถ้าหนุ่มเท่ากันหมดนี่รับรองเป็นเรื่อง หุ หุ

พี่ติ๋ว พ่อครูบาฯ ท่านเป็นคนดี ท่านไม่ทำร้ายน้ำใจใครหรอก ท่านรู้ว่าพูดความจริงเดี๋ยวจะมีคนเสียใจ เหอๆๆ ล้อเล่นน่าพี่ หนูว่ารูปพี่คืนที่เป็นพิธีกรสวยเชียว taxi เอ้ย...เซ็กซี่มาก

P

ไปถึง  ก็ยังคิดถึง

ถึงไม่เจอก็ยังคิดถึง

กลับมาแล้วก็คิดถึงทุกคนที่เชียงใหม่

pa_daeng
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 14:12
  • สวัสดีค่ะ พ่อครูบา
  • รู้สึกชื่นชมและยินดีมากมายค่ะ
  • ขอบพระคุณพ่อครูบา และทุกๆท่านที่เกี่ยวข้องที่ทำให้เกิดสิ่งดีๆในเมืองไทยค่ะ

เดินงัวเงียตามมากอดพ่อครูอีกหนนึง :)

คนดีนี่ กอดเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม

เสร็จงานอยากนอนสักสามวัน แต่งานไม่อนุญาต

เลยมานั่งยิ้มนกอยู่ที่ทำงาน

แอบงีบตอนประชุมอาศัยจังหวะคนพูดยาวๆเล็กน้อย

ฟังหัว ท้าย เข้าใจได้เหมือนกัน :)

สมกับเป็นสุดยอดผู้นำจริงๆค่ะ  

แอบงีบตอนประชุมอาศัยจังหวะคนพูดยาวๆเล็กน้อย

ฟังหัว ท้าย เข้าใจได้เหมือนกัน :)

พวกเรา..อย่าไปบอกใครนะคะ

น้องซูซาน  ทำรูปสวยลงใหม่อย่างที่ครูบาบอกหน่อยซี่...ถ้าทำได้...รูปเค้าไม่มีและทำไม่เป็นค่ะอาจารย์ขา
อ.ลูกหว้า
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 16:49
  • คุณพ่อขา..
  • เรื่องอะไรจะให้ลูกชายประจบฝ่ายเดียว
  • ฮือๆๆๆ หนูไม่มีที่เก็บน้ำตาแล้วนะเนี่ย!!!
  • 0037+%2840%29
  • 0037+%2842%29
  • ฝากมาให้คิดถึงแค่นี้ก่อนค่ะ   งานยังไม่เสร็จเลย  แต่ฝนจะตกแล้ว...ไว้ว่างๆพรุ่งนี้จะเขียนบันทึกค่ะคุณพ่อ
กมลวัลย์
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 17:30

สวัสดีค่ะพ่อครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์

อ่านบันทึกพ่อครูฯแล้วหายเหนื่อยเลยค่ะ นั่งอมยิ้มตลอด

ยิ่งมาอ่านข้อความของหลายๆ คนที่มาลงแล้ว พร้อมกับดูรูปไปพลางยิ่งต้องอมยิ้มค่ะ

ดีใจที่ได้พบพ่อครูฯ อีกครั้งนะคะ พี่แป๋วบอกว่าคราวหน้าไว้พบกันที่ดงหลวงค่ะ ^ ^

Panda
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 17:40
  • ตามมาร่วมชื่นชมครับ งานนี้พลาด  เสียดายแต่ก็ไม่เสียใจครับ พ่อครูบาฯ
  • ขอบคุณหลาย ๆ เดอร์ครับ ที่ให้หลานย่าโมคนนี้ได้ร่วม เป็นสมาชิกรุ่นอาวุโสที่เป็นหางเสือคอยงัดท้ายในระบบงานของเฮฮาศาสตร์
  • ถึงเป็น สว. แล้วแต่ก็ยังมีไฟอยู่นะครับ.....อิอิ
  • มาช้า ๆ ทำอะไรก็ช้า ตามสไตล์ แพนด้า ครับ....ฮา
  • คงได้มีโอกาสไปร่วมเฮฮาศาสตร์ ที่เมืองซากุระด้วยกับพ่อครูฯ และ ท่านคนไร้กรอบ ท่านทวีสิน และ อ. แป๋วครับ
บางทราย
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 17:48

สวัสดีครับท่านครูบาครับ

  • "ท่านบางทราย ครับBlog เป็นเครื่องมือผลิตความสุข ความอบอุ่น และความรุ่งเรืองให้กับชีวิตพวกเราด้วยละครับ" ครูบาครับผมเห็นด้วยครับว่า blog มีอะไร อะไรมากกว่าที่คิดตั้งแต่แรกเข้ามาครับ อย่างที่ตั้งใจหรือมองว่า นี่คือเวทีชาวบ้านบ้าง และเป็นที่ผมจะขนเอาประสบการณ์มาวางไว้ ให้ใครที่สนใจก็หยิบเอาไปพิจารณาได้ แต่เมื่อผูกพันมากขึ้น มากขึ้น มันก็มีอะไรมากกว่าที่กล่าวมาข้างต้น และย้ำสิ่งที่ท่านครูบากล่าวนั้นครับ  ทั้งๆที่ผมเป็นคนที่มีปกติเฉยๆ ออกสีเรียสบ้าง มันเป็นบุคลิคที่ถูกหลอมมาอย่างนั้น ตรงข้ามเป็นที่สุดของที่สุด ภรรยาผมหัวเราะได้ตลอดทั้งวันที่เธอทำงานหรือทำอะไรก็แล้วแต่ที่เธอรับผิดชอบ และนั่นเป็นส่วนสำคัญที่ผมไม่เป็นมะเร็งตายไปเสียก่อนเฒ่าแก่เพราะความซีเรียส ขอบคุณภรรยาผมและเสียงหัวเราะ
  • เมื่อผมเขียน Blog ผมก็มีความสุขจริงๆอย่างท่านกล่าว สุขที่ได้แสดงความคิดเห็น สุขที่ได้ทักทายเพื่อนฝูง ญาติพี่น้องใน Blog สุขที่ได้เฮฮา หยอกล้อ แซวกันเล่นกันแต่มันนำมาซึ่งความสนิทสนม กลมเกลียว ความเป็นกันเอง ความเปิดหัวใจแก่กัน และก้าวลึงลงไปถึงจริงใจกัน นี่แหละ นี่แหละที่ผมเรียกร้องหา(แบบเงียบๆ)จากสังคม  ดูมันจริงหรือ ? สำหรับผมไม่มีคำถาม ตรงนี้ แต่กลับคิดว่า เออ มันเกิดขึ้นได้จริงหรือนี่..
  • บางทีเราอยู่ในสภาวะสังคมจอมปลอมมามาก เมื่อสวิงกลับ 360 องศามาพบกลุ่มที่มีแบบนี้ ก็หยุด ยืนดูแล้วก็ถามว่าใช่หรือ แล้วบางคนก็อาจจะหยุดอยู่แค่วงนอก แล้ว "คอยติดตาม" อยู่ห่างๆ มีระยะห่าง ทางเหนือเรียก "ถ้าผ่อ" เป็นลักษณะปกติของการพัฒนาสังคม หรือการเปลี่ยนแปลงสังคมครับ หากเวลาผ่านไปพิสูจน์จนเขาพอใจจึงก้าวเข้ามา ผมเห็นในองค์กรชาวบ้าน สมาคม กลุ่มคน ต่างๆพอสมควร และตอกย้ำความจริงข้อนี้ครับ
  • เดี๋ยวมาใหม่ครับ
paew
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 17:53

คิดถึงทุกๆท่านค่ะ จริงๆอย่างน้องซูซานว่าไว้ค่ะ เราเห่อกัน ปลื้มกันเองมากเลย ...

ก่อนกลับว่าจะ write รูปทั้งหมดที่แป๋วถ่ายภาพลงแผ่น CD ให้พ่อครูบา ก็ทำไม่ทันเพราะเวลากระชั้นชิดเหลือเกิน ... ถ้าน้องอึ่งอ๊อบ ไม่ไป check in ไว้ให้ก่อน มีหวังตกเครื่องได้นอนเชียงใหม่อีกหนึ่งคืนสมกับที่ยังไม่อยากกลับเพราะอยากตามพ่อครูบาไปลำพูนด้วยแน่ๆค่ะ ... ถึงสนามบินก่อนเครื่องออก 20 นาที แถมรำลาแบบอาลัยอาวรอีกค่ะ ขึ้นรถไปขึ้นเครื่องเป็นชุดสุดท้ายค่ะ (ไม่รวมคนที่ไปรอขึ้นเครื่องผิดที่)

  • ถ้าเราเจอกันปีละ ครั้ง สองครั้ง พวกเราน่าจะอายุยืน และเป็นสุข ท่ามกลางสังคมที่สับสนนี้ ดีไหมครับ
  • โปรแกรมเฮที่ดงหลวง ท่านบางทรายเดินหน้าเงียบ เงียบ แล้ว
  • วันไหนสุกงอม เฮระเบิดเกิดขึ้นแน่
  • ขอบคุณทุกท่านครับที่ทำให้คนแก่ปลื้ม ปลื้ม ปลื้ม อิอิ

 

 

ศักราช
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 19:32

สวัสดีครับครูบาฯ

ผมรู้สึกผิดและขาดโอกาสอย่างมหันต์ที่ผมเพียงเข้าไปทักทายสวัสดีครับในวันสุดท้ายที่ลงเวทีผ่านครูบาฯ คงต้องอภัยให้ผู้น้อยนะครับ ผู้อาวุโส(ที่ไม่แก่)

 

  • รายงานสด สด ครับ
  • เมื่อคืนนี้ อ.จันทรรัตน์ น้าอึ่งอ๊อบ ครูอึ่ง และเอก ลูกชายที่พ่อปลื้มมาก
  • มาส่งเราที่สนามบิน หลังจากพาไปชื่นชมวัดจามเทวี และโรงเรียนมงคลวิทยา
  • พาไปเลี้ยงอาหารพื้นเมืองที่อร่อยมาก สั่งมากี่อย่าง พรึบ เกลี้ยง
  • เราลงเครื่อง กว่าจะมาถึงโรงแรม 5 ทุ่มได้
  • กามนิตหนุ่มคงเหนื่อยมาก อาบน้ำเสร็จ ขึ้นเตียงคร๊อกพี๊
  • เลยนั่งเขียนบันทึกคนเดียวถึงตี4 07จึงนอนบ้าง
  • ตื่น 6 โมง นั่งส่งบล็อก มีปัญหาส่งยาก และช้า
  • 8.00 น. กามนิตต๊กกะใจ ดูวันเคลื่อน วันนี้ต้องเป็นกรรมการตันสินโครงการวิทยาศาสตร์ที่มหาวิทยาลัย
  • กามนิตแต่งตัวเจ้าไปขึ้นรถกลับโดยไม่ได้มีอะไรลงท้อง
  • ผมนั่งพิมพ์งานไปเรื่อยๆๆ เผลอแป๊บเดียวเลยเวลา 9.30 ห้องอาหารปิดไปแล้ว ยังไม่หิว เอาขนมที่เครื่องบินแจกมาเจี๊ยะไปพลางๆ
  • เห็นว่ายังมีเวลา ของีบหน่อย ผลปรากฎว่าตื่นมา เลยเวลาเครื่องบินออกไปแล้ว โทรเลื่อนตั๋วไปพรุ่งนี้ พนักงานบอกว่าใครเดินทางวันพรุ่งนี้ 17-18 เอาบัตรประชาชนไปแจ้ง รัฐฯสมทบการเดินทางไปใช้สิทธิ1000 บาท เท็จจริงอย่างไรพรุ่งนี้จะลองดู
  • คลังสมอง วปอ.โทรมาชวนให้เป็นนายแบบประชาสัมพันธ์การซื้อเสียง บันทึกเทป 23 ชนงานKM.สารคาม เลยขอบาย
  • ช่วงบ่ายอ่านบล็อก แอบงีบ ตื่นมาอีกที บ่าย3โมง เจ้าหน้าที่กระทรวงICT MSM แจ้งว่า เรื่องโครงการไอซีที ชุมชน ของเรา ปลัดกระทรวงจะพิจารณาวันนี้ ให้เรารอังข่าว จะได้ หรือจะดับ
  • บ่าย 4 โมง มีข่าวดี ปลัดกระทรวงเซ็นแล้ว ไชโยได้แล้ว ดีจริงๆครับ เฮฮาศาสตร์จะมีระบบการสื่อสารที่ครบเครื่องเสียที รวมจะใช้เป็นเครื่องมืออบรมการใช้BLog.ในพื้นที่ด้วย
  • ตอนนี้ 19.59 น.ขี้เกียจลงไปทานข้าว อาจจะสั่งมาทานในห้อง พร้อมกับอ่านเรื่องซึ้งๆที่พวกเราช่วยกันเขียน จะเอาข้อความหวานๆเป็นกับแกล้ม แล้วคืนนี้จะนอนฝันถึงพวกเราที่ละรายๆๆๆ....
  •  อ.ติ๋ว อ.แป๋ว อ.จันทรรัตน์ อ.พิชัย น้องเอก กับเพื่อน3หนุ่มหล่อพิธีกรที่เยี่ยมมาก แผ่นดิน ครูอ้อยกับคู้ใจ ซูซาน มะปรางส้ม หนูต้อม ทวีสิน น้าอึ่งอ๊อบผู้อารี อ้อ ลูกหว้า เกือบลืม ใครอีกละ ถ้าจำไม่ได้หมด จะแบ่งฝันออกเป็น2 ช่วง เก็บตกตอนใกล้แจ้งอีกที 
  • เท่านี้ก่อนนะครับ แต่ถ้านอนไม่หลับ ก็อาจจะมาพิมพ์งานต่อ อิอิ..ที่ตั้งใจฝันขอยกยอดไปคืนต่อไปได้ไหม คนดี

 

P

  • อาจารย์ไม่รู้หรอก ผมนั่งปลื้มจับตาดูอาจารย์ และจับใจมาก ถึงจะทักทายกันสั้นๆ ผมก็เก็บความประทับใจมาใส่ตู้ATM.ความหลังไว้เรียบร้อยแล้ว
  • ขอบคุณมากที่เหน็ดเหนื่อยกับการต้อนรับเราอย่างดียิ่ง
  • ขอชื่นชมชาวเชียงใหม่ทุกท่าน
  • ฝากความคิดถึง 3 หนุ่มหล่อที่ทำหน้าที่สนับสนุนงานอย่างสนุก เป็นพิธีกรที่สนุกและลงตัวมาก สร้างบรรยากาศได้เยี่ยม
  • ขอให้เจริญๆๆ ยิ่งขึ้น นะพ่อนะ..

 

สะ-มะ-นึก
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 20:43

สวัสดีครับท่านพ่อ P ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ 

  • แม้ผมจะไม่มีชื่อถูกพาดพิงในบันทึกของพ่อ  แต่ผมก็ได้ไปชื่นชมกับบรรยากาศที่เขาทำงานกันแบบมีระบบ
  • ครั้งแรกว่าจะเก็บภาพไฮไลด์ เพียงนิดหน่อยเก็บไว้ดูเป็นหนังตัวอย่างสักนิดหน่อย
  • แต่น้องมะปรางค์เปรี้ยวมากระซิบว่า ดร.จันทวรรณ อยากดูภาพวีดีโอ ด้วย  เลยต้องเก็บทุกชีอต  จนไม่มีเวลาแม้จะถึงความเหน็ดเหนื่อยและความหิว...(ขอบอกตรงๆเลยครับว่า ผมกับอาหารในโรงแรมไม่ค่อยถูกกันครับ)
  • ตกลงถ่ายทำไป 5 ม้วน รวม 5 ชั่วโมงเต็มครับ
  • มาถึง กทม.รีบไปพันธุ์ทิพย์ ให้ร้านเพื่อนแปลง ลงแผ่น วีซีดี กะว่าจะนั่งตัดต่อไปด้วย  แต่รถดันมาเสีย กุญแสสตาร์ทขัดข้องบิดไม่ได้  รีบขับรถกลับ ทิ้งงานไว้ร้านเพื่อน
  • กว่าจะดึงกุญแจสตาร์ทออกได้ต้องรื้อทั้งยวงเล่นเอาเหงื่อเปียกทั้งตัว
  • มานั่งรื้อกุญแจสตาร์ทออกมาล้างแล้วทดลองหมุนดูจนใช้ได้ ประกอบเข้าที่เสร็จจนเกือบค่ำ
  • กะว่าจะฝาก วีซีดี ไปกับน้องมะปรางค์เปรี้ยวคงไม่ทันแล้ววันนี้
  • ต้องขอโทษท่านพ่อครูบาฯด้วยตอนกลับจากเชียงใหม่ไม่ลาท่านพ่อ  เพราะนั่งหรี๋อเหร๋ออยู่ มีอาจารย์บอกว่ารถเมล์ ม.ราชภัฎ จะเข้าเมืองเลยรีบขนกระเป๋าขึ้นรถออกมา
  • มานั่งเล่นอยู่สถานีรถไฟเกือบ 4 ชั่วโมงครับ

อย่าหักโหมมากนะครับ เป็นห่วงสุขภาพร่างกายท่าน เรื่องสุขภาพจิตของท่านคงไม่ต้องพูดถึงใช่ไหม..ครับ

 

paew
เขียนเมื่อ 16 Aug 2007 @ 21:31

พ่อครูบาตกเครื่องอยู่ที่ กทม แบบโชคดี จะได้ตั๋วลดราคาสนับสนุนคนกลับบ้านไปลงเสียง รับ-ไม่รับร่างฯ แน่ๆ เลย

นอนหลับพักผ่อนเยอะๆ นะค่ะ ออมแรงไว้ไป เฮฮาศาสตร์ที่ญี่ปุ่น แล้วต่อด้วยดงหลวงค่ะ

ขอให้พ่อครูบาหลับฝันดี ได้ตามโปรแกรมให้ครบนะค่ะ ...ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะพ่อฯ

         เพราะมัวแต่ฝันหวาน เลยตื่นไม่ทันเครื่องบิน ไม่เป็นไรค่ะพ่อ ยังมีเวลาให้ฝันหวานต่ออีกรอบ  จะได้ตามเก็บได้ทุกท่านไงค่ะ

       

ยินดีด้วยครับ กับไอซีทีชุมชน หากต้องการผู้ช่วย กริ่งได้เลยครับพ่อ

กราบสวัสดีครับท่านครูและทุกท่านที่น่ารัก

  • ผมเข้ามาเสพมิตรภาพและความจริงใจสองสามรอบแล้วครับ เลยมาขอฝากรอยยิ้มมิตรภาพไว้ด้วยครับผม
  • ยิ้มๆ ยิ้มๆ ยิ้มๆ จริงใจ ๆ มิตรภาพๆ ครับ
  • กอดทุกคนออนไลน์ครับผม
  • ขอบคุณมากครับ 

P

ถ้าตัดต่อ CD.ต้องประชาสัมพันธ์ฝีมือครับ ช่วยฝากไปทางสวนป่าด้วยก็ได้นะครับ เสียดายไม่รู้ว่าไปนั่งเล่นอยู่หลายชั่วโมง ไม่งั้นชวนไปจีบสาวแม้ว อีก้อ มูเซอแล้ว อิอิ

Little Jazz
เขียนเมื่อ 17 Aug 2007 @ 00:43
มาชวนพ่อไปดูเหล่าบล็อกเกอร์เจไดค่ะ ขำๆ ก่อนนอน ไหนๆ ก็ความแตกแล้ว เลยโชว์ให้ทุกคนดูซะเลย ตอนแรกทำเล่นๆ แต่โดนพี่ตุ๋ยเอาไปประกาศ ก็เลยปล่อยเลยตามเลยค่ะ http://gotoknow.org/blog/higher-edu/119445#351824
สะ-มะ-นึก
เขียนเมื่อ 17 Aug 2007 @ 00:46
  • ขอรับปากครับท่านพ่อครูบาฯ 
  • ผมกะว่าจะนำมาดูแล้ว เอาไปทำใหม่อีกครั้งให้ย่อลงเหลือสักสองแผ่นกำลังดีไหมครับ
  • แต่งานต้อนรับ"แขกแก้ว" คงมี 1 ชั่วโมงเต็มๆครับ
แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 17 Aug 2007 @ 00:53
  • คืนนี้  ได้อ่านพบถ้อยคำของพ่อฯ  ผมปลื้มเป็นที่สุด
  • และคงนอนหลับฝันดี ... และฝันหวาน

คุณแผ่นดินหนุ่มน้อยจากมหาสารคาม กระมิดกระเมี้ยนที่สุดในบรรดากลุ่มลูกชายผม งานนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แสดงตัวเป็นเจ้าภาพ ให้ความเห็นเป็นต่อยหอย ลุกขึ้นจับไมค์ทำหน้าที่เต็มศักยภาพทั้งในฐานะวิทยากรและครูพี่เลี้ยง รวมทั้งอาสาทุกเรื่องโดยเฉพาะค้นคิดค้นหาคำตอบอย่างทุ่มเททั้งกลางวันกลางคืน ก๊วนนี้เขาจับคู่เข้าขากับคุณเอกจตุพร อ.ขจิตกามนิตหนุ่มและคุณทวีสิน เป็นครั้งแรกที่ผมเห็น4หนุ่มเขาระดมพลังทำงานกัน เรียกว่าน่าชมจนห้ามกระพริบตา ทุกเวลาแม้แต่บนโต๊ะอาหาร เขาจะแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันอัตโนมัติ

...

คืนสุดท้าย  ผมประทับใจคำที่พ่อบอกกล่าวมาก คือ  การหาความรู้  ทำไมเราต้องทุกข์ขนาดนี้ ...

ขจิต ฝอยทอง
เขียนเมื่อ 17 Aug 2007 @ 23:29
  • นึกว่ามาเป็นคนสุดท้าย
  • แต่ก็มีคนมาต่อแน่ๆ
  • เมาอ่านแต่เพิ่งมาแสดงความคิดเห้นระบบ internet ที่มหาวิทยาลัยทรยศครับผม
  • ขอบคุณครับ

P

รูปนี้จ๊าบมาก เจ้าลูกชาย อาจจะทำให้ขายออกได้ง่ายขึ้น

P

รูปนี้ก็จ๊าบมาก ชุดดำกับคนหัวใจสีขาว เข้ากันดีเสมอ

ส่งข่าวถึงครูสุ

ช่วยหาเสื้อสีดำมาแต่งตัวให้หน่อย จะได้จ๊าบเหมือนคนอื่น เสื้อสีแดงพอแล้ว อิอิ

กราบสวัสดี...พ่อครูบาค่ะ

  • หนูแวะมาบอกว่า  ด้วยรักและคิดถึง(ทุกคน)สม่ำเสมอ ....ค่ะ
เนปาลี
เขียนเมื่อ 19 Aug 2007 @ 11:24
  • ธุพ่อครูบา ฯ ค่ะ ..

ด้วยเหตุนี้จึงเชื่อว่าBlog เป็นตะเกียงอาละดินสำหรับผม ต้องการอะไรก็เรียกหาได้ทันที เรายังมีเพื่อนที่คอยห่วงหาอาทรกันอีกมาก คุณต้อมที่อยู่เชียงใหม่มาร่วมงานไม่ได้ เธอวางแผนทำของที่ระลึกเป็นการ์ดและหนังสือทำมือฝากทุกคนที่เธอรู้จักทางBlog เอากับเธอสิ..พวกเรานะจังงังกับวิธีผูกสัมพันธไมตรีของเธอมาก ทุกคนพูดถึงเธอ อยากเห็นหน้าเธอ คิดถึงเธอ โธ่ต้อม เธอมาเหมือนสายลม วูบมาไม่พบใครได้แต่ฝากของไว้ให้ดูต่างหน้า เธอเป็นคนหรือเป็นเทพธิดา..นะ

เออ .. หนูเป็นคนค่า   เป็นคน   ว่าแล้วเชียวว่าเข้ามาอ่านครั้งแรกและตอบไปนี่หนูลืมยืนยันว่าตัวเองเป็นคน  haha  มายืนยันตอนนี้ก็คงทันเนอะ  พ่อครูบาฯ ขา   แต่จะว่าไป..หนูก็ชอบไปไหนไม่ค่อยจะทิ้งร่องรอยคล้ายสายลมอยู่เหมือนกันนะ  อิอิ

ธุค่า  ^_^

nisachol
IP: xxx.9.92.208
เขียนเมื่อ 19 Aug 2007 @ 11:43

ค่ะ ขอยืนยันด้วยอีกหนึ่งเสียงค่ะ  หนู่ต้อมแกชอบผูกสัมพันธ์กับคนด้วยวิธีนินจาค่ะ  เมื่อไรที่แกอยากให้เจอ ก็จะโผล่มาค่ะ  แต่นี่พอดีน้องเค้าไม่ว่างจริงจริ๊ง  จึงใช้วิธีผูกกับสายลม เอาของที่ระลึกไปมอบให้ดูต่างหน้าไว้เป็นมัดจำก่อนไงคะ  แต่น้องเค้าน่าร๊ากกกกกกกก จริงๆ นะคะ

กมลวัลย์
เขียนเมื่อ 21 Aug 2007 @ 23:41

แวะมาบอก  ด้วยรักและคิดถึง(ทุกคน)สม่ำเสมอ ....ค่ะ เหมือนพี่ติ๋วค่ะ ลอกมาเลยทั้งดุ้น ก็มันดีอยู่แล้วนะคะพ่อครูฯ ^ ^

ขอบคุณที่ชมเรื่องรูปนะคะ หนูหน้าบานเลยค่ะ ^__^