สวัสดีค่ะ

           จากเหตุการณ์ที่ผ่านมา 3 ปี กว่า ๆ อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็จะครบรอบ 4 ปีแล้ว...เชื่อไหมว่าคน 3 จ.ชายแดนใต้ได้โรคเพิ่มขึ้นมามากมาย...โดยเฉพาะโรควิตกจริตจากเสียงที่ได้ยิน บ่อยครั้งที่เป็น ไม่ต้องยกตัวอย่างใครให้มากมาย  เอาตัวเองเป็นเกณฑ์เลยล่ะ....
             วันหนึ่งขณะที่นั่งดูทีวีอยู่ในบ้านกับพี่สาว (วันหยุดเสาร์  อาทิตย์) ช่วงบ่าย ๆ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงตูมส์ ด้วยความที่ตกใจรีบวิ่งออกมาดูหน้าบ้าน ปรากฎว่าไม่ใช่มีแต่เราสองคนแฮ่ะ มีคนอื่นด้วย แสดงว่าพวกเค้าก็ได้ยินเช่นกัน  เราก็เลยถามพวกเค้าว่า เสียงอะไรดังนะ คล้าย ๆ กับเสียงระเบิดเลย  ใช่เสียงรถบดถนนตรงหน้าถนนใหญ่หรือเปล่า  เพราะเค้ากำลังซ่อมถนนอยู่ (ถนนใหญ่ห่างจากซอยหน้าบ้านประมาณ 100 เมตร)  อีกคนบอกว่าไม่ใช่ น่าจะเป็นเสียงระเบิด  แต่ไม่รู้ว่าตรงไหน น่าจะใกล้ ๆ แถวนี้ล่ะ เพราะได้ยินถนัดมาก เมื่อหาข้อสรุปไม่ได้ หลังจากนั้นต่างคนต่างแยกย้ายกันเข้าไป...อีกสักพักใหญ่ ๆ ปรากฎว่า รู้แล้วล่ะว่าเสียงที่ได้ยินนะเสียงอะไร  เพราะมีคนมาบอกว่า เสียงรถบดถนน อะพิโท่อะพิธัง ที่แท้ก็เสียงไอ้นี่นี้เอง เล่นเอาตกใจหมด...อันทีจริงเราก็เดาถูกตั้งแต่แรกแล้วนี่เองว่าเสียงรถบดถนน แต่คนอื่นบอกไม่ใช่ยั่นเอง...โล่งอกไป

              อีกวันหนึ่งขณะที่นั่งทำงานอยู่ในสำนักงาน ซึ่งถ้าว่าไปแล้ว มันไม่ใช่แค่วันนี้หรอกนะ ที่ได้ยิน มันได้ยินบ่อยกับเสียงนี้  แต่ด้วยความวิตกจริตไง ก็เลยต้องเดาว่าเป็นเสียงระเบิดไว้ก่อน อิอิ...คืออย่างนี้  ขณะที่นั่งพิมพ์งานอยู่นั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงดังคล้ายเสียงตูมส์...แล้วทุกคนที่อยู่ในห้องก็หันมามองหน้ากัน  แล้วถามว่าได้ยินเสียงอะไรไหม  เสียงคล้ายระเบิดเลยล่ะ ระเบิดแถวไหนอีกหรือเปล่านะ...ไอ้เราก็นั่งติดกับริมหน้าต่าง มองเห็นทั้งข้างล่างหน้าตึกสำนักงาน  และถนนใหญ่ข้างนอก  ก็เลยชะโงกหน้าลงไปดู ปรากฎว่า มีคนยืนอยู่ข้างรถยนต์ตรงหน้าตึกเรานี่เอง...อะพิโท่อะพิธัง...ที่แท้เสียงคนปิดประตูรถยนต์นี่เอง ปิดแรงไปหน่อย เสียงเลยคล้ายระเบิดนะเนี่ยยย...โล่งอกไปอีกหนึ่ง นึกว่าจะเกิดเหตุการณ์เสียงแล้ว ไม่อย่างนั้นก็คงต้องมีคนบาดเจ็บและคนตายตามมาอีกแน่เลย    

             ที่ทำงานจะอยู่ติดกับถนนใหญ่ ซึ่งบริเวณนั้นเป็นที่ตั้งของหน่วยงานราชการเกือบทั้งหมดก็ว่าได้ มีทั้งศาลากลางจังหวัด ที่ว่าการอำเภอเมือง สถานีตำรวจอำเภอเมือง ศาลจังหวัด สถานีวิทยุกระจายเสียง ฯ และหน่วยงานอื่น ๆ อีกมากมาย ตรงกลางถนนใหญ่จะมีศาลเจ้าพ่อหลักเมือง ซึ่งเป็นที่เคารพสักการะของชาวเมืองยะลาตั้งอยู่ข้างหน้าของหน่วยงาน...ถ้ามองจากตึกสูง ๆ มาก ๆ จะเป็นเหมือนรูปใยแมงมุม 3 วง หรือไงนี่ล่ะบริเวณแถวๆ นั้น
             ด้วยความที่ที่ทำงานอยู่ติดกับถนนใหญ่นี่เอง  ทุกวันจะมองเห็นรถวิ่งผ่านไปมามากมายตรงบริเวณนั้น...โดยเฉพาะรถรีเฟอร์คนไข้ของโรงพยาบาลที่มาจากต่างอำเภอ ซึ่งจะต้องผ่านหน้าบริเวณถนนสายนั้น...สัญลักษณ์ของรถคันนี้เสียงจะมาก่อน ทุกคนก็คงเคยได้ยินกัน...แต่คนมักจะนำเสียงไปแปลเป็นเสียงตายแน้ ๆ ๆ ๆ  อิอิ ดูสิ ช่างแปลเสียงกันเหลือเกิน คนที่นอนอยู่ในรถอาจจะไม่ตายก็ได้ แค่บาดเจ็บกัน...เมื่อก่อนได้ยินเสียงรถคนนี้ จะรู้สึกปกติ  แต่เมือ่เกิดเหตุการณ์ขึ้นมา....พวกเราจะต้องคิดไว้ก่อนเสมอว่า...มีการยิงกันตาย  หรือปะทะกันแถวไหนอีกนะ วันนี้ หรือแม้แต่เสียงเฮลิคอร์ปเตอร์ ถ้าวันไหนบินว่อนวนไปมา...จะต้องเดาไว้ก่อนเลยเสมอว่า เกิดอะไรขึ้นแน่ ๆ  แต่บางครั้งวันก็ไม่ใช่นะ ที่บินไปบินมา  บางครั้งก็บินลาดตะเวณ เพราะจะมีผู้ใหญ่จากรัฐบาล หรือกองทัพ ลงมา

            ไม่ว่าจะเป็นเสียงอะไรก็แล้วแต่...ที่มันใกล้เคียงกับเสียงต้องห้ามที่ทุกคนกลัวกันนักกลัวกันหนา...ล้วนแล้วแต่ไม่เป็นผลดีกับพวกเรา 3 จ.ชายแดนใต้ทั้งนั้น เพราะเท่ากับเป็นการตอกย้ำให้จดให้จำกับสิ่งเลวร้ายที่ผ่านมา...