ห้อง ๆ นี้ เป็นเสมือนโลกใบหนึ่งที่เปิดให้แต่ละคนได้แสดงออกถึงความเป็นส่วนตัวต่อสาธารณะอย่างเปิดเผย

 (๑)

ค่ำคืนในกรุงเทพฯ   อันแปลกเปลี่ยว–

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลายคนเอ่ยทักในทำนองว่าผมเป็น “นักเดินทาง”   ทั้งโดยความจริงและความฝัน   ซึ่งหมายถึงการพร่ำคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ อยู่อย่างไม่รู้จบ   คิดโน่น  คิดนี่ ! , ฝันโน่น ฝันนี่ ! อย่างไม่รู้เบื่อ  แต่จะทำยังไงได้ล่ะ   เมื่อผมรู้สึกและเชื่อเสมอมาว่า   ชีวิตที่มีความฝันเท่านั้น  คือชีวิตที่มีความหมายและมีลมหายใจของความเป็น “มนุษย์”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p align="center"> (๒)    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมออกจากรัฐสภาเกือบ  ๕  โมงเย็น  ซึ่งแน่นอนเวลาดังกล่าวนั้นไม่ทันได้พานพบการ “คว่ำบาตร”  ของพระภิกษุสงฆ์  แต่ยังได้สัมผัสกับบรรยากาศของการประท้วงอันเข้มข้น ด้วยสันติวิธี    จากนั้นก็ให้อิสระกับตนเองได้เดินทอดน่องไปตามวิถีถนน,  ผมสะพายเป้  (เหมือนเด็กหนุ่ม)  เดินตรงดิ่งมายังลานพระบรมรูปฯ   …  ลานนี้โล่งงาม  ,เงียบสงบ,  ขรึมขลังและยิ่งใหญ่อย่างเห็นได้ชัด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมกลับมาถึงที่พักราว  3  ทุ่ม,  สำหรับคนแปลกถิ่นเช่นผม  ค่ำคืนในเมืองใหญ่เช่นนี้ ดูจะแปลกเปลี่ยวและเดียวดายอยู่มาก    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อันที่จริงผมก็มากรุงเทพฯ  บ่อยครั้งเหมือนกัน   แต่ก็ไม่เข้าใจว่าวันนี้, ค่ำคืนนี้ทำไมถึงรู้สึกเปลี่ยวเศร้าและเหงาหงอยอย่างบอกไม่ถูก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมตัดสินใจพาตนเองเข้าสู่ร้านอินเตอร์เน็ตใกล้ ๆ  โรงแรมอันเป็นที่พัก   ในชีวิตของผม,  ผมไม่เคยท่องแวะเข้าไปใช้ชีวิตในร้านอินเตอร์เน็ตเลยแม้แต่ครั้งเดียว   ด้วยความที่อ่อนด้อยต่อเรื่องพรรค์นี้จึงยิ่งทำให้ผมมีอาการออกเด๋อ ๆ  เดิ่ง ๆ  อย่างเห็นได้ชัด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">(๓)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p>ผมมีเจตนาที่ชัดเจนว่าจะเข้าไปท่องเล่นในโลก G2K  …  ผมรู้สึกขัดเขินกับวัฒนธรรมในร้านเน็ตอย่างเห็นได้ชัด   การจ่ายเงินก่อนจับจองที่นั่งคือขั้นตอนแรกที่ผมต้องเรียนรู้   จากนั้นผมก็เป็นอิสระและมีโลกส่วนตัวอยู่ท่ามกลางสาธารณะนั้น !     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผู้คนหลากวัยตั้งหน้าตั้งตาทำกิจกรรมกับเครื่องคอมพิวเตอร์ราวกับมันเป็นเสมือนญาติและเพื่อนผู้รู้ใจ  เด็กในวัยเด็กท่องในโลกเกมส์อย่างสนุกสนาน    ผู้ใหญ่ในวัยหนุ่มและวัยสาว  chat  อย่างมีรสชาติ  จะมีผมเพียงคนเดียวนี่แหละที่ท่องอยู่ในโลก G2K  … เงียบขรึมและดำเนินไปอย่างแปลกเปลี่ยว   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลายครั้งผมสัมผัสได้ว่าคนข้าง ๆ  ชำเลืองมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม   เขาคงสงสัยกระมังว่าผมกำลังทำอะไร ?  … ทำไมถึงเงียบและไม่มีสีสันเอาเสียเลย  !    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p align="center">   (๔)    </p><p align="center"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="left">ห้องเน็ตเป็นเสมือนโลกแคบในทางกายภาพ   แต่โลกอีกใบหนึ่งซึ่งซ้อนทับอยู่ในเครื่องคอมพิวเตอร์กับกว้างใหญ่และไร้พันธนาการอย่างน่าทึ่ง   ขณะที่ทุกคนสนุกสนานท่องเล่นกับโลกใบนี้อย่างสมวัย   แต่ผมกลับดูเป็นชายชราที่พลัดหลงมาสู่โลกใบนี้อย่างน่าขำ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="left"></p><p align="left">    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมแปลกใจไม่น้อยที่ร้านเหล่านี้สามารถเปิด  24  ชั่วโมงได้อย่างชัดแจ้ง   ตรงกันข้ามอย่างลิบลับกับสิ่งที่ผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองพร่ำพูดถึงการจัดระเบียบสังคมอย่างน่าชื่นชม   และเมื่อไม่นานมานี้   ผมก็เป็นหนึ่งในคณะทำงานที่ทางจังหวัดได้มอบหมายให้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างสังคม “มอใหม่”  ให้เป็น “เมืองน่าอยู่ อู่น่านอน”   ซึ่งมีเรื่องการควบคุมร้านอินเตอร์เน็ตอยู่ในนั้นด้วย </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเข้าไปเขียนบันทึกได้สักพัก   และใช้เวลาอันน้อยนิดตอบบันทึก   ตลอดจนเข้าไปอ่านบันทึกของกัลยาณมิตรเท่าที่เวลาจะเอื้ออำนวย   อันที่จริงผมตั้งใจจะใช้เวลาอยู่ในโลกอันเป็นห้องแคบนี้เต็มที่   รวมถึงการคาดหวังว่าจะใช้ห้วงเวลาดังกล่าวนี้   ศึกษาและสังเกตวิถีชีวิตของผู้คนในยามค่ำคืนของเมืองใหญ่อีกสักครั้ง   หากแต่ความแปลกเปลี่ยวที่รุมเร้าผมอย่างไม่รามือ  ทำให้ผมรู้สึกราวกับกำลังถูกโลกใบนี้บีบให้  “ตีบเล็ก”  ลงทุกขณะ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p>เมื่อผมดูภาพท้องทุ่งในบันทึกของตนเอง   ผมก็อดคิดแบบขำ ๆ  ขึ้นมาไม่ได้ว่า   คนกรุงเทพฯ  ดูพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตกดินกันที่ไหนบ้าง  ?  เด็ก ๆ  และคนหนุ่มสาวที่อยู่ในร้านเน็ตเหล่านี้กลับไปทานอาหารเย็นที่บ้านบ้างหรือเปล่า ?  พวกเขาไม่สนใจละครหลากรสชาติในทีวีบ้างหรือไร ?  และทำไมไม่มีใครสักคนใช้อินเตอร์เน็ตเพื่อค้นคว้าข้อมูลในทางปัญญาและการเรียนบ้างเลย ?  </p><p></p><p align="center">  (๕)    </p><p> </p><p>ตลอดเวลาที่คนแปลกหน้าอย่างผมใช้ชีวิตอยู่ในห้องนี้,   ผมมักจะแว่วยินกับถ้อยคำของผู้คนอย่างฉะฉาน   พวกเขาสามารถส่งเสียงร้อง  หรือแม้แต่พูดคุยกันด้วยเสียงอันดังโดยไม่ต้องเกรงอกเกรงใจว่าใครจะรำคาญ …</p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ห้อง ๆ  นี้   เป็นเสมือนโลกใบหนึ่งที่เปิดให้แต่ละคนได้แสดงออกถึงความเป็นส่วนตัวต่อสาธารณะอย่างเปิดเผย   ขณะที่โลกอีกใบหนึ่งที่กั้นไว้ด้วยประตูกระจกใสอันเป็นประตูร้านฯ  ก็ดำเนินไปอย่างคึกคัก   เพียงก้าวพ้นประตูร้านออกมาก็จะพบได้ว่า  บนท้องถนนเป็นโลกอีกโลกหนึ่งที่แตกต่างลิบลับกับโลกในร้านอินเตอร์เน็ต</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ก่อนที่ผมจะพาตนเองลุกออกจากที่นั่งในร้านอินเตอร์เน็ต    หญิงสาวท่านหนึ่งควงแขนคนรักเข้ามาในร้าน   ผมเผลอหันไปมองอย่างไม่ตั้งใจ    เธอน่าจะมีอายุราว ๆ  ไม่เกิน  16  ปี   เธอสวยใสและมีเสน่ห์ตามแบบของหญิงสาวในเมืองใหญ่   เสื้อสายเดี่ยว,  กางเกงขาสั้นรัดรูปโชว์เรียวขาอันงามอย่างเปิดเผย  ขณะที่ชายหนุ่มท่านนั้นดูจะมีอายุมากกว่าเธอสัก 2 – 3  ปี …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>เขาและเธอแสดงออกถึงความรักที่มีต่อกันอย่างเปิดเผยและกระทำราวกับว่าพื้นที่ตรงนี้คือ “พื้นที่สาธารณะ”  ที่ใครต่อใครก็มีเสรีแห่งการแสดงออก  …   </p><p></p><p align="center">(๖)   </p><p> </p><p>ผมเคอะเขินที่จะอยู่ในโลกที่ซ่อนอยู่ในห้องหับอันแคบเล็กนี้อีกต่อไป   ผมตัดสินใจลุกออกจากเก้าอี้และตรงออกมายังประตูบานเดียวที่มีอยู่    ทันทีผลักประตูและก้าวพ้นออกมา   โลกอีกใบก็ฉายเด่นและตระหง่านอยู่ต่อหน้า –    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ดึกแล้ว,  ซึ่งหมายถึงกำลังผ่านพ้นเที่ยงคืน   แต่ผู้คนก็ยังคงย่ำเท้าไปทั่วท้องถนน   แสงไฟหลากสียังคงทำหน้าที่แต้มแต่งค่ำคืนให้ดูน่าสนใจและเย้ายวนต่อการท่องเล่นมากกว่าจมดิ่งอยู่บนเตียงนอน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเดินผ่านร้านคาราโอเกะ,  มองเห็นหญิงสาวที่แต่งกายด้วยชุดนุ่งน้อยห่มน้อยแต่เต็มไปด้วยสีสันกำลังนั่งเรียกแขกอยู่หน้าร้านราวกับ “นางกวัก”  เธอเป็นใครมาจากไหน … มาจากผืนแผ่นดินอีสาน หรือเปล่า  (ผมเผลอถามตัวเองอย่างเจ็บปวด)   ถัดมาไม่กี่ฝีก้าว   ชายวัยกลางคนผมเผ้า, หนวดเครารกรุงรัง  เนื้อตัวมอมแมนถึงขั้นสกปรกนอนขดตัวอยู่ริมทางเท้าโดยไม่สะทกสะท้านต่อกลิ่นเอียนอันคาวเหม็นและฝูงยุงแห่งเมืองใหญ่   ถัดจากนั้น  แท็กซี่หนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนคุยกับพนักงานสาวเสิร์ฟอย่างสนิทสนม,   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">  (๗)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p>    </p><p>ผมพาตัวเองกลับมายังห้องพัก,  ทิ้งตัวนั่งบนเตียงนอนอันอ่อนนุ่มอย่างอ่อนแรง   </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในห้องหับของที่พักก็ดูราวกับเป็นอีกโลกใบหนึ่งที่ผมกำลังเผชิญในค่ำคืนกลางเมืองใหญ่   ผมหวนกลับไปนึกถึงหญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าร้านคาราโอเกะ  ชายผู้ซึ่งนอนขดตัวอยู่ริมทางเท้าคนนั้น  , รวมถึงหนุ่มแท็กซี่และสาวเสิร์ฟคู่นั้น  พร้อมเปรยกับตัวเองอีกครั้งอย่างเงียบ ๆ  ว่า  “ในชีวิตของพวกเขา,  พวกเขามีความฝันอย่างไรบ้างหนอ ?“ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ความแปลกเปลี่ยวยังคงเกาะกุมผมอย่างสนิทแน่น  ,  ค่ำคืนที่แปลกเปลี่ยวกับยิ่งเงียบเหงาขึ้นเท่าตัว   ผมตัดสินใจเปลี่ยนแปลงกำหนดการเดินทางกลับบ้านอย่างแน่วแน่  –</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>พรุ่งนี้,  ผมจะเดินทางกลับบ้านเร็วขึ้นกว่าที่ตั้งใจไว้  …  และไม่ลืมที่จะให้โอกาสกับเจ้าความแปลกเปลี่ยวได้กลับใจมาเป็นมิตรร่วมนอนบนเตียงเดียวกับผมในคืนนี้      </p><p></p><p></p><p align="center">….   </p><p> </p><p align="center">ค่ำคืนที่แปลกเปลี่ยว,  กรุงเทพฯ</p><p align="center">  o๒ :  ๑๕  </p><p align="center">  วันสุดท้ายของเดือนมิถุนา </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p align="center"></p>