สวัสดีค่ะ

อ่านที่คุณพนัสเขียน  เข้าใจความรู้สึกค่ะ

สำหรับพี่ๆคิดว่า มันคือ ความไม่คุ้นเคย ความแปลกไปจากความเคยชิน ขอเล่าความรู้สึกของตัวเองบ้างค่ะ แลกกันนะคะ

พี่เป็นคนกรุงเทพโดยกำเนิด ชีวิตอยู่ในบ้าน  ชอบอยู่บ้าน  อยู่กรุงเทพเป็นส่วนใหญ่ สมัยเด็กๆ คุณพ่อคุณแม่พาเราพี่น้อง ไปเที่ยวเกือบทุกจังหวัด ไปมาหมด และชอบทุกที่ เพราะแต่ละที่ จะมีจุดเด่นของตัวเอง ที่ไปบ่อยและอยู่นานๆ คือ สงขลา เพราะคุณพ่อเป็น ชาวสงขลา รองมาคือ จันทบุรี เพราะคุณตาเป็นคนจันทบุรี

แต่ ไปที่ไหน ก็ไม่คุ้นเท่ากับอยู่บ้าน และบ้านอยู่ในกรุงเทพ

จริงๆแล้ว พี่ว่า ที่เรารู้สึก ไม่ค่อยอยากอยู่ที่ไหนนานๆ เพราะ เราไม่คุ้นเคยค่ะ

พอทำงาน ต้องไปต่างประเทศบ่อย บางประเทศทางตะวันตก สะอาดกว่า เจริญกว่าเรา แต่เราก็ไม่คุ้น ไม่อบอุ่นเท่า  เราว่า เราอยากอยู่ประเทศเรามากที่สุด จะยังไง ก็เป็นแผ่นดินเกิดของเรา เราภูมิใจที่จะอยู่ในประเทศของเรา แผ่นดินที่เรามีสิทธิโดยชอบธรรม ไม่ต้องโอนสัญชาติ

อีกข้อหนึ่ง คือเรื่องอินเตอร์เน็ท ตามร้าน ส่วนใหญ่เขาไปเล่นเกมส์และchatกัน

 ก็ให้มีบ่นเล็กๆอยู่ตลอดว่า เด็กๆวัยรุ่นนี่ ไม่รู้จะมีเรื่องอะไรคุยนักหนา คุยได้คุยดี  ลืมไปว่า ธรรมชาติของวัยรุ่นกับเรา ไม่เหมือนกัน ต่อไป เขาก็จะเลิกคุยเจ๊าะแจ๊ะเอง   มื่อโตขึ้นค่ะ