ชีวิตมันไม่แน่ไม่นอนก็เหมือนละครในแต่ตอนที่เปลี่ยนไป สุขได้ไม่นานเดี๋ยวก็ทุกข์ใจ มียิ้มมีร้องไห้ มีปวดร้าว…

         ละครยังมีวันจบตอน...แล้วเหตุการณ์ความไม่สงบของ 3 จ.ชายแดนใต้ ไยเล่าจึงหาตอนจบไม่เจอ มันจะต่างอะไรกับละครที่ไม่จบตอน...

            ถ้าเปรียบเหมือนละครทั่วๆ ไป จะเล่นเพียงไม่กี่ตอน ใช้เวลาเพียงแค่ 2-3 เดือน ก็จบแล้ว  ส่วนใหญ่จะจบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้ง น้อยเรื่องที่จบแบบแซดเอ็นดิ้ง แต่ละครของ 3 จ.ชายแดนใต้ เป็นละครที่สร้างขึ้นมายาวมาก ๆ 3 ปีกว่าแล้ว ปีหน้าก็ครบ 4 ปี สร้างมาจากชีวิตจริง ๆ ล้วน ๆ เจ็บจริง ตายจริง ทั้งนั้น  ยังหาบทสรุปที่แน่นอนไม่ได้ เพราะฉะนั้นก็คงอีกยาวนานกว่าจะจบ แล้วไม่รู้ว่าจะจบแบบไหนด้วย...ระเบิด

          ย้อนเวลาจากช่วงปีแรกที่เกิดเหตุการณ์ความไม่สงบขึ้น จำได้ว่าช่วงนั้นเป็นช่วงวันหยุดฉลองวันขึ้นปีใหม่ จะหยุดประมาณ 3 – 4 วัน ปีนั้นไม่มีโปรแกรมไปฉลองปีใหม่ที่ไหนหรอก นอนก็ตื่นสาย พอสาย ๆ ก็นั่งเล่นอินเตอร์เน็ตอยู่กับบ้าน ไม่ได้ดูข่าวอะไรกับเค้าหรอกในเช้านั้น จู่ ๆ พี่สาวก็เข้ามา และเล่าให้ฟังว่า...”มีการเผาโรงเรียนในอำเภอต่าง ๆ ของจังหวัดยะลา และจังหวัดใกล้เคียงหลายแห่งนะ ดูสิ เล่นกันตั้งแต่ต้นปีเลยนะนี่”...แต่เหตุการณ์เผาโรงเรียนใช่ว่าไม่เคยเกิดกับ 3 จ.ชายแดนใต้หรอก ครั้งในอดีตที่ผ่านมาก็เคยเกิดขึ้นบ่อยๆ นะ แต่ไม่ถึงกับรุนแรง และเกิดขึ้นทุกวันเหมือนครั้งนี้ ในช่วงเวลานั้น ก็ได้แต่คอยติดตามข่าวตลอด วันแล้ววันเล่า มันก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ นอกจากเผาโรงเรียน มีการลอบยิง ลอบฟัน ตัดหัว และรวมถึงระเบิด...เอาล่ะสิ ความกลัว หวาดผวา ความเครียด ความเก็บกดเริ่มมาเยือนขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มกลายเป็นความเคยชิน จนต้องทำใจยอมรับกับสภาพที่เป็นอยู่ให้ได้ ถึงแม้ความรู้สึกอย่างนั้นจะยังคงอยู่ก็ตาม...อะไรจะเกิด มันก็ต้องเกิด ให้คิดเสียว่าทำดีต้องได้ดี  สุดแล้วแต่ชะตากรรมที่เราสร้างไว้ก็แล้วกัน

                ทางรัฐบาลก็ตั้งหน้าตั้งตาคอยหาวิธีและมาตรการต่าง ๆ  เข้ามาจัดการ ส่งกองกำลังทหารเข้ามาประจำแต่ละจุด ทั้งในตัวเมือง  และนอกเมืองที่อยู่ตามอำเภอ ตามตำบล ตามหมู่บ้านเต็มไปหมด...คราวนี้จังหวัดยะลาที่ขึ้นชื่อว่า “เมืองน่าอยู่” มันไม่ใช่แล้วล่ะสิ  เพราะกลายเป็นเมืองที่น่ากลัวไปแล้วมากกว่า...ใครที่ตื่นเช้ามาเดินออกกำลัง หรือไปจ่ายตลาด หรือไปทำธุระอะไรก็ตามในช่วงรุ่งอรุณก็เริ่มวิตกกลัวกันล่ะ เพราะเหตุการณ์ความไม่สงบมาเยือนแล้ว มันลอบฟัน ลอบยิง ลอบฆ่า เอาล่ะสิเดือดร้อนตาม  ๆ กัน พอช่วงเย็น ๆ หลังงานแล้วก็ต้องรีบกลับบ้านกัน เพราะพอมืดค่ำสัก ทุ่มกว่า ๆ ขึ้นไป บนท้องถนนเริ่มเงียบแล้วล่ะ ร้านไหนที่เปิดดึก ๆ ก็จะต้องปรับเปลี่ยนเวลากันล่ะ เพราะหาความปลอดภัยให้กับชีวิตตัวเองไม่ได้ คนทุกคนต้องเริ่มปรับตัวกันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกัน  ช่วงกลางวันนี้ยังกับสนามรบ อิอิ (คิดในใจ)  เพราะตำรวจ ทหารคอยลาดตระเวณตามท้องถนน  ไปสายไหน ๆ ก็เจอแต่พวกเค้า มีทั้งรถกระบะ  รถมอเตอร์ไซด์จะไปเป็นคู่ๆ มีรถจี๊บ รถฮัมวี่ของทหาร รถหกล้อที่บรรทุกทหารเต็มไปหมด ดูกันสิค่ะ อย่างงี้จะไม่ให้เรียกว่ายังกับสนามรบได้ไง  บรรยากาศอย่างงี้ นอกเหนือจาก 3 จ.ชายแดนใต้ และอีก 4 อำเภอของจังหวัดสงขลา คงหาดูได้ยากนะ เวลาไปจังหวัดอื่นที่ไม่ใช่แถวบ้านเรา จะรู้สึกแปลก ๆ  เอ๊ะไม่มีทหารให้ดูเหมือนทุกวันเลย อิอิ ไม่ชินแฮ่ะ...หรือความรู้สึกของเราจะเริ่มชินชา จนกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้วล่ะนี่... ระเบิด

            ทุกวันนี้ เหตุการณ์ความไม่สงบก็ยังคงเกิดขึ้นเรื่อย ๆ ถึงแม้จะมีบางวันลดน้อยลงไปบ้าง จับได้บ้าง แต่มันก็เป็นเพียงบางระยะเท่านั้น...พอเริ่มเผลอ พวกนี้ก็จะลอบกัด และทำเหมือนเดิม  ความไม่สงบยังคงบังเกิดอยู่ เพราะฉะนั้นก็ยังวางใจ และเชื่อใจไม่ได้  ทุกคนยังคงต้องระวังตัว ทุกคนยังคงต้องหวาดหวั่น หวาดกลัว และยังคงต้องเครียดกับเหตุการณ์เหมือนเดิม...ถึงแม้เราจะต้องทำใจ ถึงแม้เราจะทำตัวใช้ชีวิตเหมือนกับคนปกติทั่วไป...แต่ลึก ๆ ลงไปแล้ว เรายังต้องใช้เวลาเยียวยากันอีกยาวนาน...สงสารก็แต่คนที่เจอกับเหตุการณ์แล้วต้องสูญเสีย คนที่บาดเจ็บล้มตาย หรือต้องพิการ โดยเฉพาะทหาร ตำรวจที่คอยปกป้องประชาชน ตอนมาทำหน้าที่ที่ 3 จ.ชายแดนใต้ ก็มาแบบครบองค์ประกอบ...แต่ตอนกลับ...ต้องกลับอย่างร่างที่ไร้วิญญาณ  มันน่าเศร้าใจนัก รั้วของชาติเอ๋ย.... ระเบิด

            ละครจบตอน...แต่ละครที่สร้างจากชีวิตจริงของเหตุการณ์ 3 จ.ชายแดนใต้ คงอีกนานกว่าจะจบ...และก็ยังไม่รู้ว่า ถ้าจบ จะจบแบบไหน...แบบแฮบปี้เอ็นดิ้ง  หรือแซดเอ็นดิ้ง ก็ต้องคอยติดตามกันต่อไป...           

              "ขอความสงบจงบังเกิดขึ้นกับ 3 จ.ชายแดนใต้ และอีก 4 อำเภอของจังหวัดสงขลาด้วยเถิด...ขอสิ่งศักดิ์ จงคุ้มครองพวกเราผู้ร่วมชะตากรรมให้ปลอดภัย รอดพ้นจากภัยอันตรายทั้งสิ้นทั้งปวงด้วยเถิด"     

                                            ต้นไม้