สวัสดีครับ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px"></div><div class="info"> sasinanda
</div><div class="info">สำหรับพี่ๆ  คิดว่า มันคือ ความไม่คุ้นเคย ความแปลกไปจากความเคยชิน </div><div class="info"> </div><div class="info">....</div><div class="info"></div><div class="info">ยอมรับนะครับว่าภาวะรู้สึกที่เกิดขึ้นกับผมนั้น  เป็นภาวะของความไม่คุ้นเคย, แปลกหน้า แปลกถิ่น  จึงรู้สึกราวกับอยู่คนเดียวในโลกกว้าง  และสังคมในเมืองก็เป็นสังคมที่แตกต่างจากชนบทที่ตนเองอาศัยอยู่ซึ่งเรามีเวลาที่จะทักทายกันอย่างไม่ต้องคิดอะไรมาก</div><div class="info">ครั้งหนึ่งที่ผมไปอเมริกา  ก็รู้สึกในทำนองเดียวกัน  คือ  คิดถึงและโหยหาประเทศไทยมาก  และความรู้สึกนั้นก็ไม่ได้เจาะจงว่าเป็นที่ใดที่หนึ่ง  ขอให้เป็นประเทศไทยเป็นพอแล้ว</div><div class="info">ผมไม่คุ้นชินกับที่อื่น ๆ นัก  นั่นคือข้อจำกัดเรื่องต้นทุนของผม    ผมมักจะเป็นกันเองกับมหาสารคามและกาฬสินธุ์   ยิ่งเป็นคนค่อนข้างสันโดษยิ่งรู้สึกเปลี่ยวแปลกกับที่อื่น ๆ อยู่เสมอ   หรือแม้แต่การไปเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ  ผมก็จะรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่า “เหงา” …</div><div class="info">บางครั้งผมอาจจะไม่ปรับตัวกับแวดล้อมอย่างเต็มที่,  มีโลกส่วนตัวอันลึกเร้นเป็นของตนเอง   แต่ก็แปลกอยู่ไม่น้อย  วิถีการงานกลับว่ายวนอยู่ในกิจกรรมทางสังคมอยู่อย่างไม่รู้จบ  แต่ก็ไม่คุ้นชินกับสังคมแห่งการพบปะสังสรรค์ใด ๆ  …</div><div class="info">กรณีร้านอินเตอร์เน็ต  นั่นคือครั้งแรกที่เข้าไปสัมผัส  อันที่จริงก็พอที่จะเข้าใจอยู่บ้าง  แต่พอเข้าไปสัมผัสจริงก็เกิดภาพที่เป็นยิ่งกว่าที่เรารับรู้ผ่านสื่อต่าง ๆ  หรือแม้แต่การรับรู้ผ่านคำบอกเล่าของผู้คน</div><div class="info">ก็หวังแต่เพียงว่าวัยรุ่นในร้านเน็ตเหล่านั้น  จะมีภูมิต้านทานที่ดีในการท่องเล่นในโลกใบนั้น,  ….</div><div class="info">…</div><div class="info"> ตอนนี้กลับมาถึงบ้าน   ความแปลกเปลี่ยวทั้งปวงก็อันตธานหายไปจนสิ้น   จะมีก็แต่เสียงรบเร้าจากเจ้าตัวซนทั้งสองแหละครับที่โหมกระหน่ำผมอยู่อย่างไม่ขาดสาย</div><div class="info">ขอบพระคุณครับ - …..</div>