โดยส่วนตัว ผมตอบทุกความเห็นครับ แต่ในคำตอบ ผมจะพยายามแทรกประเด็นอะไรเพิ่มเติมไปเรื่อยๆ เพื่อให้บันทึกต่อยอดออกไปได้ เป็นการตีประเด็นของบันทึก ทำความเข้าใจแลกเปลี่ยนให้แตกฉาน

ผมเคยโดนรุมครับ เคยคิดจะตอบรายความเห็น แต่เมื่อเกิดสถานการณ์แบบนั้น ขืนตอบรายความเห็น ก็จะเป็นการเบียดเบียนตัวเอง -- การรวบตอบจะช่วยให้เราตอบสนองต่อกัลยาณมิตรที่มาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นได้เร็วขึ้น อีกทั้งเป็นการช่วยให้กลั่นเรื่องสำคัญออกมาตอบ (precision) ได้ดีขึ้นนะครับ คิดว่าอย่างนั้น

ผมรู้สึกว่าคำถามในบันทึกของอาจารย์นี้ เขียนบนบริบทเฉพาะนะครับ เนื่องจากมีเหตุ บันทึกนี้จึงเป็นผล แม้อาจารย์จะเขียนออกมากลางๆ แต่ผมก็ยังคิดว่าไม่สามารถจะหาคำตอบครอบจักรวาลได้นะครับ

เพราะว่าคนเราไม่เหมือนกัน มีข้อจำกัดต่างกัน มีความเข้าใจเรื่องเดียวกันแตกต่างกัน ไม่ว่าจะเป็น คนทำงานแลกเปลี่ยนเรียนรู้ / ความรู้คู่ปฏิบัติ หรือ Learn Care Share Shine ปฏิสัมพันธ์ต่างๆ ล้วนอยู่ภายใต้ข้อจำกัด/ทางเลือกของบล๊อกเกอร์แต่ละท่านเอง

ถ้าได้เพื่อนเพิ่มก็ดีซิครับ แต่ถ้าจะได้มิตรแท้หรือได้กัลยาณมิตรก็จะยิ่งดีใหญ่ แต่การที่จะได้มิตรแบบนี้มานั้นนั้น ต้องให้และรับความจริงให้ได้

จุดเริ่มเรื่องจึงไม่ได้อยู่ที่ผู้อื่นปฏิบัติอย่างไรต่อเรา แต่เป็นตัวเราที่คิดและปฏิบัติอย่างไรต่อผู้อื่นครับ