สวัสดีค่ะ

คำถามนี้ ก็เป็นความเห็นที่ดีค่ะ เลยอยากให้ความเห็นบ้าง

ดิฉันเข้ามาเขียนบันทึกที่นี่ ตั้งแต่มี.ค.2550 ตอนแรกๆ ไม่รู้จักใคร และเราก็ไม่รู้จะเขียนอะไร ให้ถูกกับ วัฒนธรรมของที่นี่ เลยเขียนอะไรไปตามเรื่อง ตามราว ไม่มีโฟกัสอะไร แค่หยั่งเชิง

แรกๆ เงียบ อีก2-3 วันต่อมา มีมิตรเข้ามาทักทาย ดีใจจังเลย รีบตอบ และต่อจากนั้น ก็เริ่ม มีมิตรคนอื่นๆเข้ามาอีก เราก็ไปเยี่ยมเขาด้วย ตอบกันไป ตอบกันมา มิตรภาพก็มีมากขึ้นๆค่ะ 

แต่ไม่มีกลุ่มพิเศษ ตั้งใจแล้ว ว่าจะรักทุกคนเสมอกันหมด ไม่มีพิเศษ แต่อาจ เข้าไป โต้ตอบกันมากหน่อยกับบางบล็อก  เพราะ มีประเด็น จะต่อยอด และบังเอิญ เรามีประสบการณ์ จะแชร์ด้วย หรือ บางที เราก็อยากได้ ข้อมูลเขาเพิ่มเติมค่ะ

โดยส่วนตัว สามารถคุยได้กับทุกคน ทุกเรื่อง และก็สนุกทุกเรื่องด้วย

 อาจจะเพราะมีพื้นฐาน เป็นนักการตลาด หน้าที่หลัก ของผู้บริหารที่ทำประจำ คือ การทำการตลาด และการสร้าง Company หรือ Brand Identity  ซึ่งมีหลายรูปแบบมาก และยังต้องรับผิดชอบงบกำไรขาดทุน งบดุลของกิจการมาตลอด

ดังนั้น การจะเริ่มเป็น ฝ่าย ที่เป็นมิตรกับใครก่อน เป็นเรื่องที่คุ้นเคยมากๆ และจริงใจด้วยค่ะ

จึงขอบอกอาจารย์ว่า ชอบมีเพื่อนและเป็นมิตรกับทุกคน และจะตอบความคิดเห็นของทุกคน บางทีอาจนำไปรวมกันบ้าง บางคนก็ตอบเดี่ยวๆ เพราะอาจตอบยาว

แต่ ก็เคยพบมาบ้าง ที่ เราเข้าไปแสดง ความคิดเห็นแล้ว เขาไม่ตอบ เงียบไปเลย

จริงๆ ไม่คิดอะไรเลยค่ะ ตอบก็ได้ ไม่ตอบก็ได้ ไม่เก็บเอามากังวล ไม่หงุดหงิดด้วย เพราะ เราคงมีเรื่องอื่นๆ ในชีวิต ที่ต้องทำมากมาย เกินกว่า ที่จะมากังวลอะไรๆ ที่เป็นเรื่องเรื่อง negative กับตัวเรา ค่ะ

แม้ว่า ความงามของหัวใจ  ความงามของมิตรภาพ ความงามของความจริงใจ

จะเป็นความงามที่บริสุทธ์ สวยงามเหลือเกิน เนื่องจาก ก่อให้เกิดความปีติอิ่มเอิบในหัวใจ ของทั้งผู้รับและผู้ให้

แต่ถ้า เราให้ไปแล้ว แต่ไม่ได้รับการ ตอบสนอง ดิฉันก็ไม่เสียใจอะไรเลย ถือว่า เมื่อเราให้ไปแล้ว เขาไม่รับก็ไม่เป็นไร ให้แล้ว ให้เลย ไม่เอาคืนค่ะ

ยังมีให้ได้อีกแยะ จนตาย ก็ให้ไม่หมด ชอบให้เสียด้วยซีคะ