สวัสดีค่ะ อ.วสวัตดีมาร

เบิร์ดขอตอบในส่วนที่เบิร์ดเห็นนะคะ ในการตอบความเห็นนั้นถ้าท่านเป็นผู้ใหญ่มากๆท่านจะไม่ ( ค่อย ) ตอบค่ะเพราะดูจะไม่เหมาะในการตอบไป-มาเท่าใดนัก แต่ท่านจะตอบเมื่อเป็นคำถามที่ส่งไปที่เมล์แล้วท่านเห็นว่าเป็นคำถามที่เหมาะสม แต่การที่ท่านไม่ตอบไม่ได้หมายถึงท่านไม่อ่านนะคะ

ส่วนในบางท่าน ที่ท่านตอบเป็นบางคนนั้นเป็นเพราะในความเห็นนั้นๆสมบูรณ์ในตัวอยู่แล้วท่านไม่มีความเห็นเพิ่มเติมน่ะค่ะ

แต่ในสมาชิกใหม่ ( หรือเก่าก็ได้ค่ะ ) อีกหลายๆท่านก็เป็นได้ว่ายังไม่ทราบว่าจะตอบอย่างไรหรือไม่ทราบว่าคนที่เข้ามาทักนั้นเป็นใคร  นึกถึงช่วงแรกๆที่เราเข้ามาเราก็เคว้งเหมือนกันนะคะอาจารย์เบิร์ดก็ไม่เปิดเผยตัวเองเหมือนกันค่ะ ไม่มีชื่อจริง ไม่มีที่ทำงาน ไม่มีอะไรทั้งนั้นนอกจากชื่อเล่นจริงๆอย่างเดียว ( เอ..อ่านแล้วงงแฮะ ^ ^ )

และพอมีคนเข้ามาทักเบิร์ดก็งงไปพักใหญ่ว่าจะตอบยังไงเนี่ยเพราะโดยนิสัยก็จะไม่คุยกับคนที่ไม่รู้จัก..บางทีอาจต้องใช้เวลาในการปรับตัวเหมือนกันนะคะ

อีกเหตุหนึ่งคือไม่เห็น..มีตัวอย่างชัดเจนคือเบิร์ดนี่แหละค่ะ เพราะมีบางความคิดเห็นที่เบิร์ดไม่เห็น ไม่เห็นจริงๆไม่ได้แกล้งเพราะเวลาที่เมล์เข้ามาจากระบบโก ฯ เบิร์ดจะตั้งหน้าตั้งตาลบอย่างเดียวจนลืมว่ามาจากบันทึกไหนบ้าง บางความเห็นเข้ามาตั้งแต่พฤษภาแน่ะค่ะ แต่เบิร์ดเพิ่งมาเห็นเอาตอนเดือนธันวาคมตอนเดินย้อนกลับไปดูสารบัญว่าเบิร์ดเขียนอะไรบ้าง.. ซึ่งเบิร์ดเศร้าใจมากเลยล่ะค่ะ  ไม่รู้ว่าเค้าคิดยังไงบ้างน้อ..

( จนมารู้จักศูนย์รวมข้อมูล..ของเล่นที่ G2K ทำให้นี่แหละค่ะถึงไม่พลาดความเห็นอีก อิ อิ อิ  ถูกใจ๊ ถูกใจ )

การตอบหรือไม่ตอบความเห็นคงไม่มีคำตอบเดียวน่ะค่ะอาจารย์  มองได้หลายแง่..แต่สิ่งที่จะส่งผลกระทบมากๆ ก็น่าจะเกิดกับผู้ที่ไปฝากความเห็นไว้เพราะเหมือนเค้าไม่ต้อนรับเรา หรือเราด้อยไปสำหรับเค้าหรือเปล่า ซึ่งความรู้สึกด้านลบเหล่านี้จะเป็นสิ่งที่ทำร้ายตัวเราเองได้นะคะ

เบิร์ดอยากชวนมองอีกแง่ว่าความเห็นก็เหมือนบันทึกน่ะค่ะ เมื่อเราได้ให้ไปแล้วไม่ว่าจะเป็นอย่างไรได้รับการตอบรับหรือไม่ เราก็มั่นใจได้ว่าเค้าต้องอ่าน ( รวมทั้งคนอื่นๆที่เข้าไปดูในบันทึกนั้นด้วย ) แถมเค้าไม่ได้ " ลบ " นะคะ ซึ่งเป็นสิ่งรับประกันได้อย่างหนึ่งว่าความเห็นของเรานั้นไม่ได้เป็นที่รังเกียจแต่อย่างใด ( และจะอยู่คู่บันทึกนั้นไปตราบเท่าที่ไม่มีใครลบบันทึกนั้น อิ อิ อิ )..ส่วนใครจะได้อะไรไปนั้นขึ้นอยู่กับตัวเค้าน่ะค่ะ

เบิร์ดจำได้ว่าน้องเอกเคยเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ รอให้เจ้าตัวเค้าเข้ามาแถลงเองนะคะ ^ ^

มิตรภาพคงมิใช่แค่ความอดทนต่อความยากลำบาก ( ในการสื่อสารให้เข้าใจซึ่งกันและกัน ^ ^ ) เท่านั้นเนาะคะอาจารย์  แต่ยังเติบโต งดงามจากความยากลำบากนั้นๆได้ด้วยเช่นเดียวกัน

ขอบพระคุณสำหรับบันทึกชวนคิดและกระตุกให้หันมามองตัวเองบันทึกนี้นะคะ..ขอบพระคุณมากๆค่ะ