ข้อคิดจาก ดร.อาจอง

เห็นด้วยเลยครับ เหมือนหลักท่านพุทธทาสเลยครับ ไม่มีตัวเราของเราเมื่อไหร่ ก็ไม่มีความทุกข์เมื่อนั้น

• ขอขอบคุณ Aj Kae ที่ไม่ลืมมาเยี่ยม beeman นะครับ
• ขอให้มีความสุขกับการเรียนป.เอกนะครับ

ฆ่าคำว่าฉันออก

ฆ่าคำว่าอยากมีออก

ก็เหลือแต่ความสุขครับ

เอา “ฉัน” ออกได้อย่างเดียว ก็ OK หมดแล้วครับ How ? ก็รู้กันอยู่แล้วครับ ปัญหาคือ “เอาจริง” กันหรือเปล่า ?

  ผมเคยเขียนเรื่องคล้ายๆกันไว้ ที่นี่ ครับ.

• มิน่าละหายไป
• ปล่อยผมไว้คนเดียวที่ห้องคุณอำนวย
• ไปฟังอาจารย์ ดร.อาจองนี่เอง

• อ่านความเห็นแต่ละท่านแล้วลึกซึ้งจริง
• ตอนแรกผมนึกได้ 2 วิธีครับ
  แค่เอาคำว่า "อยาก" ออกครับ จะได้คำว่า "ฉันมีความสุข" คือ ต้องลงมือทำเลยครับไม่ได้หยุดแค่ที่ความอยาก
• อีกวิธีคือ เอาไปซีร็อกแจกทุกคนครับ ทีนี้ทุกคนก็มีความสุขละ (อันนี้ลงมือทำครับ แหะๆ)

ฉบับเต็มอ่านได้ที่ http://gotoknow.org/blog/wichitchawaha/64987

"มีไม่ต้องเป็นของกู"

• ถ้าจะอยู่ ในโลกนี้ อย่างมีสุข
• อย่าประยุกต์ สิ่งทั้งผอง เป็นของฉัน
• มันจะสุม เผากระบาล ท่านเป็นควัน
• ต้องปล่อยมัน อย่าผันมา เป็นของกู...

• ...ท่านหามา มีไว้ ใช้หรือกิน
• ตามระบิล อ่ิมหนำ ก็ทำไหว
• โดยไม่ต้อง มั่นหมาย ให้อะไร
• ถูกยึดไว้  ว่า"ตัวกู" หรือ "ของกู" ฯ
  - ท่านพุทธทาส

ขอบคุณมากๆค่ะที่นำเรื่องราวดีๆมาฝาก ไม่มีโอกาสได้ไปงานมหกรรม ก็ได้บันทึกเหล่านี้แหละค่ะ ช่วยทำให้ได้รู้เรื่องรู้ราวกับเค้าบ้าง

ขอขอบคุณอาจารย์ Beeman...

• ลึกซึ้งครับ... ลึกซึ้ง
• เพียงลด "ฉัน" กับ "อยากมี" ลง
• สิ่งมหัศจรรย์(ความสุข)ก็เกิดขึ้น

สังคมไทยเป็นสังคมแห่งการตีความ ตีความกันจนเพี้ยนไปก็มีให้เห็นมาก  เรื่องเดียวกันตีความไปกันคนละทาง...   ความสุข เกิดจากสิ่งที่ตนเองคิดแล้วทำแล้วมีความสุข เกิดประโยชน์ไม่ให้คนอื่นเดือดเนื้อร้อนใจ หรือสังคมวุ่นวาย

ยินดีที่ได้รู้จักครับอาจารย์ beeman ตอนนี้พยายามเรียนให้มีความสุขตามที่อาจารย์แนะนำครับ :>

• อะโห! ไม่น่าเชื่อว่าจะมีผู้มาเยี่ยมมากมาย
• ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาร่วมลปรร.นะครับ
• เดี๋ยวจะไปตอบทีละท่าน

• ท่านอาจารย์หนึ่ง "ฆ่า" สองคำแรกออกไปแล้ว คงมีความสุขมากขึ้นนะครับ

• ตอบท่านอาจารย์หนึ่งไปแล้ว มานึกได้ว่าท่านอาจารย์วิบูลย์กับอาจารย์หนึ่งต้องเดินทางไปเชียงใหม่ด้วยกัน...แอบมาให้ข้อคิดเห็นวันไหน
• หรือว่าเดินทางวันจันทร์
• แต่ก็ต้องขอขอบคุณท่านอาจารย์วิบูลย์ที่มาร่วมแจมด้วยครับ
• ปัญหาอยู่ที่ว่า เรา"ปฏิบัติ" กันหรือยัง

• จำได้ว่า บันทึกของท่านอาจารย์ Handy ผมเคยอ่านอย่างน้อยครั้งหนึ่งแล้ว

• ต้องขออภัยที่ทิ้งคุณขจิตไว้คนเดียวครับ
• ตอนผมไปที่ห้องบรรยาย ต้องเสริมเก้าอี้อีกประมาณ 20 ที่ครับ

• วิธีการหลังของ คุณจันทร์เมามาย น่าสนใจดีครับ
• ถ่ายเอกสาร "ความสุข" แจกทุกๆ ท่านครับ

• ขอขอบคุณ ทพญ.มัทนา นะครับที่นำบทกวีของท่านพุทธทาส มาลง...
• และตามมาร่วมลปรร.อีกด้วย