สวัสดีครับ พี่สมนึก <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">
</div><div class="info">
สะ-มะ-นึ-กะ
</div><ul>
ผมกลับมาถึงสารคามในเย็นของวันนี้ จากเดิมต้องถึงพรุ่งนี้เช้า แต่เพราะความแปลกเปลี่ยวนั่นเองที่ทำให้ผมเปลี่ยนแปลงการเดินทางอย่างกระทันหัน
ลูก ๆ และเพื่อนชีวิตมารอรับอย่างน่ารัก
ผมก้าวพ้นประตูรถทัวร์ , ลูกชายคนโตวิ่งมาสวมกอด ขณะที่เจ้าตัวเล็กง่วนอยู่กับซองขนมหน้าร้านค้า แต่หลังจากเห็นพ่อก็ถลามาอย่างว่าง่าย
กรุงเทพฯ เป็นเมืองที่ผมรู้สึกว่าเปลี่ยวเหงามาก ทั้ง ๆ ที่คึกคักด้วยผู้คนและแสงสี แต่ก็เหมือนกับถูกห่มคลุมด้วยความเปลี่ยวเหงาอยู่วันยังค่ำ
ความรู้สึกเช่นนี้อาจเป็นเพราะผมไม่คุ้นชินกับกรุงเทพฯ หรือเพราะผมเป็นคนมีโลกส่วนตัวค่อนข้างสูงก็เป็นได้
....
บ้าน ... คือ ที่ ๆ อบอุ่นสำหรับผม ...
ผมมีความสุขที่กลับมาถึงบ้านเร็วกว่ากำหนด
พรุ่งนี้เช้าจะดูละครจักร ๆ วงศ์ ๆ เป็นเพื่อนลูกชาย
...
...
กลับถึงบ้านแล้ว ผมมีความสุขจริง ๆ ครับ (พี่สมนึก !)
</ul>