เกือบเป็นเวลา 4 เดือนเต็ม ที่ผมเป็นสมาชิก Gotoknow.org ในลักษณะของคนที่อยู่วงนอก
ผมได้รับการต้อนรับของเพื่อนและกัลยาณมิตรที่ดีหลายท่าน
นอกจากการเขียนบันทึกด้วยความจริงจังและจริงใจแล้ว ผมยังมักจะเข้าไปอ่านบันทึกที่ผมสนใจ โดยไม่จำกัดว่าจะเป็นสมาชิกเก่า หรือสมาชิกใหม่เป็นผู้เขียน โดยไม่มีการแบ่งพรรคแบ่งพวกว่า อันนี้พวกชั้น คนโน้นพวกเธอ แบบนี้ไม่มีอยู่ในความคิด
ในขณะถ้าผมเขียนบันทึกแล้วมีผู้กรุณา ...
- มาเติมต่อความรู้ของผม หรือ ...
- แสดงความคิดเห็นที่มีประโยชน์ หรือ ...
- เป็นสิ่งที่ผมไม่ได้ฉุกคิด หรือ ...
- เป็นสิ่งที่ผมคิดไม่รอบด้าน ...
ผมจะรู้สึกว่า เป็นความกรุณาอย่างมากที่มีคนสนใจในสิ่งที่ผมเขียน มีคนอยากแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับผม ผมรู้สึกดี
ดังนั้น ผมจะตอบทุกคนที่เข้าเยี่ยมเยียนบันทึกข้อเขียนของผม อีกทั้งยังเป็นรักษามิตรภาพที่มีให้กัน อีกทั้งยังถือเป็นมารยาททางสังคมที่ผมควรกระทำอีกด้วย
แต่นั่นเป็นกรณีที่มีการตอบความคิดเห็นอย่างสร้างสรรค์
หากเกิดปัญหาการตอบความคิดเห็นแบบโจมตี ก้าวร้าว ใช้อารมณ์ ... ผมจะเลือกไม่ตอบผู้ตอบความคิดเห็นลักษณะนั้น ผมไม่เลือกที่จะปะทะอารมณ์ที่ผมไม่ได้เป็นคนก่อ
อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นวิธีการเลือกตอบความคิดเห็นต่อกัลยาณมิตรของผม
แต่เท่าที่ผมมองเห็นในการอ่านบันทึกในรอบ 4 เดือนมานี้
วิธีการตอบความคิดเห็นของหลาย ๆ ท่าน โดยเฉพาะผู้เป็นสมาชิกเก่าแก่ โลดแล่นอยู่ภายใน Gotoknow อย่างสม่ำเสมอ .... "เลือกตอบผู้แสดงความคิดเห็นทุกคน"
แน่นอนวิธีนี้ คือ วิธีที่การสร้างมิตรภาพที่ดีที่สุด คือ ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง ไม่แบ่งชนชั้น ไม่มีอคติกับใคร ... มิตรภาพที่สวยงามจะเกิดด้วยความเต็มใจ มีความเอื้ออาทร เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อกัน ... บรรยากาศแบบนี้ดีมาก
แต่มีสมาชิกเก่าแก่บางท่าน หรือ สมาชิกใหม่ที่ยังไม่รู้ว่าควรมีแนวปฏิบัติอย่างไร ? ... "เลือกตอบผู้แสดงความคิดเห็นบางคน" โดยเฉพาะบางคนที่มีสายสัมพันธ์กับตนเองที่ดี และไม่เลือก หรือ ไม่คิดที่จะตอบคนที่ตัวเองไม่สนใจ แบบนี้ก็มีเรียกตามสำนวนไทยว่า "เลือกที่รักมักที่ชัง"
ลองถามกลับไปยังคนเหล่านั้น เขาจะบอกว่า "ก็มันเป็นสิทธิ์ของเขามิใช่หรือ ที่เขาจะเลือกใคร หรือไม่ตอบใคร"
ถูกต้องครับ เป็นสิทธิ์ของท่านจริง ๆ ด้วย ... ใคร ๆ ก็ว่าท่านไม่ได้ เพราะ ระบบสังคมของ Gotoknow ให้สิทธิ์เจ้าของบันทึกไว้มากกว่าผู้ตอบความคิดเห็นอยู่แล้ว เช่น เห็นความคิดเห็นที่ไม่เหมาะสม ก็มีสิทธิ์ลบได้ เป็นต้น
แน่นอนครับ ผลที่ตามมาก็คือ ... มิตรภาพจึงเกิดเฉพาะคนบางคน คนบางกลุ่ม คนบางพวก ... ผมว่า คงไม่ใช่วัตถุประสงค์หลักของชุมชนแห่งนี้แน่นอน ที่การแลกเปลี่ยนเรียนรู้เกิดการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายอย่างที่กำลังปฏิบัติอยู่
ผมจะไม่ขอวิเคราะห์เกี่ยวกับแนวปฏิบัติของท่านเหล่านี้ แต่ผมอยากจะตั้งคำถามไว้ว่า ... ถ้าเป็นท่าน
- เมื่อท่านเขียนบันทึกของท่าน แล้วมีกัลยาณมิตรมาแสดงความคิดเห็นในบันทึกของท่าน ท่านจะเลือกใช้วิธีการใด ระหว่าง "เลือกตอบทุกคน" กับ "เลือกตอบบางคน" ท่านใช้เหตุผลใดบ้างครับ ?
ไม่มีการโจมตี แสดงความก้าวร้าวในการเขียนบันทึกจากผม ... ผมมีแต่คำถามที่ผมสงสัย รบกวนให้ความคิดเห็นในบันทึกนี้ด้วยครับ
ผมอยากทราบสภาพสังคมทั่ว ๆ ไป ... เผื่อคราวหน้าผมจะได้เลือกตอบเฉพาะคนโดยไม่รู้สึกผิด
บันทึกนี้ "สร้างสรรค์" หรือ "ไม่สร้างสรรค์" ขอให้ท่านผู้อ่านใช้วิจารณญาณเองนะครับ ...
ผมเคารพความคิดเห็นทุกท่าน
บุญรักษา ครับ :)
สวัสดีค่ะ อ.วสวัตดีมาร
เบิร์ดขอตอบในส่วนที่เบิร์ดเห็นนะคะ ในการตอบความเห็นนั้นถ้าท่านเป็นผู้ใหญ่มากๆท่านจะไม่ ( ค่อย ) ตอบค่ะเพราะดูจะไม่เหมาะในการตอบไป-มาเท่าใดนัก แต่ท่านจะตอบเมื่อเป็นคำถามที่ส่งไปที่เมล์แล้วท่านเห็นว่าเป็นคำถามที่เหมาะสม แต่การที่ท่านไม่ตอบไม่ได้หมายถึงท่านไม่อ่านนะคะ
ส่วนในบางท่าน ที่ท่านตอบเป็นบางคนนั้นเป็นเพราะในความเห็นนั้นๆสมบูรณ์ในตัวอยู่แล้วท่านไม่มีความเห็นเพิ่มเติมน่ะค่ะ
แต่ในสมาชิกใหม่ ( หรือเก่าก็ได้ค่ะ ) อีกหลายๆท่านก็เป็นได้ว่ายังไม่ทราบว่าจะตอบอย่างไรหรือไม่ทราบว่าคนที่เข้ามาทักนั้นเป็นใคร นึกถึงช่วงแรกๆที่เราเข้ามาเราก็เคว้งเหมือนกันนะคะอาจารย์เบิร์ดก็ไม่เปิดเผยตัวเองเหมือนกันค่ะ ไม่มีชื่อจริง ไม่มีที่ทำงาน ไม่มีอะไรทั้งนั้นนอกจากชื่อเล่นจริงๆอย่างเดียว ( เอ..อ่านแล้วงงแฮะ ^ ^ )
และพอมีคนเข้ามาทักเบิร์ดก็งงไปพักใหญ่ว่าจะตอบยังไงเนี่ยเพราะโดยนิสัยก็จะไม่คุยกับคนที่ไม่รู้จัก..บางทีอาจต้องใช้เวลาในการปรับตัวเหมือนกันนะคะ
อีกเหตุหนึ่งคือไม่เห็น..มีตัวอย่างชัดเจนคือเบิร์ดนี่แหละค่ะ เพราะมีบางความคิดเห็นที่เบิร์ดไม่เห็น ไม่เห็นจริงๆไม่ได้แกล้งเพราะเวลาที่เมล์เข้ามาจากระบบโก ฯ เบิร์ดจะตั้งหน้าตั้งตาลบอย่างเดียวจนลืมว่ามาจากบันทึกไหนบ้าง บางความเห็นเข้ามาตั้งแต่พฤษภาแน่ะค่ะ แต่เบิร์ดเพิ่งมาเห็นเอาตอนเดือนธันวาคมตอนเดินย้อนกลับไปดูสารบัญว่าเบิร์ดเขียนอะไรบ้าง.. ซึ่งเบิร์ดเศร้าใจมากเลยล่ะค่ะ ไม่รู้ว่าเค้าคิดยังไงบ้างน้อ..
( จนมารู้จักศูนย์รวมข้อมูล..ของเล่นที่ G2K ทำให้นี่แหละค่ะถึงไม่พลาดความเห็นอีก อิ อิ อิ ถูกใจ๊ ถูกใจ )
การตอบหรือไม่ตอบความเห็นคงไม่มีคำตอบเดียวน่ะค่ะอาจารย์ มองได้หลายแง่..แต่สิ่งที่จะส่งผลกระทบมากๆ ก็น่าจะเกิดกับผู้ที่ไปฝากความเห็นไว้เพราะเหมือนเค้าไม่ต้อนรับเรา หรือเราด้อยไปสำหรับเค้าหรือเปล่า ซึ่งความรู้สึกด้านลบเหล่านี้จะเป็นสิ่งที่ทำร้ายตัวเราเองได้นะคะ
เบิร์ดอยากชวนมองอีกแง่ว่าความเห็นก็เหมือนบันทึกน่ะค่ะ เมื่อเราได้ให้ไปแล้วไม่ว่าจะเป็นอย่างไรได้รับการตอบรับหรือไม่ เราก็มั่นใจได้ว่าเค้าต้องอ่าน ( รวมทั้งคนอื่นๆที่เข้าไปดูในบันทึกนั้นด้วย ) แถมเค้าไม่ได้ " ลบ " นะคะ ซึ่งเป็นสิ่งรับประกันได้อย่างหนึ่งว่าความเห็นของเรานั้นไม่ได้เป็นที่รังเกียจแต่อย่างใด ( และจะอยู่คู่บันทึกนั้นไปตราบเท่าที่ไม่มีใครลบบันทึกนั้น อิ อิ อิ )..ส่วนใครจะได้อะไรไปนั้นขึ้นอยู่กับตัวเค้าน่ะค่ะ
เบิร์ดจำได้ว่าน้องเอกเคยเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ รอให้เจ้าตัวเค้าเข้ามาแถลงเองนะคะ ^ ^
มิตรภาพคงมิใช่แค่ความอดทนต่อความยากลำบาก ( ในการสื่อสารให้เข้าใจซึ่งกันและกัน ^ ^ ) เท่านั้นเนาะคะอาจารย์ แต่ยังเติบโต งดงามจากความยากลำบากนั้นๆได้ด้วยเช่นเดียวกัน
ขอบพระคุณสำหรับบันทึกชวนคิดและกระตุกให้หันมามองตัวเองบันทึกนี้นะคะ..ขอบพระคุณมากๆค่ะ
อ๋อ ... ขอบคุณครับ คุณเบิร์ด :)
ขอบคุณครับ คุณเบิร์ด ... มายาว ๆ แบบนี้ ชอบครับ :)
พี่หนิงตอบทุกคนค่ะ แต่จะรวมๆตอบ
แหะๆ เข้าข่ายว่า ตอบแน่แต่ช้าหน่อยหรือป่าวเนี่ย...
นอกจากว่าบางที จะต้องตอบเยอะหน่อยจึงจะแยกตอบค่ะ
สวัสดีครับ พี่ DSS "work with disability" ( หนิง )
บุญรักษา ครับ :)
สวัสดีครับอาจารย์
ผมตอบทุกคนที่เข้ามาทักทายครับ เว้นแต่ไปทักทายเขาแล้ว เขามาทักตอบ ก็จะตอบสั้นๆขอบคุณหรืออะไรทำนองนี้
ผมว่าเป็นมารยาทนะครับ ถึงจะไม่มีใครกำหนดกฎเกณฑ์กติกา แต่เหมือนเราเป็นเจ้าบ้าน เพื่อนมาทักทาย เจ้าบ้านจะอยู่เฉยๆก็กะไรอยู่นะครับ เว้นแต่จะเป็นบันทึกที่เขียนไว้นานแล้วไม่ได้ไปเปิดดู ก็ต้องขอพระอภัยมณี
การถ้อยทีถ้อยอาศัยกันใน G2K ผมว่าเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่จะทำให้เราได้เพื่อนเพิ่มขึ้น มีคนรู้จักมากขึ้น ได้ทำกิจกรรมร่วมกันมากขึ้น มันเป็นการสร้างเครือข่ายที่ดี แต่อย่าไปหงุดหงิดกับคนที่ตอบหรือไม่ตอบ เพราะบางทีเราเข้าไปแสดงความคิดเห็น เราคิดได้ดีกว่าเขา จึงทำให้เขาเขินหรือเปล่า อิอิ
สวัสดีค่ะ
คำถามนี้ ก็เป็นความเห็นที่ดีค่ะ เลยอยากให้ความเห็นบ้าง
ดิฉันเข้ามาเขียนบันทึกที่นี่ ตั้งแต่มี.ค.2550 ตอนแรกๆ ไม่รู้จักใคร และเราก็ไม่รู้จะเขียนอะไร ให้ถูกกับ วัฒนธรรมของที่นี่ เลยเขียนอะไรไปตามเรื่อง ตามราว ไม่มีโฟกัสอะไร แค่หยั่งเชิง
แรกๆ เงียบ อีก2-3 วันต่อมา มีมิตรเข้ามาทักทาย ดีใจจังเลย รีบตอบ และต่อจากนั้น ก็เริ่ม มีมิตรคนอื่นๆเข้ามาอีก เราก็ไปเยี่ยมเขาด้วย ตอบกันไป ตอบกันมา มิตรภาพก็มีมากขึ้นๆค่ะ
แต่ไม่มีกลุ่มพิเศษ ตั้งใจแล้ว ว่าจะรักทุกคนเสมอกันหมด ไม่มีพิเศษ แต่อาจ เข้าไป โต้ตอบกันมากหน่อยกับบางบล็อก เพราะ มีประเด็น จะต่อยอด และบังเอิญ เรามีประสบการณ์ จะแชร์ด้วย หรือ บางที เราก็อยากได้ ข้อมูลเขาเพิ่มเติมค่ะ
โดยส่วนตัว สามารถคุยได้กับทุกคน ทุกเรื่อง และก็สนุกทุกเรื่องด้วย
อาจจะเพราะมีพื้นฐาน เป็นนักการตลาด หน้าที่หลัก ของผู้บริหารที่ทำประจำ คือ การทำการตลาด และการสร้าง Company หรือ Brand Identity ซึ่งมีหลายรูปแบบมาก และยังต้องรับผิดชอบงบกำไรขาดทุน งบดุลของกิจการมาตลอด
ดังนั้น การจะเริ่มเป็น ฝ่าย ที่เป็นมิตรกับใครก่อน เป็นเรื่องที่คุ้นเคยมากๆ และจริงใจด้วยค่ะ
จึงขอบอกอาจารย์ว่า ชอบมีเพื่อนและเป็นมิตรกับทุกคน และจะตอบความคิดเห็นของทุกคน บางทีอาจนำไปรวมกันบ้าง บางคนก็ตอบเดี่ยวๆ เพราะอาจตอบยาว
แต่ ก็เคยพบมาบ้าง ที่ เราเข้าไปแสดง ความคิดเห็นแล้ว เขาไม่ตอบ เงียบไปเลย
จริงๆ ไม่คิดอะไรเลยค่ะ ตอบก็ได้ ไม่ตอบก็ได้ ไม่เก็บเอามากังวล ไม่หงุดหงิดด้วย เพราะ เราคงมีเรื่องอื่นๆ ในชีวิต ที่ต้องทำมากมาย เกินกว่า ที่จะมากังวลอะไรๆ ที่เป็นเรื่องเรื่อง negative กับตัวเรา ค่ะ
แม้ว่า ความงามของหัวใจ ความงามของมิตรภาพ ความงามของความจริงใจ
จะเป็นความงามที่บริสุทธ์ สวยงามเหลือเกิน เนื่องจาก ก่อให้เกิดความปีติอิ่มเอิบในหัวใจ ของทั้งผู้รับและผู้ให้
แต่ถ้า เราให้ไปแล้ว แต่ไม่ได้รับการ ตอบสนอง ดิฉันก็ไม่เสียใจอะไรเลย ถือว่า เมื่อเราให้ไปแล้ว เขาไม่รับก็ไม่เป็นไร ให้แล้ว ให้เลย ไม่เอาคืนค่ะ
ยังมีให้ได้อีกแยะ จนตาย ก็ให้ไม่หมด ชอบให้เสียด้วยซีคะ
"ครูกั๊ต" เข้ามาในโกฯ ราว 3 เดือนได้ค่ะ เคยสงสัยในเรื่อง "ตอบหรือไม่ตอบ" ....และเก้ๆ กังๆ พอสมควร (ทั้งเรื่องเทคโนโลยี...ทั้งไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดีน๊า!!!)
ทุกวันนี้ก็ยังเกร็งๆ อยู่ว่าตอบไปแล้ว ผู้โพสต์ความเห็นจะคิดอย่างไร (ตอบเข้าหูหรือเปล่าหนอ???)
บางครั้งกังวลค่ะ...เขียนแล้วจะมีคนอ่านไหมหนอ!!!!....
สรุปว่าตอบทุกความเห็นน่าจะดีกว่านะคะ...เป็นกำลังใจในการเข้ามาอ่านอีกหลายๆ รอบ แล้วจะได้มีแรงกลับไปเขียนบันทึกให้ได้อ่านบ้าง
^ - ^
โดยส่วนตัว ผมตอบทุกความเห็นครับ แต่ในคำตอบ ผมจะพยายามแทรกประเด็นอะไรเพิ่มเติมไปเรื่อยๆ เพื่อให้บันทึกต่อยอดออกไปได้ เป็นการตีประเด็นของบันทึก ทำความเข้าใจแลกเปลี่ยนให้แตกฉาน
ผมเคยโดนรุมครับ เคยคิดจะตอบรายความเห็น แต่เมื่อเกิดสถานการณ์แบบนั้น ขืนตอบรายความเห็น ก็จะเป็นการเบียดเบียนตัวเอง -- การรวบตอบจะช่วยให้เราตอบสนองต่อกัลยาณมิตรที่มาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นได้เร็วขึ้น อีกทั้งเป็นการช่วยให้กลั่นเรื่องสำคัญออกมาตอบ (precision) ได้ดีขึ้นนะครับ คิดว่าอย่างนั้น
ผมรู้สึกว่าคำถามในบันทึกของอาจารย์นี้ เขียนบนบริบทเฉพาะนะครับ เนื่องจากมีเหตุ บันทึกนี้จึงเป็นผล แม้อาจารย์จะเขียนออกมากลางๆ แต่ผมก็ยังคิดว่าไม่สามารถจะหาคำตอบครอบจักรวาลได้นะครับ
เพราะว่าคนเราไม่เหมือนกัน มีข้อจำกัดต่างกัน มีความเข้าใจเรื่องเดียวกันแตกต่างกัน ไม่ว่าจะเป็น คนทำงานแลกเปลี่ยนเรียนรู้ / ความรู้คู่ปฏิบัติ หรือ Learn Care Share Shine ปฏิสัมพันธ์ต่างๆ ล้วนอยู่ภายใต้ข้อจำกัด/ทางเลือกของบล๊อกเกอร์แต่ละท่านเอง
ถ้าได้เพื่อนเพิ่มก็ดีซิครับ แต่ถ้าจะได้มิตรแท้หรือได้กัลยาณมิตรก็จะยิ่งดีใหญ่ แต่การที่จะได้มิตรแบบนี้มานั้นนั้น ต้องให้และรับความจริงให้ได้
จุดเริ่มเรื่องจึงไม่ได้อยู่ที่ผู้อื่นปฏิบัติอย่างไรต่อเรา แต่เป็นตัวเราที่คิดและปฏิบัติอย่างไรต่อผู้อื่นครับ
สวัสดีค่ะอาจารย์
สวัสดีครับ ท่าน อัยการชาวเกาะ
บุญรักษา ครับ :)_
สวัสดีครับ พี่ sasinanda
บุญรักษา ครับ :)
สวัสดีครับ ครูกั๊ต Gutjang
บุญรักษา นะครับ :)
สวัสดีครับ คุณ Conductor
ความคิดเห็นเฉียบคมครับ ... ทำให้ผมตอบลำบากด้วยความงง 555
ใช่ครับผม มีเหตุมาก่อน จึงได้มีผลคือ บันทึก .. สงสัยจะเหมือนหลาย ๆ บันทึกที่เกิดขึ้นนะครับ
ถ้าวันนี้ไม่มีเหตุการณ์สำคัญกับตัวเอง ก็มักยังไม่ได้คิดอะไรอยู่ในหัวเลย จึงไม่สามารถเขียนบันทึกได้ (สำหรับผม ส่วนท่านอื่นแล้วแต่ STYLE ครับ)
คำตอบในคำถาม ไม่มีข้อตายตัวแน่นอนครับ แต่ผมมีอยู่สองทางเลือกสำหรับความสงสัยครับ คือ ผมควรเขียนบันทึกถาม กับ ไม่ควรเขียนบันทึกถาม
ผมดันเลือกเขียนบันทึกถามน่ะครับ :)
จึงไม่ได้หวังเห็นคำตอบที่ตัวเองคิดไว้ก่อนแน่นอน แต่หวังจะเห็น "มุมมองที่หลากหลาย" "มุมมองที่ผมคิดไม่ถึง" ต่างหากครับผม
ผมชอบประโยคท้ายครับ
"จุดเริ่มเรื่องจึงไม่ได้อยู่ที่ผู้อื่นปฏิบัติอย่างไรต่อเรา แต่เป็นตัวเราที่คิดและปฏิบัติอย่างไรต่อผู้อื่นครับ"
อยากให้ใครปฏิบัติต่อเราอย่างไร เราต้องปฏิบัติกับเขาก่อน ใช่ไหมครับ :)
ขอบคุณด้วยความจริงใจครับ ชอบความคิดคมของท่าน Conductor มาก ๆ :)
สวัสดีค่ะน้องชาย
งงแล้วค่ะ ครูอ้อยบ่น ตรงประเด็น ไหมนี่
สวัสดีครับ คุณครู จุฑารัตน์
บุญรักษานะครับ :)
สวัสดีครับ พี่ครูอ้อย ครับ
บุญรักษา ครับ :)
สวัสดีค่ะแวะมาทักทายค่ะ
สวัสดีครับ ครูเอ
บุญรักษา ครับ :)
สวัสดีครับ
บันทึกนี้ และบันทึกอื่นๆ ของผู้เขียนท่านนี้ ผมว่าสร้างสรรค์ดี และตรงไปตรงมาดี บางบันทึกผมอาจจะไม่สนใจ แต่ก็ไม่ได้หมายถึงไม่สร้างสรรค์นะครับ
ผมตอบทุกความเห็น ถ้ามีเรื่องยาว ก็ตอบยาวหน่อย ไม่ค่อยมีอะไรให้พูด ก็ตอบสั้นหน่อย แต่ยังไงก็ตอบครับ เพราะคนที่คลิกเข้ามามีเยอะ ที่อ่านจบ ก็ลดน้อยลงไป ที่อ่านจบแล้วเขียนตอบ แสดงว่า เขาอยากจะสื่อสารกับเรา เราก็สื่อสารกลับไป
การสื่อสารนี่บางทีก็มีปัญหาเหมือนกัน ผมเคยประสงค์ดี ให้ความเห็นที่แสนธรรมดา แต่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นการตำหนิใหญ่โต ทำให้ไม่กล้าให้ความเห็นในบล็อกนั้นๆ อีก อันนี้เป็นเรื่องของการสื่อสารและตีความ
ถ้าไม่ตอบความเห็น ผมก็คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาอีกนั่นแหละ ถ้าคิดไม่ออก หรือไม่มีความเห็นกลับ ไม่ใช่เรื่องต้องตำหนิครับ แต่คิดว่าถ้ามีประเด็นถาม หรือข้อเสนอที่มีนัยสำคัญ ก็น่าจะตอบครับ
แค่นี้ก่อนครับ อาจจะแวะมาอีก ถ้าคิดอะไรได้เพิ่มเติม