เมื่อปี พ.ศ. 2542 ผมได้มีโอกาสไปรับราชการในตำแหน่งหัวหน้าการประถมศึกษาอำเภอกะพ้อ จังหวัดปัตตานี ได้อยู่คลุกคลีกับประชาชนที่นั่นสังเกตุเห็นว่าประชาชนที่นั่นทั้งไทยพุทธและไทยมุสลิมมีอัธยาศรัยดี เดินสวนกันตามตลาดเขาจะทักทายอยู่เสมอทั้งที่ไม่เคยรู้จักกัน บางคนชวนไปกินบุญที่บ้าน บางคนชวนไปเรียนภาษายาวี ผมยังได้ภาษายาวีติดตัวมาตั้งหลายคำ ผมย้ายกลับมาเมื่อปี พ.ศ. 2543 ไม่น่าเชื่อว่าหลังจากนั้นอีกเพียง 4 ปี ภาพความสงบสุข ภาพแห่งความมีน้ำใจไมตรี และภาพแห่งความมีอัธยาศรัยจะหายไป แต่กลับมีภาพแห่งความโหดร้าย ภาพแห่งความหวาดกลัว ภาพแห่งความหวาดระแวง ภาพแห่งการแบ่งพวก และภาพแห่งความสูญเสียจะเกิดขึ้นกับพี่น้องสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ แต่เหตุการณ์เหล่านี้ก็ได้เกิดขึ้นแล้ว ในฐานะที่ผมเป็นคนไทยคนหนึ่งที่อยู่ในที่สุขสบายกว่าผมขอเป็นกำลังใจให้พี่น้องในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้จงมีกำลังใจที่เข้มแข็งต่อสู้กับปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นหวังว่าสักวันหนึ่งความสันติสุขจะกลับคืนมาและวันนั้นคือวันแห่งชัยชนะของพวกเรา