ขอความกรุณาช่วยกันแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมด้วยนะครับ เพื่อจะได้ข้อสรุปที่ดี และขอขอบพระคุณล่วงหน้าครับ

         ผมได้รับการเสนอข้อคิดเห็นเกี่ยวกับ UKM ๑๐ จากท่านอาจารย์วีระพงศ์ (รองศาสตราจารย์ ดร.วีระพงศ์ รัชญาสิทธิกุล รองอธิการบดีฝ่ายพัฒนาคุณภาพ และนโยบายและแผน มหาวิทยาลัยมหิดล) ตามหนังสือเลขที่ ศธ. ๐๕๑๗/๓๑๓๒ ลงวันที่ ๓ พฤษภาคม ๒๕๕๐ เรื่อง เสนอข้อคิดเห็นเกี่ยวกับการจัดเสวนาสมาชิกเครือข่ายจัดการความรู้ระหว่างมหาวิทยาลัย ข้อคิดเห็นเป็นดังนี้ครับ

         “ตามที่เครือข่ายจัดการความรู้ระหว่างมหาวิทาลัย (UKM) ซึ่งมีมหาวิทยาลัยนเรศวรเป็นผู้ประสานงานหลักเครือข่ายฯในปีนี้ ได้มอบหมายให้มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์เป็นเจ้าภาพจัดการเสวนาสมาชิกเครือข่ายจัดการความรู้ระหว่างมหาวิทยาลัย ครั้งที่ ๑๐ (๒/๒๕๕๐) ในหัวข้อ “การบริหารจัดการที่ดี (Good Governance) : อะไร ทำไม และอย่างไร” ในวันที่ ๒๖-๒๗ พฤษภาคม ๒๕๕๐ ณ จังหวัดนครศรีธรรมราช นั้น

         ในส่วนของกลุ่มผู้ประสานงานหลักของมหาวิทยาลัยมหิดลได้แลกเปลี่ยนข้อคิดเห็นร่วมกันเกี่ยวกับกระบวนการของการจัดเสวนา ซึ่งเน้นวิธีการเล่าเรื่อง (Story telling) ที่เป็นความสำเร็จแล้ว มีความเห็นว่า เทคนิควิธีการเล่าเรื่องอาจจะเป็นเครื่องมือที่ดีในการจัดการความรู้ แต่หากจะใช้ให้ได้ผลดี จำเป็นต้องมีองค์ประกอบของตัวบุคคลและสาระเรื่องราวความชำนาญ (ประสบการณ์ตรง) ของบุคคลที่จะอยู่ในกลุ่มของการเล่าเรื่องในระดับพื้นฐานที่เป็นตัวร่วม (common factor/common interest) ในระดับหนึ่ง

         โดยเฉพาะการกำหนดกลุ่มย่อยภายใต้หลักการแนวทางการบริหารจัดการที่ดี (Good Governance) ถึง ๑๐ กลุ่ม คือ ๑) ผู้บริหาร ๒) อาจารย์ที่มีประสบการณ์ด้านการจัดการเรียนการสอนและได้นำหลักการบริหารจัดการที่ดีไปใช้ ๓) อาจารย์หรือพนักงานที่มีประสบการณ์ด้านการบริหารงานวิจัย ๔) งานตรวจสอบ/ประเมินผล/งานประกันคุณภาพ ๕) งานบริหารบุคคล ๖) งานพัสดุ งานการเงิน ๗) งานกิจการนักศึกษา ๘)งานบริการวิชาการ ๙) งานห้องสมุด ๑๐) ผู้นำนักศึกษา นี้ ทำให้มหาวิทยาลัยมีข้อสงสัยว่า

         (๑) จะใช้อะไรเป็นตัววัดหรือตัวบ่งบอกที่เรียกว่าเป็นความสำเร็จ

         (๒) การจะนำความรู้จากเรื่องเล่าของกลุ่มมากำหนดเป็นคลังความรู้ (Knowledge Assets) นั้น จะได้เป็นความรู้ในบริบทที่เรียกว่า คลังความรู้ (Knowledge Assets) ได้แท้จริงแค่ไหน

         (๓) โดยเฉพาะบุคลากรของมหาวิทยาลัยมหิดลตามกลุ่มเป้าหมายที่ผู้จัดกำหนดนี้ มหาวิทยาลัยก็คิดว่ายังมีข้อจำกัดในเรื่องของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ เพราะเรื่องการบริหารจัดการที่ดียังเป็นหลักการที่กว้าง เป็นเสมือนกรอบปฏิบัติที่ให้องค์กรยึดถือปฏิบัติ ยังไม่สามารถเชื่อมโยงสู่การปฏิบัติจริงในระดับการดำเนินการในส่วนย่อย ๆ ได้อย่างชัดเจน

         (๔) ยังมีข้อสงสัยว่า หลักการบริหารจัดการที่ดีที่เสนอโดยสถาบันพระปกเกล้านั้น เป็นกรอบในเชิงตำรามิใช่ความรู้ที่เกิดจากการปฏิบัติจากของจริง ทำให้ไม่สามารถจะระบุได้อย่างชัดเจนว่าปฏิบัติอย่างไรที่เรียกว่าเป็นความสำเร็จอย่างแท้จริง

         จึงเรียนมาเพื่อโปรดพิจารณาข้อคิดเห็นดังกล่าว เพื่อประกอบการวางรูปแบบการเสวนาฯ ครั้งที่ ๑๐ (๒/๒๕๕๐) ให้เกิดผลสำเร็จของการเสวนาฯ ที่จะเป็นประโยชน์และเหมาะสมยิ่งขึ้นต่อไปด้วย จักเป็นพระคุณยิ่ง”

         ผมในฐานะผู้ประสานงานหลักเครือข่ายฯในปีนี้ จึงขออนุญาตเอาข้อเสนอนี้ มาขอความคิดเห็นเพิ่มเติมจากเพื่อน ๆ สมาชิก UKM เพื่อที่ทางเจ้าภาพ (ม.วลัยลักษณ์) จะได้ใช้เป็นข้อมูลสำคัญในการปรับเปลี่ยนรายละเอียด ที่ยังพอจะสามารถปรับเปลี่ยนได้ ให้ตรงกับความต้องการของผู้เข้าร่วมงานให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

         ขอความกรุณาช่วยกันแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมด้วยนะครับ เพื่อจะได้ข้อสรุปที่ดี และขอขอบพระคุณล่วงหน้าครับ

         วิบูลย์ วัฒนาธร

.