สวัสดีครับ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px"></div><div class="info"> พชรวรัตถ์ แสงทองชนาพงศ์
</div><div class="info">งั้นเอาเป็นว่า  ผมบอกตัวเลขของอายุเลยก็แล้วกัน  จะได้เรียกให้ถูก  ซึ่งตอนนี้ยังไม่ถึง  35  เลยครับ - </div><div class="info"></div><div class="info">และชีวิตคงเริ่มต้นตอน 40  กระมัง  (ก็ได้แต่หวังให้เป็นไปตามนั้นแหละครับ)</div><div class="info"></div><div class="info">....</div><div class="info"></div><div class="info">ผมชื่นชมที่อาจารย์ฯ  มีวิธีหรือต้นทุนที่ดีในการจัดการกับภาวะแวดล้อมที่ไม่คุ้นชินได้เป็นอย่างดี  โดยเฉพาะการนำพาหลักปฏิบัติเกี่ยวกับสมาธิมาเป็นเครื่องบำบัดเยียวยา ... ซึ่งส่วนตัวผมยอมรับว่าตนเองยังไม่มุ่งมั่นสู่กระบวนการนั้นเท่าทีควรนัก</div><div class="info"></div><div class="info">รึ ผมจะติดอารมณ์ศิลปินกระมังครับ  จึงรู้สึกตลอดเวลาว่า "ขี้เหงา"  ... ฟุ้งซ่านเรื่อยเปื่อย   ฝันโน่นฝันนี่อยู่ตลอดเวลา   </div><div class="info"></div><div class="info">ผมเชื่อเหลือเกินว่าแต่ละท่านมีวิธีการจัดการกับโลกที่แปลกหน้าสำหรับตนเองเสมอ   ผมมักจะใช้วิธีของการเดินตามร้านหนังสือ,  หรือไม่ก็หยิบหนังสือมาอ่าน  สิ่งเหล่านั้นจะช่วยให้เรารู้สึกราวกับกำลังท่องเล่นอยู่ในที่ ๆ  รื่นรมย์ ..  </div><div class="info"></div><div class="info">แต่ก็แปลกใจเหลือเกินว่าทำไมช่วงนี้ไปไหนมาไหนไม่ยืดไม่ยาวเหมือนในอดีต  ซึ่งอาจจะหมายถึงความเป็นห่วงและระลึกถึงลูกชายกระมังครับ  ที่เป็นห่วงโซ่พันธนาการเรียกขานให้เรากลับไปหาเขาอยู่ตลอดเวลา</div><div class="info"></div><div class="info">...</div><div class="info"></div><div class="info">ชีวิตเป็นเช่นนี้กระมังครับ ...  และมนุษย์แท้ที่จริงอาจจะเป็นสัตว์โลกที่อ่อนแอเหลือเกิน  ไม่งั้นคงไม่เรียกตนเองว่าสัตว์ "สังคม" ....</div><div class="info"></div><div class="info">ขอบคุณครับ -</div>