เมื่อตอนกลางวัน ครูอ้อยไปติดต่องานห้องธุรการ ได้นั่งฟังผู้ปกครองคนหนึ่งนำเด็กมาเข้าเรียนหนึ่งคน จะเป็นอย่างไรอ่านต่อไปนะคะ
เปิดภาคเรียนมาได้  ครึ่งเดือนแล้ว   ยังมีนักเรียนมาเข้าเรียนอีกหรือ ครูอ้อยรำพึง
 เป็นนักเรียนชาย  ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 
โถ....เพิ่งจะอดนอนกลางวันมา  ต้องย้ายมาเรียนที่โรงเรียนใหม่ ....แล้วหรือนี่ 
ผู้ปกครองนั้นเป็นลุง  มองหลานแบบอาลัย..ไม่อยากจาก   ครูประจำชั้นก็อยากให้เด็กนักเรียนเข้าชั้นเรียนเลย  เพราะจะเรียนไม่ทันเพื่อนๆด้วย   
นักเรียน....จึงร้องเสียงดังแบบมากๆ  ลั่นห้องธุรการ  กรี๊ด...และทุบประตูที่เป็นกระจกด้วย 
ครูกลัวกระจกจะแตกบาดนักเรียน  จึงดึงตัวนักเรียนออกมา  ลักษณะการดึงจึงเหมือนฉุดกระชากลากถู 
เพราะยื้อยุดกันเป็นเวลานาน  สักครู่...ครูมีแรงมากกว่า  จึงนำนักเรียนเข้าไปไว้ในห้องของรองผู้อำนวย ฯสำเร็จ 
สักครู่ใหญ่  ครูท่านนั้นก็นำนักเรียนออกมา 
ต่อจากนี้ไป..เป็นเสียงในฟีล์ม...เจ้ามาจากไส..มหาสารคามติ..เจ้ามายู้กับไผ   ..ลุงของเจ้าติ  
 ครูอ้อยเห็นครูท่านนั้นสัมภาษณ์  อย่างบรรจงและสนุกสนาน 
ครูอ้อยก็เลยอยากร่วมวงสนทนาด้วย  เลยถามไปหนึ่งคำว่า..เจ้ายู้ที่บ้าน  พ่อเอิ้นเจ้าว่าอีหยัง ...
ไม่มีเสียงตอบ  ถามเท่าไรก็ไม่ตอบ  ครูท่านนั้นจึงพาไปซื้อของกิน 
 คงจะหิว... 
ครูอ้อยเสร็จธุระ  และจะขึ้นไปสอนนักเรียนในชั่วโมงต่อไป 
จึงแวะไปทักทายนักเรียนคนนั้นก่อน  
ครูท่านนั้นบอกว่า...หัวสูงเสียด้วย  เลือกซื้อแต่ของมีราคา..
ครูอ้อยยังไม่ลดความพยายาม  ถามอีกค่ะ...แต่ก็ไม่ยอมบอก 
ครูอ้อยนึกถึงภาพยนต์สมัยเก่าเรื่องหนึ่ง ก็เลยเรียกนักเรียนคนนั้นว่า  ....บักหำน้อย....วันนี้บักหำน้อย..มาเรียนในเมืองหลวง     
พรุ่งนี้คงจะมีตอนสอง..โปรดติดตาม