เรียนการ ลปรร

    ดูเหมือนว่า การเขียนบันทึก จะให้ดี ควร ลปรร พูดคุยกับท่านอื่นๆ ที่เข้ามาอ่านและทิ้งรอยไว้

    น่าจะไม่ยากอะไร ก็เหมือนคุยกัน

    แต่กลับว่า ยากนะ เพราะอะไรไม่รู้ ทั้งๆที่ดีใจจังเวลาที่มีใครมาอ่านและลงชื่อให้ความเห็นไว้ แต่ไม่รู้ว่า จะเขียน ลปรร อย่างไร ให้เป็นเรื่องสร้างความรู้ หรือต่อยอดความรู้  รู้สึกว่าตัวเองเกร็งๆ ทุกทีที่จะตอบหรือออกความเห็น

    มานั่งทบทวนว่าคงเพราะตัวเองชินรูปแบบเดิมๆ คือตอนเป็นอาจารย์ ก็พูดมากกว่าฟังเพราะกลัวสอนไม่ทัน กลัวนักศึกษาได้เนื้อหาไม่ครบ

     ตอนนี้เป็นนักศึกษาก็ชินการฟังมากกว่าพูด เพราะกลัวว่าพูดแล้วได้ผลลบมากกว่าผลบวก เห็นคนไม่พูดไม่เสียหายเท่ากับคนพูด

    สรุปแล้วก็น่าจะเพราะ ขาดความเชื่อมั่นตัวเองที่จะบอกอะไรๆ ตรงๆ ขาดทักษะที่จะคิดและพูดเชิงบวก และขาดการยอมรับความจริงตามสภาพปัจจุบัน มัวแต่ห่วงเรื่องที่ยังไม่เกิดซ้ำยังคิดเชิงลบอีกด้วย

   เอาล่ะ ต่อไปต้องลดอัตตาตัวเองลงก่อน เรียนวิธีการ ลปรร. จากคนอื่น และ หัดคิดอะไรๆ เชิงบวกให้มากขึ้น

    เริ่มต้นหัดเรียนรู้ การลปรร. อย่างเป็นธรรมชาติและสนุกสนาน ดีกว่า น่าจะทำให้การบันทึกมีความสุขขึ้นอีกเยอะเลย